ਯ ऽ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਜੁਹ੍ਵਦ੍ ऋषਿਰ੍ ਹੋਤਾ ਨ੍ਯ੍ ਅਸੀਦਤ੍ ਪਿਤਾ ਨਃ । ਸ ऽ ਆਸ਼ਿषਾ ਦ੍ਰਵਿਣਮ੍ ਇਚ੍ਛਮਾਨਃ ਪ੍ਰਥਮਚ੍ਛਦ੍ ਅਵਰਾꣳ ऽ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪੂਜਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਕਿꣳ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਆਸੀਦ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਨਮ੍ ਆਰਮ੍ਭਣਂ ਕਤਮਤ੍ ਸ੍ਵਿਤ੍ ਕਥਾਸੀਤ੍ । ਯਤੋ ਭੂਮਿਂ ਜਨਯਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿ ਦ੍ਯਾਮ੍ ਔਰ੍ਣੋਨ੍ ਮਹਿਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਕਿਹੜਾ ਆਧਾਰ ਸੀ, ਕਿਹੜਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ, ਕਿਹੜੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ? ਕਿਥੋਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਫੈਲਾਇਆ?
ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਉਤ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਬਾਹੁਰ੍ ਉਤ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪਾਤ੍ । ਸਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਧਮਤਿ ਸਂ ਪਤਤ੍ਰੈਰ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਭੂਮੀ ਜਨਯਨ੍ ਦੇਵ ऽ ਏਕਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਚਿਹਰਾ ਹਰ ਥਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿꣳ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਵਨਂ ਕ ऽ ਉ ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ ऽ ਆਸ ਯਤੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਨਿष੍ਟਤਕ੍ਸ਼ੁਃ । ਮਨੀषਿਣੋ ਮਨਸਾ ਪृਚ੍ਛਤੇਦ੍ ਉ ਤਦ੍ ਯਦ੍ ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ ਭੁਵਨਾਨਿ ਧਾਰਯਨ੍
ਕਿਹੜਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਕਿਹੜਾ ਦਰਖ਼ਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ ਗਈ? ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਸੀ ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਯਾ ਤੇ ਧਾਮਾਨਿ ਪਰਮਾਣਿ ਯਾਵਮਾ ਯਾ ਮਧ੍ਯਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉਤੇਮਾ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਹਵਿषਿ ਸ੍ਵਧਾਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਜਸ੍ਵ ਤਨ੍ਵਂ ਵृਧਾਨਃ
ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ, ਵਿਚਲੇ ਤੇ ਇਹ ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਧਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ ਹਵਿषਾ ਵਾਵृਧਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਜਸ੍ਵ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਉਤ ਦ੍ਯਾਮ੍ । ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇ ऽ ਅਭਿਤੋ ਸਪਤ੍ਨਾ ऽ ਇਹਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਘਵਾ ਸੂਰਿਰ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਭੇਟ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ; ਹੋਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਇੱਥੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿਣ; ਇੱਥੇ, ਮਘਵਾਨ ਸਾਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਹਾਇਕ ਹੋਵੇ।
ਵਾਚਸ੍ ਪਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮੂਤਯੇ ਮਨੋਜੁਵਂ ਵਾਜੇ ऽ ਅਦ੍ਯਾ ਹੁਵੇਮ । ਸ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਹਵਨਾਨਿ ਜੋषਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਮ੍ਭੂਰ੍ ਅਵਸੇ ਸਾਧੁਕਰ੍ਮਾ
ਆਓ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਬੋਲੇ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇਜ਼ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਬੁਲਾਈਏ; ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸਭ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ ਹਵਿषਾ ਵਰ੍ਧਨੇਨ ਤ੍ਰਾਤਾਰਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਕृਣੋਰ੍ ਅਵਧ੍ਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਸ਼ਃ ਸਮਨਮਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ ਅਯਮ੍ ਉਗ੍ਰੋ ਵਿਹਵ੍ਯੋ ਯਥਾਸਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਭੇਟ ਵਧਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ ਪਿਤਾ ਮਨਸਾ ਹਿ ਧੀਰੋ ਘृਤਮ੍ ਏਨੇ ਅਜਨਨ੍ ਨਮ੍ਨਮਾਨੇ । ਯਦੇਦ੍ ਅਨ੍ਤਾ ऽ ਅਦਦृਹਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵ ऽ ਆਦ੍ ਇਦ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਅਪ੍ਰਥੇਤਾਮ੍
ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਨ ਨਾਲ, ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਘੀ ਬਣਾਇਆ; ਜਦੋਂ ਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਫੈਲ ਗਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਮਨਾ ऽ ਆਦ੍ ਵਿਹਾਯਾ ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਪਰਮੋਤ ਸਂਦृਕ੍ । ਤੇषਾਮ੍ ਇष੍ਟਾਨਿ ਸਮ੍ ਇषਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰਾ ਸਪ੍ਤऋषੀਨ੍ ਪਰ ऽ ਏਕਮ੍ ਆਹੁਃ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦੂਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਕ ਪਰਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਨਃ ਪਿਤਾ ਜਨਿਤਾ ਯੋ ਵਿਧਾਤਾ ਧਾਮਾਨਿ ਵੇਦ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਮਧਾ ऽ ਏਕ ऽ ਏਵ ਤꣳ ਸਂਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਭੁਵਨਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾ
ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਸਾਡਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਥਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਇਕੱਲਾ ਹੈ—ਹੋਰ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ ऽ ਆਯਜਨ੍ਤ ਦ੍ਰਵਿਣꣳ ਸਮ੍ ਅਸ੍ਮਾ ऽ ऋषਯਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਜਰਿਤਾਰੋ ਨ ਭੂਨਾ । ਅਸੂਰ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਤੇ ਰਜਸਿ ਨਿषਤ੍ਤੇ ਯੇ ਭੂਤਾਨਿ ਸਮਕृਣ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਇਮਾਨਿ
ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗਾਇਕਾਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਦੌਲਤ ਭੇਟ ਕੀਤੀ; ਚਾਨਣ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਏ।
ਪਰੋ ਦਿਵਾ ਪਰ ऽ ਏਨਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਪਰੋ ਦੇਵੇਭਿਰ੍ ਅਸੁਰੈਰ੍ ਯਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ । ਕꣳ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਧ੍ਰ ਆਪੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੇ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ; ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਕਿਹੜਾ ਅੰਕੁਰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਿਆ?
ਤਮ੍ ਇਦ੍ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਧ੍ਰ ऽ ਆਪੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਮਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਅਜਸ੍ਯ ਨਾਭਾਵ੍ ਅਧ੍ਯ੍ ਏਕਮ੍ ਅਰ੍ਪਿਤਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਅੰਕੁਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਅਜਨਮੇ ਦੇ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨ ਤਂ ਵਿਦਾਥ ਯ ऽ ਇਮਾ ਜਜਾਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਯੁष੍ਮਾਕਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਂ ਬਭੂਵ । ਨੀਹਾਰੇਣ ਪ੍ਰਾਵृਤਾ ਜਲ੍ਪ੍ਯਾ ਚਾਸੁਤृਪ ऽ ਉਕ੍ਥਸ਼ਾਸਸ਼੍ ਚਰਨ੍ਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਬਣਾਇਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਗਲਤ ਬੋਲਦੇ, ਉਹ ਅਤ੍ਰੁਪਤ, ਭਜਨ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਜਨਿष੍ਟ ਦੇਵ ऽ ਆਦ੍ ਇਦ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ऽ ਅਭਵਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ । ਤृਤੀਯਃ ਪਿਤਾ ਜਨਿਤੌषਧੀਨਾਮ੍ ਅਪਾਂ ਗਰ੍ਭਂ ਵ੍ਯਦਧਾਤ੍ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਦੂਜਾ ਬਣਿਆ; ਤੀਜਾ, ਪਿਤਾ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਕਈ ਥਾਂ ਰੱਖਿਆ।
ਆਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਵृषਭੋ ਨ ਭੀਮੋ ਘਨਾਘਨਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਣਸ਼੍ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਸਂਕ੍ਰਨ੍ਦਨੋऽਨਿਮਿष ऽ ਏਕਵੀਰਃ ਸ਼ਤꣳ ਸੇਨਾ ऽ ਅਜਯਤ੍ ਸਾਕਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਤੇਜ਼, ਗੂੰਜਦਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਂਗ ਸਾਂਡ, ਗਰਜਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਇਕੱਲਾ ਵੀਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਂਕ੍ਰਨ੍ਦਨੇਨਾਨਿਮਿषੇਣ ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਯੁਤ੍ਕਾਰੇਣ ਦੁਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੇਨ ਧृष੍ਣੁਨਾ । ਤਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਯਤ ਤਤ੍ ਸਹਧ੍ਵਂ ਯੁਧੋ ਨਰ ਇषੁਹਸ੍ਤੇਨ ਵृष੍ਣਾ
ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ, ਬਹਾਦਰ, ਤੇਜ਼, ਹਿਲਣ-ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਨਿਰਭੈ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤੋ, ਇਕੱਠੇ ਖੜੋ, ਯੋਧਿਆਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ।
ਸ ऽ ਇषੁਹਸ੍ਤੈਃ ਸ ਨਿषਙ੍ਗਿਭਿਰ੍ ਵਸ਼ੀ ਸꣳਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸ ਯੁਧ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਣੇਨ । ਸꣳਸृष੍ਟਜਿਤ੍ ਸੋਮਪਾ ਬਾਹੁਸ਼ਰ੍ਧ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਹਿਤਾਭਿਰ੍ ਅਸ੍ਤਾ
ਉਹ, ਹਥ ਵਿਚ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਰਦਾਰ ਬਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਤਰਦਾ ਹੈ। ਜੋੜ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਪਰਿ ਦੀਯਾ ਰਥੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾਮਿਤ੍ਰਾਁ੨ऽ ਅਪਬਾਧਮਾਨਃ । ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ ਸੇਨਾਃ ਪ੍ਰਮृਣੋ ਯੁਧਾ ਜਯਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਏਧ੍ਯ੍ ਅਵਿਤਾ ਰਥਾਨਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਲਾਓ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਹਟਾਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲੋ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਵਾਧੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੋ।
ਬਲਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਥਵਿਰਃ ਪ੍ਰਵੀਰਃ ਸਹਸ੍ਵਾਨ੍ ਵਾਜੀ ਸਹਮਾਨ ऽ ਉਗ੍ਰਃ । ਅਭਿਵੀਰੋ ऽ ਅਭਿਸਤ੍ਵਾ ਸਹੋਜਾ ਜੈਤ੍ਰਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਥਮ੍ ਆ ਤਿष੍ਠ ਗੋਵਿਤ੍
ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਪੱਕਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜ਼, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ, ਭਿਆਨਕ; ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਬਲ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ—ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਧਨ-ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ।
ਗੋਤ੍ਰਭਿਦਂ ਗੋਵਿਦਂ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਂ ਜਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਜ੍ਮ ਪ੍ਰਮृਣਨ੍ਤਮ੍ ਓਜਸਾ । ਇਮꣳ ਸਜਾਤਾ ऽ ਅਨੁ ਵੀਰਯਧ੍ਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰꣳ ਸਖਾਯੋ ऽ ਅਨੁ ਸꣳ ਰਭਧ੍ਵਮ੍
ਬੰਧਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਵਜਰ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ; ਹੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਅਪਣਾਓ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।
ਅਭਿ ਗੋਤ੍ਰਾਣਿ ਸਹਸਾ ਗਾਹਮਾਨੋ ऽਦਯੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਦੁਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਃ ਪृਤਨਾषਾਡ੍ ਅਯੁਧ੍ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਕꣳ ਸੇਨਾ ਅਵਤੁ ਪ੍ਰ ਯੁਤ੍ਸੁ
ਇੰਦਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸੌ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁਸਦਾ ਹੈ; ਹਟਾਉਣ ਵਿਚ ਔਖਾ, ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਜੈਯ—ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਉਹ ਕਰੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਆਸਾਂ ਨੇਤਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯਜ੍ਞਃ ਪੁਰ ऽ ਏਤੁ ਸੋਮਃ । ਦੇਵਸੇਨਾਨਾਮ੍ ਅਭਿਭਞ੍ਜਤੀਨਾਂ ਜਯਨ੍ਤੀਨਾਂ ਮਰੁਤੋ ਯਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਸੱਜਾ ਹੱਥ, ਯਜਨ ਆਧਾਰ, ਸੋਮਾ ਅੱਗੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਫਤਹ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰੁਤ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞ ऽ ਆਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮਰੁਤਾꣳ ਸ਼ਰ੍ਧ ऽ ਉਗ੍ਰਮ੍ । ਮਹਾਮਨਸਾਂ ਭੁਵਨਚ੍ਯਵਾਨਾਂ ਘੋषੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਯਤਾਮ੍ ਉਦ੍ ਅਸ੍ਥਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਪੁਕਾਰ, ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ—ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉੱਪਰ ਉਠੇ।
ਉਦ੍ ਧਰ੍षਯ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਆਯੁਧਾਨ੍ਯ੍ ਉਤ੍ ਸਤ੍ਵਨਾਂ ਮਾਮਕਾਨਾਂ ਮਨਾꣳਸਿ । ਉਦ੍ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ ਵਾਜਿਨਾਂ ਵਾਜਿਨਾਨ੍ਯ੍ ਉਦ੍ ਰਥਾਨਾਂ ਜਯਤਾਂ ਯਨ੍ਤੁ ਘੋषਾਃ
ਹੇ ਮਘਵਨ, ਹਥਿਆਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੋ; ਮੇਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੋ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੋ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮृਤੇषੁ ਧ੍ਵਜੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਯਾ ऽ ਇषਵਸ੍ ਤਾ ਜਯਨ੍ਤੁ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵੀਰਾ ऽ ਉਤ੍ਤਰੇ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਮਾꣳऽ ਉ ਦੇਵਾ ऽ ਅਵਤਾ ਹਵੇषੁ
ਸੰਘ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੇ ਤੀਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ; ਸਾਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੋਣ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਅਮੀषਾਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਲੋਭਯਨ੍ਤੀ ਗृਹਾਣਾਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਵੇ ਪਰੇਹਿ । ਅਭਿ ਪ੍ਰੇਹਿ ਨਿਰ੍ ਦਹ ਹृਤ੍ਸੁ ਸ਼ੋਕੈਰ੍ ਅਨ੍ਧੇਨਾਮਿਤ੍ਰਾਸ੍ ਤਮਸਾ ਸਚਨ੍ਤਾਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲੁਭਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਲੈ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ; ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਸਾੜੋ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅੰਧੇਪਨ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿਓ।
ਅਵਸृष੍ਟਾ ਪਰਾ ਪਤ ਸ਼ਰਵ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸꣳਸ਼ਿਤੇ । ਗਚ੍ਛਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਪ੍ਰ ਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਮਾਮੀषਾਂ ਕਂ ਚਨੋਚ੍ ਛਿषਃ
ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਉੱਡ ਜਾ, ਹੇ ਤੀਰ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ; ਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਛੱਡ।
ਪ੍ਰੇਤਾ ਜਯਤਾ ਨਰ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਉਗ੍ਰਾ ਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਬਾਹਵੋ ऽਨਾਧृष੍ਯਾ ਯਥਾਸਥ
ਆਗੇ ਵਧੋ, ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਮਰਦੋ; ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਭਿਆਨਕ, ਅਜੈਯ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।