ਯੇ ਏਤਾਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਭੂਯਾꣳਸਸ਼੍ ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਤਸ੍ਥਿਰੇ । ਤੇषਾꣳ ਸਹਸ੍ਰਯੋਜਨੇ ऽਵ ਧਨ੍ਵਾਨਿ ਤਨ੍ਮਸਿ
ਜੋ ਰੁਦਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਿੰਨੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਧ ਹਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਕੋਸ ਦੂਰ ਰੱਖੇ ਜਾਣ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ਦਿਵਿ ਯੇषਾਂ ਵਰ੍षਮ੍ ਇषਵਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਚੀਰ੍ ਦਸ਼ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਸ਼ ਪ੍ਰਤੀਚੀਰ੍ ਦਸ਼ੋਦੀਚੀਰ੍ ਦਸ਼ੋਰ੍ਧ੍ਵਾਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ऽ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨੋ ऽਵਨ੍ਤੁ ਤੇ ਨੋ ਮृਡਯਨ੍ਤੁ ਤੇ ਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਨੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਮ੍ ਏषਾਂ ਜਮ੍ਭੇ ਦਧ੍ਮਃ
ਹੇ ਰੁਦਰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਮੀਂਹ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਦੇ ਦਸ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਦਸ, ਪੱਛਮ ਦੇ ਦਸ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਦਸ, ਉਪਰ ਦੇ ਦਸ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿੰਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪਦੇ ਹਾਂ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਯੇषਾਂ ਵਾਤ ऽ ਇषਵਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਚੀਰ੍ ਦਸ਼ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਸ਼ ਪ੍ਰਤੀਚੀਰ੍ ਦਸ਼ੋਦੀਚੀਰ੍ ਦਸ਼ੋਰ੍ਧ੍ਵਾਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ऽ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨੋ ऽਵਨ੍ਤੁ ਤੇ ਨੋ ਮृਡਯਨ੍ਤੁ ਤੇ ਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਨੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਮ੍ ਏषਾਂ ਜਮ੍ਭੇ ਦਧ੍ਮਃ
ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਹਵਾ ਹਨ। ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਸ-ਦਸ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਣ, ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮਤ ਦੇਣ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੱਬੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇषਾਮ੍ ਅਨ੍ਨਮ੍ ਇषਵਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਚੀਰ੍ ਦਸ਼ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਸ਼ ਪ੍ਰਤੀਚੀਰ੍ ਦਸ਼ੋਦੀਚੀਰ੍ ਦਸ਼ੋਰ੍ਧ੍ਵਾਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ऽ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨੋ ऽਵਨ੍ਤੁ ਤੇ ਨੋ ਮृਡਯਨ੍ਤੁ ਤੇ ਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਨੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਮ੍ ਏषਾਂ ਜਮ੍ਭੇ ਦਧ੍ਮਃ
ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਅੰਨ ਹਨ। ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਸ-ਦਸ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਣ, ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮਤ ਦੇਣ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੱਬੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਸ਼੍ਮਨ੍ਨ੍ ਊਰ੍ਜਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍ ऽ ਅਦ੍ਭ੍ਯ ਓषਧੀਭ੍ਯੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਭ੍ਯੋ ऽਧਿ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਪਯਃ । ਤਾਂ ਨ ऽ ਇषਮੂਰ੍ਜਂ ਧਤ੍ਤ ਮਰੁਤਃ ਸꣳਰਰਾਣਾਃ । ऽ ਅਸ਼੍ਮꣳਸ੍ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ । ਮਯਿ ਤ ਊਰ੍ਕ੍ । ਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮਸ੍ ਤਂ ਤੇ ਸ਼ੁਗ੍ ऋਚ੍ਛਤੁ
ਪਹਾੜ ਤੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ, ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਰੁਤ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਪੱਥਰ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਵੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਤੀਖਾ ਤੀਰ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ।
ਇਮਾ ਮੇ ऽ ਅਗ੍ਨ ऽ ਇष੍ਟਕਾ ਧੇਨਵਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਏਕਾ ਚ ਦਸ਼ ਚ ਦਸ਼ ਚ ਸ਼ਤਂ ਚ ਸ਼ਤਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚਾਯੁਤਂ ਚਾਯੁਤਂ ਚ ਨਿਯੁਤਂ ਚ ਨਿਯੁਤਂ ਚ ਪ੍ਰਯੁਤਂ ਚਾਰ੍ਬੁਦਂ ਚ ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦꣳ ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਮਧ੍ਯਂ ਚਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਪਰਾਰ੍ਧਸ਼੍ ਚੈਤਾ ਮੇ ऽ ਅਗ੍ਨ ਇष੍ਟਕਾ ਧੇਨਵਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਮੁਤ੍ਰਾਮੁष੍ਮਿਂਲ੍ ਲੋਕੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਗਾਂ ਬਣਨ। ਇੱਕ, ਦਸ, ਦਸ ਸੌ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਲੱਖ, ਦਸ ਦਸ ਲੱਖ, ਦਸ ਕਰੋੜ, ਦਸ ਦਸ ਕਰੋੜ, ਦਸ ਅਰਬ, ਦਸ ਦਸ ਅਰਬ, ਦਸ ਖਰਬ, ਦਸ ਦਸ ਖਰਬ, ਦਸ ਸਮੁੰਦਰ, ਵਿਚਕਾਰ, ਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਗਾਂ ਬਣਨ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ।
ऋਤਵ ਸ੍ਥ ऽ ऋਤਾਵृਧ ऽ ऋਤੁष੍ਠਾ ਸ੍ਥ ऽ ऋਤਾਵृਧਃ । ਘृਤਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਮਧੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਵਿਰਾਜੋ ਨਾਮ ਕਾਮਦੁਘਾ ऽ ਅਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਹੋ, ਰੁੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ, ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ, ਰੁੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ। ਘੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਚਮਕਦਾਰ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਵਕਯਾਗ੍ਨੇ ਪਰਿ ਵ੍ਯਯਾਮਸਿ । ਪਾਵਕੋ ऽ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯꣳ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਝਾਗ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ।
ਹਿਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਜਰਾਯੁਣਾਗ੍ਨੇ ਪਰਿ ਵ੍ਯਯਾਮਸਿ । ਪਾਵਕੋ ऽ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯꣳ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹਿਮ ਦੇ ਪਰਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ।
ਉਪ ਜ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉਪ ਵੇਤਸੇऽਵ ਤਰ ਨਦੀष੍ਵ੍ ਆ । ਅਗ੍ਨੇ ਪਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਪਾਮ੍ ਅਸਿ । ਮਣ੍ਡੂਕਿ ਤਾਭਿਰ੍ ਆ ਗਹਿ ਸੇਮਂ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਪਾਵਕਵਰ੍ਣꣳ ਸ਼ਿਵਂ ਕृਧਿ
ਨੇੜੇ ਆ, ਵੱਟੀ ਵਾਂਗ ਆ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਕਰ। ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤ ਹੈ। ਮੰਡੂਕ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆ; ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰ।
ਅਪਾਮ੍ ਇਦਂ ਨ੍ਯਯਨꣳ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾꣳਸ੍ ऽ ਤੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ ਤਪਨ੍ਤੁ ਹੇਤਯਃ ਪਾਵਕੋ ऽ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯꣳ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ।
ਅਗ੍ਨੇ ਪਾਵਕ ਰੋਚਿषਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰਯਾ ਦੇਵ ਜਿਹ੍ਵਯਾ । ਆ ਦੇਵਾਨ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਚ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਤੇ ਮਿੱਠੀ, ਦਿਵਿਆ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜਾ।
ਸ ਨਃ ਪਾਵਕ ਦੀਦਿਵੋ ਗ੍ਨੇ ਦੇਵਾꣳ ऽ ਇਹਾ ਵਹ । ਉਪ ਯਜ੍ਞꣳ ਹਵਿਸ਼੍ ਚ ਨਃ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ। ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਤੇ ਭੋਗ ਲਿਆ।
ਪਾਵਕਯਾ ਯਸ਼੍ ਚਿਤਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਪਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮਨ੍ ਰੁਰੁਚ ऽ ਉषਸੋ ਨ ਭਾਨੁਨਾ । ਤੂਰ੍ਵਨ੍ ਨ ਯਾਮਨ੍ਨ੍ ਏਤਸ਼ਸ੍ਯ ਨੂ ਰਣ ऽ ਆ ਯੋ ਘृਣੇ ਨ ਤਤृषਾਣੋ ऽ ਅਜਰਃ
ਪਵਿੱਤਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਤਲਬ, ਜੋ ਕਦੇ ਵਧੇਰਾ ਨਹੀਂ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਹਰਸੇ ਸ਼ੋਚਿषੇ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਰ੍ਚਿषੇ । ਅਨ੍ਯਾꣳਸ੍ ਤੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ ਤਪਨ੍ਤੁ ਹੇਤਯਃ ਪਾਵਕੋ ऽ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯꣳ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ
ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੀ ਜਲਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ।
ਨृषਦੇ ਵੇਟ੍ । ਅਪ੍ਸੁषਦੇ ਵੇਟ੍ । ਬਰ੍ਹਿषਦੇ ਵੇਟ੍ । ਵਨਸਦੇ ਵੇਟ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੇ ਵੇਟ੍
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਹੈ। ਤੂੰ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਹੈ। ਤੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਹੈ। ਤੂੰ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਹੈ।
ਯੇ ਦੇਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞਿਯਾ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾꣳ ਸਂਵਤ੍ਸਰੀਣਮ੍ ਉਪ ਭਾਗਮ੍ ਆਸਤੇ । ਅਹੁਤਾਦੋ ਹਵਿषੋ ਯਜ੍ਞੇ ऽ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਪਿਬਨ੍ਤੁ ਮਧੁਨੋ ਘृਤਸ੍ਯ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਯੋਗ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਯੋਗ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਬੁਲਾਏ ਖੁਦ ਹੀ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਘੀ ਪੀ ਲੈਣ।
ਯੇ ਦੇਵਾ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਧਿ ਦੇਵਤ੍ਵਮ੍ ਆਯਨ੍ ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਰਏਤਾਰੋ ऽ ਅਸ੍ਯ । ਯੇਭ੍ਯੋ ਨ ऽ ऋਤੇ ਪਵਤੇ ਧਾਮ ਕਿਂ ਚਨ ਨ ਤੇ ਦਿਵੋ ਨ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਧਿ ਸ੍ਨੁषੁ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਬਣੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਨਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਨਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਾਣਦਾ ऽ ਅਪਾਨਦਾ ਵ੍ਯਾਨਦਾ ਵਰ੍ਚੋਦਾ ਵਰਿਵੋਦਾਃ । ਅਨ੍ਯਾꣳਸ੍ ऽ ਤੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ ਤਪਨ੍ਤੁ ਹੇਤਯਃ ਪਾਵਕੋ ऽ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯꣳ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ
ਸਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਕਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਲਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ।
ਅਗ੍ਨਿਸ੍ ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਯਾਸਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰਿਣਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਨੋ ਵਨਤੇ ਰਯਿਮ੍
ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਤੀਖੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਮਲਿਨਤਾ ਸਾੜ ਦੇ। ਅਗਨਿ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਯ ऽ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਜੁਹ੍ਵਦ੍ ऋषਿਰ੍ ਹੋਤਾ ਨ੍ਯ੍ ਅਸੀਦਤ੍ ਪਿਤਾ ਨਃ । ਸ ऽ ਆਸ਼ਿषਾ ਦ੍ਰਵਿਣਮ੍ ਇਚ੍ਛਮਾਨਃ ਪ੍ਰਥਮਚ੍ਛਦ੍ ਅਵਰਾꣳ ऽ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪੂਜਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਕਿꣳ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਆਸੀਦ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਨਮ੍ ਆਰਮ੍ਭਣਂ ਕਤਮਤ੍ ਸ੍ਵਿਤ੍ ਕਥਾਸੀਤ੍ । ਯਤੋ ਭੂਮਿਂ ਜਨਯਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿ ਦ੍ਯਾਮ੍ ਔਰ੍ਣੋਨ੍ ਮਹਿਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਕਿਹੜਾ ਆਧਾਰ ਸੀ, ਕਿਹੜਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ, ਕਿਹੜੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ? ਕਿਥੋਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਫੈਲਾਇਆ?
ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਉਤ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਬਾਹੁਰ੍ ਉਤ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪਾਤ੍ । ਸਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਧਮਤਿ ਸਂ ਪਤਤ੍ਰੈਰ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਭੂਮੀ ਜਨਯਨ੍ ਦੇਵ ऽ ਏਕਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਚਿਹਰਾ ਹਰ ਥਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿꣳ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਵਨਂ ਕ ऽ ਉ ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ ऽ ਆਸ ਯਤੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਨਿष੍ਟਤਕ੍ਸ਼ੁਃ । ਮਨੀषਿਣੋ ਮਨਸਾ ਪृਚ੍ਛਤੇਦ੍ ਉ ਤਦ੍ ਯਦ੍ ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ ਭੁਵਨਾਨਿ ਧਾਰਯਨ੍
ਕਿਹੜਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਕਿਹੜਾ ਦਰਖ਼ਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ ਗਈ? ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਸੀ ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਯਾ ਤੇ ਧਾਮਾਨਿ ਪਰਮਾਣਿ ਯਾਵਮਾ ਯਾ ਮਧ੍ਯਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉਤੇਮਾ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਹਵਿषਿ ਸ੍ਵਧਾਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਜਸ੍ਵ ਤਨ੍ਵਂ ਵृਧਾਨਃ
ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ, ਵਿਚਲੇ ਤੇ ਇਹ ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਧਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ ਹਵਿषਾ ਵਾਵृਧਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਜਸ੍ਵ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਉਤ ਦ੍ਯਾਮ੍ । ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇ ऽ ਅਭਿਤੋ ਸਪਤ੍ਨਾ ऽ ਇਹਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਘਵਾ ਸੂਰਿਰ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਭੇਟ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ; ਹੋਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਇੱਥੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿਣ; ਇੱਥੇ, ਮਘਵਾਨ ਸਾਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਹਾਇਕ ਹੋਵੇ।
ਵਾਚਸ੍ ਪਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮੂਤਯੇ ਮਨੋਜੁਵਂ ਵਾਜੇ ऽ ਅਦ੍ਯਾ ਹੁਵੇਮ । ਸ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਹਵਨਾਨਿ ਜੋषਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਮ੍ਭੂਰ੍ ਅਵਸੇ ਸਾਧੁਕਰ੍ਮਾ
ਆਓ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਬੋਲੇ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇਜ਼ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਬੁਲਾਈਏ; ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸਭ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ ਹਵਿषਾ ਵਰ੍ਧਨੇਨ ਤ੍ਰਾਤਾਰਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਕृਣੋਰ੍ ਅਵਧ੍ਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਸ਼ਃ ਸਮਨਮਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ ਅਯਮ੍ ਉਗ੍ਰੋ ਵਿਹਵ੍ਯੋ ਯਥਾਸਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਭੇਟ ਵਧਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ ਪਿਤਾ ਮਨਸਾ ਹਿ ਧੀਰੋ ਘृਤਮ੍ ਏਨੇ ਅਜਨਨ੍ ਨਮ੍ਨਮਾਨੇ । ਯਦੇਦ੍ ਅਨ੍ਤਾ ऽ ਅਦਦृਹਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵ ऽ ਆਦ੍ ਇਦ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਅਪ੍ਰਥੇਤਾਮ੍
ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਨ ਨਾਲ, ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਘੀ ਬਣਾਇਆ; ਜਦੋਂ ਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਫੈਲ ਗਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਮਨਾ ऽ ਆਦ੍ ਵਿਹਾਯਾ ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਪਰਮੋਤ ਸਂਦृਕ੍ । ਤੇषਾਮ੍ ਇष੍ਟਾਨਿ ਸਮ੍ ਇषਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰਾ ਸਪ੍ਤऋषੀਨ੍ ਪਰ ऽ ਏਕਮ੍ ਆਹੁਃ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦੂਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਕ ਪਰਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।