ਅਸੌ ਯਾ ਸੇਨਾ ਮਰੁਤਃ ਪਰੇषਾਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਨ ऽ ਓਜਸਾ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾ । ਤਾਂ ਗੂਹਤ ਤਮਸਾਪਵ੍ਰਤੇਨ ਯਥਾਮੀ ऽ ਅਨ੍ਯੋ ऽ ਅਨ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨਨ੍
ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਗੁਪਤਤਾ ਨਾਲ ਢੱਕੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਣ।
ਯਤ੍ਰ ਵਾਣਾਃ ਸਮ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਕੁਮਾਰਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾऽਇਵ । ਤਨ੍ਨ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਅਦਿਤਿਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਤੁ
ਜਿੱਥੇ ਤੀਰ ਉਡਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ, ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਆਦਿਤੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ।
ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਤੇ ਵਰ੍ਮਣਾ ਛਾਦਯਾਮਿ ਸੋਮਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਮृਤੇਨਾਨੁ ਵਸ੍ਤਾਮ੍ । ਉਰੋਰ੍ ਵਰੀਯੋ ਵਰੁਣਸ੍ ਤੇ ਕृਣੋਤੁ ਜਯਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਨੁ ਦੇਵਾ ਮਦਨ੍ਤੁ
ਤੇਰੇ ਨਾਜੁਕ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹਾਂ; ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਢੱਕੇ; ਵਰੁਣ ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਚੌੜਾ ਕਰੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ।
ਉਦ੍ ਏਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਨਯਾਗ੍ਨੇ ਘृਤੇਨਾਹੁਤ । ਰਾਯਸ੍ਪੋषੇਣ ਸꣳ ਸृਜ ਪ੍ਰਜਯਾ ਚ ਬਹੁਂ ਕृਧਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਘੀ ਦੀ ਉੱਤਰੀ ਹਵਨ ਨਾਲ; ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਮਂ ਪ੍ਰਤਰਾਂ ਨਯ ਸਜਾਤਾਨਾਮ੍ ਅਸਦ੍ਵਸ਼ੀ । ਸਮ੍ ਏਨਂ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸृਜ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਾਗਦਾ ऽ ਅਸਤ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਰਦਾਰ ਬਣ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਮੋ ਗृਹੇ ਹਵਿਸ੍ ਤਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਵਰ੍ਧਯਾ ਤ੍ਵਮ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾ ऽ ਅਧਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨ੍ ਅਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ ਨੇ ਵੀ।
ਉਦ੍ ਉ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਭਰਨ੍ਤੁ ਚਿਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਸ ਨੋ ਬਹ੍ਵ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤ੍ਵꣳ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁਕਣ। ਤੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਭ ਮੂਰਤ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ।
ਪਞ੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦੈਵੀਰ੍ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਵਨ੍ਤੁ ਦੇਵੀਰ੍ ਅਪਾਮਤਿਂ ਦੁਰ੍ਮਤਿਂ ਬਾਧਮਾਨਾਃ । ਰਾਯਸ੍ਪੋषੇ ਯਜ੍ਞਪਤਿਮ੍ ਆਭਜਨ੍ਤੀ ਰਾਯਸ੍ਪੋषੇ ऽ ਅਧਿ ਯਜ੍ਞੋ ऽ ਅਸ੍ਥਾਤ੍
ਪੰਜ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ। ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣਾਉਣ; ਜਦ ਧਨ ਵਧੇ, ਯਜਨ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ।
ਸਮਿਦ੍ਧੇ ऽ ਅਗ੍ਨਾਵ੍ ਅਧਿ ਮਾਮਹਾਨ ऽ ਉਕ੍ਥਪਤ੍ਰ ऽ ਈਡ੍ਯੋ ਗृਭੀਤਃ । ਤਪ੍ਤਂ ਘਰ੍ਮਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਯਜਨ੍ਤੋਰ੍ਜਾ ਯਦ੍ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਯਜਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਜਦ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ 'ਤੇ ਵਧਿਆ ਹੋਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦੇ।
ਦੈਵ੍ਯਾਯ ਧਰ੍ਤ੍ਰੇ ਜੋष੍ਟ੍ਰੇ ਦੇਵਸ਼੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਮਨਾਃ ਸ਼ਤਪਯਾਃ । ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਦੇਵਾ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਆਯਨ੍ ਦੇਵਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਨ੍ਤੋ ऽ ਅਸ੍ਥੁਃ
ਦੈਵੀ ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਜੋ ਦੈਵੀ ਚਮਕ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਧਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਏ; ਪੂਜਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਵੀਤꣳ ਹਵਿਃ ਸ਼ਮਿਤꣳ ਸ਼ਮਿਤਾ ਯਜਧ੍ਯੈ ਤੁਰੀਯੋ ਯਜ੍ਞੋ ਯਤ੍ਰ ਹਵ੍ਯਮ੍ ਏਤਿ । ਤਤੋ ਵਾਕਾ ऽ ਆਸ਼ਿषੋ ਨੋ ਜੁषਨ੍ਤਾਮ੍
ਸਾਫ ਹੋਇਆ ਹਵਿ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਇਆ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹੇ; ਚੌਥਾ ਯਜਨ ਉਹ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਹਵਿ ਜਾਂਦਾ। ਉਥੋਂ, ਬਚਨ ਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ।
ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ ਹਰਿਕੇਸ਼ਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਸਵਿਤਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਉਦ੍ ਅਯਾꣳऽ ਅਜਸ੍ਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪੂषਾ ਪ੍ਰਸਵੇ ਯਾਤਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਗੋਪਾਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਪੀਲੇ ਵਾਲਾ, ਸਵਿਤਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਵਿਚ, ਪੂਸ਼ਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵੇਖਦਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ।
ਵਿਮਾਨ ऽ ਏष ਦਿਵੋ ਮਧ੍ਯ ऽ ਆਸ੍ਤ ऽ ਆਪਪ੍ਰਿਵਾਨ੍ ਰੋਦਸੀ ऽ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀਰ੍ ਅਭਿ ਚष੍ਟੇ ਘृਤਾਚੀਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਪਰਂ ਚ ਕੇਤੁਮ੍
ਇਹ ਜੋ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭਰਦਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖਦਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਨਵੀਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ।
ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ऽ ਅਰੁਣਃ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਯੋਨਿਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਆ ਵਿਵੇਸ਼ । ਮਧ੍ਯੇ ਦਿਵੋ ਨਿਹਿਤਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰ੍ ਅਸ਼੍ਮਾ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਰਜਸਸ੍ ਪਾਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤੌ
ਸਾਂਡ, ਸਮੁੰਦਰ, ਲਾਲੀ, ਉਕਾਬ, ਪੂਰਬ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਪਿੰਡ, ਉਹ ਚਲਦਾ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ऽ ਅਵੀਵृਧਨ੍ਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਵ੍ਯਚਸਂ ਗਿਰਃ । ਰਥੀਤਮꣳ ਰਥੀਨਾਂ ਵਾਜਾਨਾꣳ ਸਤ੍ਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਭਜਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਰਥਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਵਾਨ, ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ, ਸਿਰਤਾਜ।
ਦੇਵਹੂਰ੍ ਯਜ੍ਞ ऽ ਆ ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ ਸੁਮ੍ਨਹੂਰ੍ ਯਜ੍ਞ ऽ ਆ ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ । ਯਕ੍ਸ਼ਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾꣳऽ ਆ ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਯਜਨ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਯਜਨ ਵੱਲ ਜਾਵੇ। ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਵਾਜਸ੍ਯ ਮਾ ਪ੍ਰਸਵ ऽ ਉਦ੍ਗ੍ਰਾਭੇਣੋਦ੍ ਅਗ੍ਰਭੀਤ੍ । ਅਧ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੇ ਨਿਗ੍ਰਾਭੇਣਾਧਰਾꣳऽ ਅਕਃ
ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਹਥ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਫੜਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇਠਾਂ ਚੁੱਕੀ ਹਥ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ।
ਉਦ੍ਗ੍ਰਾਭਂ ਚ ਨਿਗ੍ਰਾਭਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦੇਵਾ ऽ ਅਵੀਵृਧਨ੍ । ਅਧਾ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਮੇ ਵਿषੂਚੀਨਾਨ੍ ਵ੍ਯਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਚੁੱਕਣ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਡਾ ਦਿਓ।
ਕ੍ਰਮਧ੍ਵਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਨਾਕਮ੍ ਉਖ੍ਯꣳ ਹਸ੍ਤੇषੁ ਬਿਭ੍ਰਤਃ । ਦਿਵਸ੍ ਪृष੍ਠꣳ ਸ੍ਵਰ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਦੇਵੇਭਿਰ੍ ਆਧ੍ਵਮ੍
ਅੱਗ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹੋ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਪ੍ਰਾਚੀਮ੍ ਅਨੁ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇਹਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਪੁਰੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਭਵੇਹ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ऽ ਆਸ਼ਾ ਦੀਦ੍ਯਾਨੋ ਵਿ ਭਾਹ੍ਯ੍ ਊਰ੍ਜਂ ਨੋ ਧੇਹਿ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਚਤੁष੍ਪਦੇ
ਪੂਰਬੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਚਲੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅੱਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ ਰਹੋ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਓ, ਦੋ ਪੈਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਹਮ੍ ਉਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਰੁਹਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦਿਵਮ੍ ਆਰੁਹਮ੍ । ਦਿਵੋ ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਾਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਗਾਮ੍ ਅਹਮ੍
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ ਯਨ੍ਤੋ ਨਾਪੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ऽ ਆ ਦ੍ਯਾꣳ ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਰੋਦਸੀ । ਯਜ੍ਞਂ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਧਾਰꣳ ਸੁਵਿਦ੍ਵਾꣳਸੋ ਵਿਤੇਨਿਰੇ
ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਫੈਲਾਇਆ।
ਅਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰੇਹਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਦੇਵਯਤਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਉਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ । ਇਯਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਭृਗੁਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ ਯਨ੍ਤੁ ਯਜਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਖ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ। ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਜਾਵਣ।
ਨਕ੍ਤੋषਾਸਾ ਸਮਨਸਾ ਵਿਰੂਪੇ ਧਾਪਯੇਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ ਏਕꣳ ਸਮੀਚੀ । ਦ੍ਯਾਵਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਰੁਕ੍ਮੋ ऽ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿ ਭਾਤਿ ਦੇਵਾ ऽ ਅਗ੍ਨਿਂ ਧਾਰਯਨ੍ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾਃ
ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ, ਰੂਪ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੱਕ ਮਨ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅੰਦਰ ਚਮਕਦਾ, ਦੇਵਤੇ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਤਮੂਰ੍ਧਞ੍ ਛਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵ੍ਯਾਨਾਃ । ਤ੍ਵꣳ ਸਾਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਯ ऽ ਈਸ਼ਿषੇ ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਵਿਧੇਮ ਵਾਜਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸੌ ਸਿਰ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸੌ ਸਾਹ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜੀਵਨ ਵਾਯੂ ਹਨ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸੁਆਹਾ।
ਸੁਪਰ੍ਣੋ ऽਸਿ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ ਪृष੍ਠੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸੀਦ । ਭਾਸਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆ ਪृਣ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਦਿਵਮ੍ ਉਤ੍ ਤਭਾਨ ਤੇਜਸਾ ਦਿਸ਼ ऽ ਉਦ੍ ਦृꣳਹ
ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ ਹੈਂ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ। ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ।
ਆਜੁਹ੍ਵਾਨਃ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਯੋਨਿਮ੍ ਆ ਸੀਦ ਸਾਧੁਯਾ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਸਧਸ੍ਥੇ ऽ ਅਧ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਯਜਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਸੀਦਤ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਅਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਸਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਵੀ ਬੈਠਣ।
ਤꣳ ਸਵਿਤੁਰ੍ ਵਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਾਮ੍ ਆਹਂ ਵृਣੇ ਸੁਮਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਾਮ੍ । ਯਾਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਕਣ੍ਵੋ ਅਦੁਹਤ੍ ਪ੍ਰਪੀਨਾꣳ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾਂ ਪਯਸਾ ਮਹੀਂ ਗਾਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਿਰਪਾ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਣਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਾਂ ਤੋਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਦੁੱਧਿਆ।
ਵਿਧੇਮ ਤੇ ਪਰਮੇ ਜਨ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਧੇਮ ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ ਅਵਰੇ ਸਧਸ੍ਥੇ । ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੋਨੇਰ੍ ਉਦਾਰਿਥਾ ਯਜੇ ਤਂ ਪ੍ਰ ਤ੍ਵੇ ਹਵੀꣳषਿ ਜੁਹੁਰੇ ਸਮਿਦ੍ਧੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਨਮ ਥਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇਠਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਭੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਤੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਜਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਹਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਦ੍ਧੋ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਦੀਦਿਹਿ ਪੁਰੋ ਨੋ ऽਜਸ੍ਰਯਾ ਸੂਰ੍ਮ੍ਯਾ ਯਵਿष੍ਠ । ਤ੍ਵਾꣳ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਤ ऽ ਉਪ ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਜਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੀ ਅੱਗੇ ਚਮਕ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਨੌਜਵਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇਨਾਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।