ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ऽ ਅਨ੍ਤਮ ਉਤ ਤ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵਾ ਵਰੂਥ੍ਯਃ । ਵਸੁਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵਸੁਸ਼੍ਰਵਾ ऽ ਅਚ੍ਛਾ ਨਕ੍ਸ਼ਿ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮꣳ ਰਯਿਂ ਦਾਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਚਿष੍ਠ ਦੀਦਿਵਃ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਨੂਨਮ੍ ਈਮਹੇ ਸਖਿਭ੍ਯਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲਾ, ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਆਸਰਾ ਬਣ। ਦਾਤਾ, ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਲੌ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਰਜ਼ਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਯੇਨ ऽ ऋषਯਸ੍ ਤਪਸਾ ਸਤ੍ਰਮ੍ ਆਯਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਧਾਨਾ ऽ ਅਗ੍ਨਿꣳ ਸ੍ਵਰ੍ ਆਭਰਨ੍ਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਹਂ ਨਿ ਦਧੇ ਨਾਕੇ ऽ ਅਗ੍ਨਿਂ ਯਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਨਵ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਬਰ੍ਹਿषਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਾਲ ਕੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲਿਆਈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ 'ਚੰਗੀ ਚੌਕੀ ਵਾਲਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਪਤ੍ਨੀਭਿਰ੍ ਅਨੁ ਗਚ੍ਛੇਮ ਦੇਵਾਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ ਉਤ ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯੈਃ । ਨਾਕਂ ਗृਭ੍ਣਾਨਾਃ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਤृਤੀਯੇ ਪृष੍ਠੇ ऽ ਅਧਿ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਚੱਲੀਏ। ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੀਜੇ ਪੱਠਰ ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਆ ਵਾਚੋ ਮਧ੍ਯਮ੍ ਅਰੁਹਦ੍ ਭੁਰਣ੍ਯੁਰ੍ ਅਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਤ੍ਪਤਿਸ਼੍ ਚੇਕਿਤਾਨਃ । ਪृष੍ਠੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਨਿਹਿਤੋ ਦਵਿਦ੍ਯੁਤਦ੍ ਅਧਸ੍ ਪਦਂ ਕृਣੁਤਾਂ ਯੇ ਪृਤਨ੍ਯਵਃ
ਚੁਸਤ ਅੱਗ ਬੋਲੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਅੱਗ, ਸੱਚ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਨਵਾਨ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪਰ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਿਹੜੇ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ।
ਅਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵੀਰਤਮੋ ਵਯੋਧਾਃ ਸਹਸ੍ਰਿਯੋ ਦ੍ਯੋਤਤਾਮ੍ ਅਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ । ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਃ ਸਰਿਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯ ऽ ਉਪ ਪ੍ਰ ਯਾਹਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਧਾਮ
ਇਹ ਅੱਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੀਰ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ, ਤੂੰ ਰੱਬੀ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਧ੍ਵਮ੍ ਉਪ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਗ੍ਨੇ ਪਥੋ ਦੇਵਯਾਨਾਨ੍ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍ । ਪੁਨਃ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਪਿਤਰਾ ਯੁਵਾਨਾਨ੍ਵਾ ਤਾꣳਸੀਤ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਤਨ੍ਤੁਮ੍ ਏਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਚੱਲੋ, ਇਕੱਠੇ ਆਓ। ਹੇ ਅੱਗ, ਰੱਬੀ ਰਾਹ ਬਣਾਓ। ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੋ—ਇਹ ਡੋਰੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਥੀ ਜਾਵੇ।
ਉਦ੍ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਿ ਜਾਗृਹਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤੇ ਸꣳ ਸृਜੇਥਾਮ੍ ਅਯਂ ਚ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ ਸਧਸ੍ਥੇ ਅਧ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਸ਼ਵੇ ਦੇਵਾ ਯਜਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਸੀਦਤ
ਉੱਠ, ਜਾਗ, ਹੇ ਅੱਗ। ਤੂੰ ਇੱਛਤ ਤੇ ਪੂਰੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਰੱਬ ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ।
ਯੇਨ ਵਹਸਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਯੇਨਾਗ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਵੇਦਸਮ੍ । ਤੇਨੇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਨੋ ਨਯ ਸ੍ਵਰ੍ ਦੇਵੇषੁ ਗਨ੍ਤਵੇ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸੀ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲ। ਇਹ ਰੱਬਾਂ ਕੋਲ, ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਯਂ ਤੇ ਯੋਨਿਰ੍ ऋਤ੍ਵਿਯੋ ਯਤੋ ਜਾਤੋ ऽ ਅਰੋਚਥਾਃ । ਤਂ ਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨ ऽ ਆਰੋਹਾਥਾ ਨੋ ਵਰ੍ਧਯਾ ਰਯਿਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੀ ਰਸਮੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੂੰ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਚਮਕਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ। ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾ।
ਤਪਸ਼੍ ਚ ਤਪਸ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਾਵ੍ ऋਤੂ ऽ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਨ੍ਤਃਸ਼੍ਲੇषੋ ਸਿ ਕਲ੍ਪੇਤਾਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਮ੍ ਆਪ ऽ ਓषਧਯਃ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਯਃ ਪृਥਙ੍ ਨਮ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਾਯ ਸਵ੍ਰਤਾਃ । ਯੇ ऽ ਅਗ੍ਨਯਃ ਸਮਨਸੋ ਨ੍ਤਰਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਇਮੇ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਾਵ੍ ऋਤੂ ऽ ਅਭਿਕਲ੍ਪਮਾਨਾ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਦੇਵਾ ऽ ਅਭਿਸਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵੇ ਸੀਦਤਮ੍
ਤਾਪ ਤੇ ਠੰਡ, ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ, ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਿਲਾਪ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਟਿਕ ਜਾਣ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕ ਜਾਣ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਟਿਕ ਜਾਣ, ਅੱਗਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਬਣਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਦਿਲੋਂ ਇਕ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਹ ਸਰਦੀਆਂ ਟਿਕਦੀਆਂ, ਰੱਬ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਰੱਬੀਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੋ।
ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਤ੍ਵਾ ਸਾਦਯਤੁ ਦਿਵਸ੍ ਪृष੍ਠੇ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਤੀਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਪਾਨਾਯ ਵ੍ਯਾਨਾਯੋਦਾਨਾਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯੈ ਚਰਿਤ੍ਰਾਯ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ ਤੇ ऽਧਿਪਤਿਸ੍ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾऽਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾ ਸੀਦ
ਸਰਵੋਚਤ ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਸਤਾਰ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ, ਅੰਦਰ ਲੈਣ, ਬਾਹਰ ਛੱਡਣ, ਚਲਣ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਨ, ਟਿਕਣ ਤੇ ਹਲਚਲ ਲਈ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਤੇਰਾ ਰਾਜਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕ ਜਾ।
ਲੋਕਂ ਪृਣ ਛਿਦ੍ਰਂ ਪृਣਾਥੋ ਸੀਦ ਧ੍ਰੁਵਾ ਤ੍ਵਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਤ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਯੋਨਾਵ੍ ਅਸੀषਦਨ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕ ਜਾ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਜਣਨ-ਥਾਂ 'ਚ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਾ ऽ ਅਸ੍ਯ ਸੂਦਦੋਹਸਃ ਸੋਮꣳ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਪृਸ਼੍ਨਯਃ । ਜਨ੍ਮਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰਿष੍ਵ੍ ਆ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵਃ
ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਵੀਵृਧਨ੍ਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਵ੍ਯਚਸਂ ਗਿਰਃ । ਰਥੀਤਮꣳ ਰਥੀਨਾਂ ਵਾਜਾਨਾꣳ ਸਤ੍ਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਸਭ ਵਾਣੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਉਹ ਰਥਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਥਦ੍ ਅਸ਼੍ਵੋ ਨ ਯਵਸੇ ਵਿष੍ਯਨ੍ ਯਦਾ ਮਹਃ ਸਂਵਰਣਾਦ੍ ਵ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਥਾਤ੍ । ਆਦ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਾਤੋ ऽ ਅਨੁ ਵਾਤਿ ਸ਼ੋਚਿਰ੍ ਅਧ ਸ੍ਮ ਤੇ ਵ੍ਰਜਨਂ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ
ਘੋੜਾ, ਜਦ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਘਾਹ 'ਤੇ ਚਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਵਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਹਿਰ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯੋष੍ ਟ੍ਵਾ ਸਦਨੇ ਸਾਦਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਵਤਸ਼੍ ਛਾਯਾਯਾꣳ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ । ਰਸ਼੍ਮੀਵਤੀਂ ਭਾਸ੍ਵਤੀਮ੍ ਆ ਯਾ ਦ੍ਯਾਂ ਭਾਸ੍ਯ੍ ਆ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਓਰ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ 'ਤੇ ਚਮਕ।
ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਤ੍ਵਾ ਸਾਦਯਤੁ ਦਿਵਸ੍ ਪृष੍ਠੇ ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਥਸ੍ਵਤੀਮ੍ ਦਿਵਂ ਯਚ੍ਛ ਦਿਵਂ ਦृꣳਹ ਦਿਵਂ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਪਾਨਾਯ ਵ੍ਯਾਨਾਯੋਦਾਨਾਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯੈ ਚਰਿਤ੍ਰਾਯ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਾਭਿ ਪਾਤੁ ਮਹ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾ ਛਰ੍ਦਿषਾ ਸ਼ਂਤਮੇਨ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵੇ ਸੀਦਤਮ੍
ਸਰਵੋਚਤ ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਸਤਾਰ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਵੇ। ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਫੈਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ। ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ, ਅੰਦਰ ਲੈਣ, ਬਾਹਰ ਛੱਡਣ, ਚਲਣ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਨ, ਟਿਕਣ ਤੇ ਹਲਚਲ ਲਈ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ, ਡਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੇ; ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕ ਜਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਾਸਿ । ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਿ । ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯੋਨ੍ਮਾਸਿ । ਸਾਹਸ੍ਰੋ ऽਸਿ । ਸਹਸ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾ
ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਵਧਾਵਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਮਨ੍ਯਵ ऽ ਉਤੋ ਤ ऽ ਇषਵੇ ਨਮਃ । ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਤ ਤੇ ਨਮਃ
ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੀ ਤੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸ਼ਿਵਾ ਤਨੂਰ੍ ਅਘੋਰਾਪਾਪਕਾਸ਼ਿਨੀ । ਤਯਾ ਨਸ੍ ਤਨ੍ਵਾ ਸ਼ਂਤਮਯਾ ਗਿਰਿਸ਼ਨ੍ਤਾਭਿ ਚਾਕਸ਼ੀਹਿ
ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ, ਜੋ ਡਰ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦਇਆਲੂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ।
ਯਾਮ੍ ਇषੁਂ ਗਿਰਿਸ਼ਨ੍ਤ ਹਸ੍ਤੇ ਬਿਭਰ੍ष੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਵੇ । ਸ਼ਿਵਾਂ ਗਿਰਿਤ੍ਰ ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਃ ਪੁਰੁषਂ ਜਗਤ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਤੀਰ ਤੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਕਰ, ਗਿਰਿਤ੍ਰ; ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਵਚਸਾ ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਾਚ੍ਛਾ ਵਦਾਮਸਿ । ਯਥਾ ਨਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਜ੍ ਜਗਦ੍ ਅਯਕ੍ਸ਼੍ਮꣳ ਸੁਮਨਾ ऽ ਅਸਤ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਸੋਚੇ।
ਅਧ੍ਯ੍ ਅਵੋਚਦ੍ ਅਧਿਵਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਥਮੋ ਦੈਵ੍ਯੋ ਭਿषਕ੍ । ਅਹੀꣳਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਜਮ੍ਭਯਨ੍ਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯੋ ऽਧਰਾਚੀਃ ਪਰਾ ਸੁਵ
ਦਿਵਿਆ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਕੀਲ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਭੱਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸੌ ਯਸ੍ ਤਾਮ੍ਰੋ ऽ ਅਰੁਣ ऽ ਉਤ ਬਭ੍ਰੁਃ ਸੁਮਙ੍ਗਲਃ । ਯੇ ਚੈਨꣳ ਰੁਦ੍ਰਾ ऽ ਅਭਿਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਵੈषਾꣳ ਹੇਡ ऽ ਈਮਹੇ
ਉਹ ਜੋ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦਾ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਤੇ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਅਸੌ ਯੋ ऽਵਸਰ੍ਪਤਿ ਨੀਲਗ੍ਰੀਵੋ ਵਿਲੋਹਿਤਃ । ਉਤੈਨਂ ਗੋਪਾ ऽ ਅਦृਸ਼੍ਰਨ੍ਨ੍ ਅਦृਸ਼੍ਰਨ੍ਨ੍ ਉਦਹਾਰ੍ਯਃ ਸ ਦृष੍ਟੋ ਮृਡਯਾਤਿ ਨਃ
ਉਹ ਜੋ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਾਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮੀਢੁषੇ । ਅਥੋ ਯੇ ऽ ਅਸ੍ਯ ਸਤ੍ਵਾਨੋ ऽਹਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਕਰਂ ਨਮਃ
ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚ ਧਨ੍ਵਨਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਆਰ੍ਤ੍ਨ੍ਯੋਰ੍ ਜ੍ਯਾਮ੍ । ਯਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਹਸ੍ਤ ऽ ਇषਵਃ ऽ ਪਰਾ ਤਾ ਭਗਵੋ ਵਪ
ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ। ਤੇ ਜੋ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਵਿਜ੍ਯਂ ਧਨੁਃ ਕਪਰ੍ਦਿਨੋ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯੋ ਵਾਣਵਾꣳ੨ऽ ਉਤ । ਅਨੇਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਯ ਯਾऽਇषਵ ऽਆਭੁਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਨਿषਙ੍ਗਧਿਃ
ਜਟਾਧਾਰੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਖੋਲ੍ਹਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਨੁਕਸਾਨ ਰਹਿਤ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਨਿਕਲਣ ਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਤੂਣੀ ਬੰਦ ਰਹੇ।
ਯਾ ਤੇ ਹੇਤਿਰ੍ ਮੀਢੁष੍ਟਮ ਹਸ੍ਤੇ ਬਭੂਵ ਤੇ ਧਨੁਃ । ਤਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਯਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਪਰਿ ਭੁਜ
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੀਰ ਹੈ, ਦਇਆਲ, ਤੇਰਾ ਧਨੁ ਹੈ—ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਪਰਿ ਤੇ ਧਨ੍ਵਨੋ ਹੇਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਵृਣਕ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ । ਅਥੋ ਯ ऽਇषੁਧਿਸ੍ ਤਵਾਰੇ ऽ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿ ਧੇਹਿ ਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਤੀਰ-ਕੁੰਚਾ ਇੱਥੇ ਰੱਖ ਦੇ।