ਅਪਾਮ੍ ਇਦਂ ਨ੍ਯਯਨꣳ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾꣳਸ੍ ऽ ਤੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ ਤਪਨ੍ਤੁ ਹੇਤਯਃ ਪਾਵਕੋ ऽ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯꣳ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ।
ਅਗ੍ਨੇ ਪਾਵਕ ਰੋਚਿषਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰਯਾ ਦੇਵ ਜਿਹ੍ਵਯਾ । ਆ ਦੇਵਾਨ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਚ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਤੇ ਮਿੱਠੀ, ਦਿਵਿਆ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜਾ।
ਸ ਨਃ ਪਾਵਕ ਦੀਦਿਵੋ ਗ੍ਨੇ ਦੇਵਾꣳ ऽ ਇਹਾ ਵਹ । ਉਪ ਯਜ੍ਞꣳ ਹਵਿਸ਼੍ ਚ ਨਃ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ। ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਤੇ ਭੋਗ ਲਿਆ।
ਪਾਵਕਯਾ ਯਸ਼੍ ਚਿਤਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਪਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮਨ੍ ਰੁਰੁਚ ऽ ਉषਸੋ ਨ ਭਾਨੁਨਾ । ਤੂਰ੍ਵਨ੍ ਨ ਯਾਮਨ੍ਨ੍ ਏਤਸ਼ਸ੍ਯ ਨੂ ਰਣ ऽ ਆ ਯੋ ਘृਣੇ ਨ ਤਤृषਾਣੋ ऽ ਅਜਰਃ
ਪਵਿੱਤਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਤਲਬ, ਜੋ ਕਦੇ ਵਧੇਰਾ ਨਹੀਂ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਹਰਸੇ ਸ਼ੋਚਿषੇ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਰ੍ਚਿषੇ । ਅਨ੍ਯਾꣳਸ੍ ਤੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ ਤਪਨ੍ਤੁ ਹੇਤਯਃ ਪਾਵਕੋ ऽ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯꣳ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ
ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੀ ਜਲਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ।
ਨृषਦੇ ਵੇਟ੍ । ਅਪ੍ਸੁषਦੇ ਵੇਟ੍ । ਬਰ੍ਹਿषਦੇ ਵੇਟ੍ । ਵਨਸਦੇ ਵੇਟ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੇ ਵੇਟ੍
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਹੈ। ਤੂੰ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਹੈ। ਤੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਹੈ। ਤੂੰ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਹੈ।
ਯੇ ਦੇਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞਿਯਾ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾꣳ ਸਂਵਤ੍ਸਰੀਣਮ੍ ਉਪ ਭਾਗਮ੍ ਆਸਤੇ । ਅਹੁਤਾਦੋ ਹਵਿषੋ ਯਜ੍ਞੇ ऽ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਪਿਬਨ੍ਤੁ ਮਧੁਨੋ ਘृਤਸ੍ਯ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਯੋਗ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਯੋਗ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਬੁਲਾਏ ਖੁਦ ਹੀ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਘੀ ਪੀ ਲੈਣ।
ਯੇ ਦੇਵਾ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਧਿ ਦੇਵਤ੍ਵਮ੍ ਆਯਨ੍ ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਰਏਤਾਰੋ ऽ ਅਸ੍ਯ । ਯੇਭ੍ਯੋ ਨ ऽ ऋਤੇ ਪਵਤੇ ਧਾਮ ਕਿਂ ਚਨ ਨ ਤੇ ਦਿਵੋ ਨ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਧਿ ਸ੍ਨੁषੁ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਬਣੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਨਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਨਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਾਣਦਾ ऽ ਅਪਾਨਦਾ ਵ੍ਯਾਨਦਾ ਵਰ੍ਚੋਦਾ ਵਰਿਵੋਦਾਃ । ਅਨ੍ਯਾꣳਸ੍ ऽ ਤੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ ਤਪਨ੍ਤੁ ਹੇਤਯਃ ਪਾਵਕੋ ऽ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯꣳ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ
ਸਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਕਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਲਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ।
ਅਗ੍ਨਿਸ੍ ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਯਾਸਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰਿਣਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਨੋ ਵਨਤੇ ਰਯਿਮ੍
ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਤੀਖੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਮਲਿਨਤਾ ਸਾੜ ਦੇ। ਅਗਨਿ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਯ ऽ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਜੁਹ੍ਵਦ੍ ऋषਿਰ੍ ਹੋਤਾ ਨ੍ਯ੍ ਅਸੀਦਤ੍ ਪਿਤਾ ਨਃ । ਸ ऽ ਆਸ਼ਿषਾ ਦ੍ਰਵਿਣਮ੍ ਇਚ੍ਛਮਾਨਃ ਪ੍ਰਥਮਚ੍ਛਦ੍ ਅਵਰਾꣳ ऽ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪੂਜਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਕਿꣳ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਆਸੀਦ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਨਮ੍ ਆਰਮ੍ਭਣਂ ਕਤਮਤ੍ ਸ੍ਵਿਤ੍ ਕਥਾਸੀਤ੍ । ਯਤੋ ਭੂਮਿਂ ਜਨਯਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿ ਦ੍ਯਾਮ੍ ਔਰ੍ਣੋਨ੍ ਮਹਿਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਕਿਹੜਾ ਆਧਾਰ ਸੀ, ਕਿਹੜਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ, ਕਿਹੜੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ? ਕਿਥੋਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਫੈਲਾਇਆ?
ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਉਤ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਬਾਹੁਰ੍ ਉਤ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪਾਤ੍ । ਸਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਧਮਤਿ ਸਂ ਪਤਤ੍ਰੈਰ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਭੂਮੀ ਜਨਯਨ੍ ਦੇਵ ऽ ਏਕਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਚਿਹਰਾ ਹਰ ਥਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿꣳ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਵਨਂ ਕ ऽ ਉ ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ ऽ ਆਸ ਯਤੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਨਿष੍ਟਤਕ੍ਸ਼ੁਃ । ਮਨੀषਿਣੋ ਮਨਸਾ ਪृਚ੍ਛਤੇਦ੍ ਉ ਤਦ੍ ਯਦ੍ ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ ਭੁਵਨਾਨਿ ਧਾਰਯਨ੍
ਕਿਹੜਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਕਿਹੜਾ ਦਰਖ਼ਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ ਗਈ? ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਸੀ ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਯਾ ਤੇ ਧਾਮਾਨਿ ਪਰਮਾਣਿ ਯਾਵਮਾ ਯਾ ਮਧ੍ਯਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉਤੇਮਾ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਹਵਿषਿ ਸ੍ਵਧਾਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਜਸ੍ਵ ਤਨ੍ਵਂ ਵृਧਾਨਃ
ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ, ਵਿਚਲੇ ਤੇ ਇਹ ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਧਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ ਹਵਿषਾ ਵਾਵृਧਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਜਸ੍ਵ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਉਤ ਦ੍ਯਾਮ੍ । ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇ ऽ ਅਭਿਤੋ ਸਪਤ੍ਨਾ ऽ ਇਹਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਘਵਾ ਸੂਰਿਰ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਭੇਟ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ; ਹੋਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਇੱਥੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿਣ; ਇੱਥੇ, ਮਘਵਾਨ ਸਾਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਹਾਇਕ ਹੋਵੇ।
ਵਾਚਸ੍ ਪਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮੂਤਯੇ ਮਨੋਜੁਵਂ ਵਾਜੇ ऽ ਅਦ੍ਯਾ ਹੁਵੇਮ । ਸ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਹਵਨਾਨਿ ਜੋषਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਮ੍ਭੂਰ੍ ਅਵਸੇ ਸਾਧੁਕਰ੍ਮਾ
ਆਓ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਬੋਲੇ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇਜ਼ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਬੁਲਾਈਏ; ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸਭ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ ਹਵਿषਾ ਵਰ੍ਧਨੇਨ ਤ੍ਰਾਤਾਰਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਕृਣੋਰ੍ ਅਵਧ੍ਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਸ਼ਃ ਸਮਨਮਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ ਅਯਮ੍ ਉਗ੍ਰੋ ਵਿਹਵ੍ਯੋ ਯਥਾਸਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਭੇਟ ਵਧਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ ਪਿਤਾ ਮਨਸਾ ਹਿ ਧੀਰੋ ਘृਤਮ੍ ਏਨੇ ਅਜਨਨ੍ ਨਮ੍ਨਮਾਨੇ । ਯਦੇਦ੍ ਅਨ੍ਤਾ ऽ ਅਦਦृਹਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵ ऽ ਆਦ੍ ਇਦ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਅਪ੍ਰਥੇਤਾਮ੍
ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਨ ਨਾਲ, ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਘੀ ਬਣਾਇਆ; ਜਦੋਂ ਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਫੈਲ ਗਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਮਨਾ ऽ ਆਦ੍ ਵਿਹਾਯਾ ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਪਰਮੋਤ ਸਂਦृਕ੍ । ਤੇषਾਮ੍ ਇष੍ਟਾਨਿ ਸਮ੍ ਇषਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰਾ ਸਪ੍ਤऋषੀਨ੍ ਪਰ ऽ ਏਕਮ੍ ਆਹੁਃ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦੂਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਕ ਪਰਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਨਃ ਪਿਤਾ ਜਨਿਤਾ ਯੋ ਵਿਧਾਤਾ ਧਾਮਾਨਿ ਵੇਦ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਮਧਾ ऽ ਏਕ ऽ ਏਵ ਤꣳ ਸਂਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਭੁਵਨਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾ
ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਸਾਡਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਥਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਇਕੱਲਾ ਹੈ—ਹੋਰ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ ऽ ਆਯਜਨ੍ਤ ਦ੍ਰਵਿਣꣳ ਸਮ੍ ਅਸ੍ਮਾ ऽ ऋषਯਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਜਰਿਤਾਰੋ ਨ ਭੂਨਾ । ਅਸੂਰ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਤੇ ਰਜਸਿ ਨਿषਤ੍ਤੇ ਯੇ ਭੂਤਾਨਿ ਸਮਕृਣ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਇਮਾਨਿ
ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗਾਇਕਾਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਦੌਲਤ ਭੇਟ ਕੀਤੀ; ਚਾਨਣ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਏ।
ਪਰੋ ਦਿਵਾ ਪਰ ऽ ਏਨਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਪਰੋ ਦੇਵੇਭਿਰ੍ ਅਸੁਰੈਰ੍ ਯਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ । ਕꣳ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਧ੍ਰ ਆਪੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੇ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ; ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਕਿਹੜਾ ਅੰਕੁਰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਿਆ?
ਤਮ੍ ਇਦ੍ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਧ੍ਰ ऽ ਆਪੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਮਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਅਜਸ੍ਯ ਨਾਭਾਵ੍ ਅਧ੍ਯ੍ ਏਕਮ੍ ਅਰ੍ਪਿਤਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਅੰਕੁਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਅਜਨਮੇ ਦੇ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨ ਤਂ ਵਿਦਾਥ ਯ ऽ ਇਮਾ ਜਜਾਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਯੁष੍ਮਾਕਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਂ ਬਭੂਵ । ਨੀਹਾਰੇਣ ਪ੍ਰਾਵृਤਾ ਜਲ੍ਪ੍ਯਾ ਚਾਸੁਤृਪ ऽ ਉਕ੍ਥਸ਼ਾਸਸ਼੍ ਚਰਨ੍ਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਬਣਾਇਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਗਲਤ ਬੋਲਦੇ, ਉਹ ਅਤ੍ਰੁਪਤ, ਭਜਨ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਜਨਿष੍ਟ ਦੇਵ ऽ ਆਦ੍ ਇਦ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ऽ ਅਭਵਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ । ਤृਤੀਯਃ ਪਿਤਾ ਜਨਿਤੌषਧੀਨਾਮ੍ ਅਪਾਂ ਗਰ੍ਭਂ ਵ੍ਯਦਧਾਤ੍ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਦੂਜਾ ਬਣਿਆ; ਤੀਜਾ, ਪਿਤਾ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਕਈ ਥਾਂ ਰੱਖਿਆ।
ਆਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਵृषਭੋ ਨ ਭੀਮੋ ਘਨਾਘਨਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਣਸ਼੍ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਸਂਕ੍ਰਨ੍ਦਨੋऽਨਿਮਿष ऽ ਏਕਵੀਰਃ ਸ਼ਤꣳ ਸੇਨਾ ऽ ਅਜਯਤ੍ ਸਾਕਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਤੇਜ਼, ਗੂੰਜਦਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਂਗ ਸਾਂਡ, ਗਰਜਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਇਕੱਲਾ ਵੀਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਂਕ੍ਰਨ੍ਦਨੇਨਾਨਿਮਿषੇਣ ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਯੁਤ੍ਕਾਰੇਣ ਦੁਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੇਨ ਧृष੍ਣੁਨਾ । ਤਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਯਤ ਤਤ੍ ਸਹਧ੍ਵਂ ਯੁਧੋ ਨਰ ਇषੁਹਸ੍ਤੇਨ ਵृष੍ਣਾ
ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ, ਬਹਾਦਰ, ਤੇਜ਼, ਹਿਲਣ-ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਨਿਰਭੈ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤੋ, ਇਕੱਠੇ ਖੜੋ, ਯੋਧਿਆਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ।
ਸ ऽ ਇषੁਹਸ੍ਤੈਃ ਸ ਨਿषਙ੍ਗਿਭਿਰ੍ ਵਸ਼ੀ ਸꣳਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸ ਯੁਧ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਣੇਨ । ਸꣳਸृष੍ਟਜਿਤ੍ ਸੋਮਪਾ ਬਾਹੁਸ਼ਰ੍ਧ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਹਿਤਾਭਿਰ੍ ਅਸ੍ਤਾ
ਉਹ, ਹਥ ਵਿਚ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਰਦਾਰ ਬਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਤਰਦਾ ਹੈ। ਜੋੜ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਪਰਿ ਦੀਯਾ ਰਥੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾਮਿਤ੍ਰਾਁ੨ऽ ਅਪਬਾਧਮਾਨਃ । ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ ਸੇਨਾਃ ਪ੍ਰਮृਣੋ ਯੁਧਾ ਜਯਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਏਧ੍ਯ੍ ਅਵਿਤਾ ਰਥਾਨਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਲਾਓ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਹਟਾਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲੋ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਵਾਧੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੋ।