ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਗੁਹਾ ਹਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਵ੍ ਅਵਿਨ੍ਦਞ੍ ਛਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਂ ਵਨੇ-ਵਨੇ । ਸ ਜਾਯਸੇ ਮਥ੍ਯਮਾਨਃ ਸਹੋ ਮਹਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਆਹੁਃ ਸਹਸਸ੍ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਃ
ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੰਗਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ। ਤੂੰ ਮਥਣ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸਖਾਯਃ ਸਂ ਵਃ ਸਮ੍ਯਞ੍ਚਮ੍ ਇषꣳ ਸ੍ਤੋਮਂ ਚਾਗ੍ਨਯੇ । ਵਰ੍षਿष੍ਠਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮੂਰ੍ਜੋ ਨਪ੍ਤ੍ਰੇ ਸਹਸ੍ਵਤੇ
ਮਿੱਤਰੋ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਆਸ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ।
ਸꣳ-ਸਮ੍ ਇਦ੍ ਯੁਵਸੇ ਵृषਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਯ ऽ ਆ । ਇਡਸ੍ ਪਦੇ ਸਮ੍ ਇਧ੍ਯਸੇ ਸ ਨੋ ਵਸੂਨ੍ਯ੍ ਆ ਭਰ
ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹਰ ਆਰੀਆ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਡਾ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਤੂੰ ਸੱਜਦਾ ਹੈਂ—ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਨ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਾਂ ਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਮ ਹਵਨ੍ਤੇ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਜਨ੍ਤਵਃ । ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਪੁਰੁਪ੍ਰਿਯਾਗ੍ਨੇ ਹਵ੍ਯਾਯ ਵੋਢਵੇ
ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਡਿਆਈਯੋਗ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਏਨਾ ਵੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਂ ਨਮਸੋਰ੍ਜੋ ਨਪਾਤਮ੍ ਆ ਹੁਵੇ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਚੇਤਿष੍ਠਮ੍ ਅਰਤਿꣳ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦੂਤਮ੍ ਅਮृਤਮ੍
ਇਸ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਤੇਜੀਲਾ, ਮਿੱਤਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅਮਰ ਦੂਤ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦੂਤਮ੍ ਅਮृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦੂਤਮ੍ ਅਮृਤਮ੍ । ਸ ਯੋਜਤੇ ऽ ਅਰੁषਾ ਵਿਸ਼੍ਵਭੋਜਸਾ ਸ ਦੁਦ੍ਰਵਤ੍ ਸ੍ਵਾਹੁਤਃ
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅਮਰ ਦੂਤ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅਮਰ ਦੂਤ, ਉਹ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦੁਦ੍ਰਵਤ੍ ਸ੍ਵਾਹੁਤਃ ਸ ਦੁਦ੍ਰਵਤ੍ ਸ੍ਵਾਹੁਤਃ । ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞਃ ਸੁਸ਼ਮੀ ਵਸੂਨਾਂ ਦੇਵꣳ ਰਾਧੋ ਜਨਾਨਾਮ੍
ਉਹ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਸੁਚੱਜੀ ਹੈ, ਸਤੁਤੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਨਾਮ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਵਾਜਸ੍ਯ ਗੋਮਤ ऽ ਈਸ਼ਾਨਃ ਸਹਸੋ ਯਹੋ । ਅਸ੍ਮੇ ਧੇਹਿ ਜਾਤਵੇਦੋ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਨ-ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਬਖ਼ਸ਼।
ਸ ऽ ਇਧਾਨੋ ਵਸੁष੍ ਕਵਿਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਈਡੇਨ੍ਯੋ ਗਿਰਾ । ਰੇਵਦ੍ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਪੁਰ੍ਵਣੀਕ ਦੀਦਿਹਿ
ਅੱਗ, ਜੋ ਧਨ ਲਈ ਪ੍ਰਜਲਿਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਤਨ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕ।
ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਉਤ ਤ੍ਮਨਾਗ੍ਨੇ ਵਸ੍ਤੋਰ੍ ਉਤੋषਸਃ । ਸ ਤਿਗ੍ਮਜਮ੍ਭ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਦਹ ਪ੍ਰਤਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ ਅੱਗ, ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾ ਨਾਲ, ਘਰ ਤੇ ਸਵੇਰ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ।
ਭਦ੍ਰੋ ਨੋऽਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਹੁਤੋ ਭਦ੍ਰਾ ਰਾਤਿਃ ਸੁਭਗ ਭਦ੍ਰੋ ऽਅਧ੍ਵਰਃ । ਭਦ੍ਰਾऽ ਉਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਅੱਗ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਦਾਤ ਭਲੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਯਜਨਾ ਭਲੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵੀ ਭਲੀਆਂ ਹੋਣ।
ਭਦ੍ਰਾ ऽ ਉਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੋ ਭਦ੍ਰਂ ਮਨਃ ਕृਣੁष੍ਵ ਵृਤ੍ਰਤੂਰ੍ਯੇ । ਯੇਨਾ ਸਮਤ੍ਸੁ ਸਾਸਹਃ
ਸਤੁਤੀਆਂ ਵੀ ਭਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਭਲਾ ਕਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ।
ਯੇਨਾ ਸਮਤ੍ਸੁ ਸਾਸਹੋ ऽਵ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਨੁਹਿ ਭੂਰਿ ਸ਼ਰ੍ਧਤਾਮ੍ । ਵਨੇਮਾ ਤੇ ऽ ਅਭਿष੍ਟਿਭਿਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰਿਆ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿਵਾਏ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾ ਲੈਈਏ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯੋ ਵਸੁਰ੍ ਅਸ੍ਤਂ ਯਂ ਯਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵਃ । ਅਸ੍ਤਮ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ਤ ऽ ਆਸ਼ਵੋ ऽਸ੍ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਾਸੋ ਵਾਜਿਨ ऽ ਇषꣳ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯ ऽ ਆ ਭਰ
ਮੈਂ ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਾਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਗਾਂਵਾਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਵੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ।
ਸੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਯੋ ਵਸੁਰ੍ ਗृਣੇ ਸਂ ਯਮ੍ ਆਯਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵਃ । ਸਮ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਰਘੁਦ੍ਰੁਵਃ ਸꣳ ਸੁਜਾਤਾਸਃ ਸੂਰਯ ऽ ਇषꣳ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯ ऽ ਆ ਭਰ
ਉਹੀ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦਾਤਾ ਆਖ ਕੇ ਸਲਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਂਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਵੀ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ।
ਉਭੇ ਸੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਪਿषੋ ਦਰ੍ਵੀ ਸ਼੍ਰੀਣੀष ऽ ਆਸਨਿ । ਉਤੋ ਨ ऽ ਉਤ੍ ਪੁਪੂਰ੍ਯਾ ऽ ਉਕ੍ਥੇषੁ ਸ਼ਵਸਸ੍ ਪਤ ऽ ਇषꣳ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯ ऽ ਆ ਭਰ
ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ ਕੜਚੀਆਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਬਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਜ਼ੀ ਕਰ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵਂ ਨ ਸ੍ਤੋਮੈਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨ ਭਦ੍ਰꣳ ਹृਦਿਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍ । ऋਧ੍ਯਾਮਾ ਤ ऽ ਓਹੈਃ
ਅੱਗੇ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਅਧਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਕ੍ਰਤੋਰ੍ ਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਾਧੋਃ । ਰਥੀਰ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਬृਹਤੋ ਬਭੂਥ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਕੰਮ ਦਾ ਰਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਏਭਿਰ੍ ਨੋ ऽ ਅਰ੍ਕੈਰ੍ ਭਵਾ ਨੋ ਅਰ੍ਵਾਙ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਜ੍ਯੋਤਿਃ । ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਃ ਸੁਮਨਾ ऽ ਅਨੀਕੈਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ। ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।
ਅਗ੍ਨਿꣳ ਹੋਤਾਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦਾਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਵਸੁꣳ ਸੂਨੁꣳ ਸਹਸੋ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ । ਯ ऽ ਊਰ੍ਧ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਚ੍ਯਾ ਕृਪਾ । ਘृਤਸ੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਾष੍ਟਿਮ੍ ਅਨੁ ਵष੍ਟਿ ਸ਼ੋਚਿषਾऽऽਜੁਹ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਿषਃ
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ, ਦਾਤਾ, ਦਾਤਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਿੱਧੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਦਇਆਲੂ ਹੈ। ਜੋ ਘਿਉ ਦੀ ਧਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਘਿਉ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ऽ ਅਨ੍ਤਮ ਉਤ ਤ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵਾ ਵਰੂਥ੍ਯਃ । ਵਸੁਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵਸੁਸ਼੍ਰਵਾ ऽ ਅਚ੍ਛਾ ਨਕ੍ਸ਼ਿ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮꣳ ਰਯਿਂ ਦਾਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਚਿष੍ਠ ਦੀਦਿਵਃ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਨੂਨਮ੍ ਈਮਹੇ ਸਖਿਭ੍ਯਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲਾ, ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਆਸਰਾ ਬਣ। ਦਾਤਾ, ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਲੌ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਰਜ਼ਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਯੇਨ ऽ ऋषਯਸ੍ ਤਪਸਾ ਸਤ੍ਰਮ੍ ਆਯਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਧਾਨਾ ऽ ਅਗ੍ਨਿꣳ ਸ੍ਵਰ੍ ਆਭਰਨ੍ਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਹਂ ਨਿ ਦਧੇ ਨਾਕੇ ऽ ਅਗ੍ਨਿਂ ਯਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਨਵ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਬਰ੍ਹਿषਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਾਲ ਕੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲਿਆਈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ 'ਚੰਗੀ ਚੌਕੀ ਵਾਲਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਪਤ੍ਨੀਭਿਰ੍ ਅਨੁ ਗਚ੍ਛੇਮ ਦੇਵਾਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ ਉਤ ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯੈਃ । ਨਾਕਂ ਗृਭ੍ਣਾਨਾਃ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਤृਤੀਯੇ ਪृष੍ਠੇ ऽ ਅਧਿ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਚੱਲੀਏ। ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੀਜੇ ਪੱਠਰ ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਆ ਵਾਚੋ ਮਧ੍ਯਮ੍ ਅਰੁਹਦ੍ ਭੁਰਣ੍ਯੁਰ੍ ਅਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਤ੍ਪਤਿਸ਼੍ ਚੇਕਿਤਾਨਃ । ਪृष੍ਠੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਨਿਹਿਤੋ ਦਵਿਦ੍ਯੁਤਦ੍ ਅਧਸ੍ ਪਦਂ ਕृਣੁਤਾਂ ਯੇ ਪृਤਨ੍ਯਵਃ
ਚੁਸਤ ਅੱਗ ਬੋਲੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਅੱਗ, ਸੱਚ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਨਵਾਨ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪਰ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਿਹੜੇ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ।
ਅਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵੀਰਤਮੋ ਵਯੋਧਾਃ ਸਹਸ੍ਰਿਯੋ ਦ੍ਯੋਤਤਾਮ੍ ਅਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ । ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਃ ਸਰਿਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯ ऽ ਉਪ ਪ੍ਰ ਯਾਹਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਧਾਮ
ਇਹ ਅੱਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੀਰ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ, ਤੂੰ ਰੱਬੀ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਧ੍ਵਮ੍ ਉਪ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਗ੍ਨੇ ਪਥੋ ਦੇਵਯਾਨਾਨ੍ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍ । ਪੁਨਃ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਪਿਤਰਾ ਯੁਵਾਨਾਨ੍ਵਾ ਤਾꣳਸੀਤ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਤਨ੍ਤੁਮ੍ ਏਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਚੱਲੋ, ਇਕੱਠੇ ਆਓ। ਹੇ ਅੱਗ, ਰੱਬੀ ਰਾਹ ਬਣਾਓ। ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੋ—ਇਹ ਡੋਰੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਥੀ ਜਾਵੇ।
ਉਦ੍ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਿ ਜਾਗृਹਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤੇ ਸꣳ ਸृਜੇਥਾਮ੍ ਅਯਂ ਚ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ ਸਧਸ੍ਥੇ ਅਧ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਸ਼ਵੇ ਦੇਵਾ ਯਜਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਸੀਦਤ
ਉੱਠ, ਜਾਗ, ਹੇ ਅੱਗ। ਤੂੰ ਇੱਛਤ ਤੇ ਪੂਰੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਰੱਬ ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ।
ਯੇਨ ਵਹਸਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਯੇਨਾਗ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਵੇਦਸਮ੍ । ਤੇਨੇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਨੋ ਨਯ ਸ੍ਵਰ੍ ਦੇਵੇषੁ ਗਨ੍ਤਵੇ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸੀ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲ। ਇਹ ਰੱਬਾਂ ਕੋਲ, ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਯਂ ਤੇ ਯੋਨਿਰ੍ ऋਤ੍ਵਿਯੋ ਯਤੋ ਜਾਤੋ ऽ ਅਰੋਚਥਾਃ । ਤਂ ਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨ ऽ ਆਰੋਹਾਥਾ ਨੋ ਵਰ੍ਧਯਾ ਰਯਿਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੀ ਰਸਮੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੂੰ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਚਮਕਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ। ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾ।
ਤਪਸ਼੍ ਚ ਤਪਸ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਾਵ੍ ऋਤੂ ऽ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਨ੍ਤਃਸ਼੍ਲੇषੋ ਸਿ ਕਲ੍ਪੇਤਾਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਮ੍ ਆਪ ऽ ਓषਧਯਃ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਯਃ ਪृਥਙ੍ ਨਮ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਾਯ ਸਵ੍ਰਤਾਃ । ਯੇ ऽ ਅਗ੍ਨਯਃ ਸਮਨਸੋ ਨ੍ਤਰਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਇਮੇ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਾਵ੍ ऋਤੂ ऽ ਅਭਿਕਲ੍ਪਮਾਨਾ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਦੇਵਾ ऽ ਅਭਿਸਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵੇ ਸੀਦਤਮ੍
ਤਾਪ ਤੇ ਠੰਡ, ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ, ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਿਲਾਪ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਟਿਕ ਜਾਣ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕ ਜਾਣ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਟਿਕ ਜਾਣ, ਅੱਗਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਬਣਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਦਿਲੋਂ ਇਕ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਹ ਸਰਦੀਆਂ ਟਿਕਦੀਆਂ, ਰੱਬ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਰੱਬੀਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੋ।