ਅਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਰਾਤ੍ ਸਂਯਦ੍ਵਸੁਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ਼੍ ਚਾਰਿष੍ਟਨੇਮਿਸ਼੍ ਚ ਸੇਨਾਨੀਗ੍ਰਾਮਣ੍ਯੌ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀ ਚ ਘृਤਾਚੀ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਵ੍ ਆਪੋ ਹੇਤਿਰ੍ ਵਾਤਃ ਪ੍ਰਹੇਤਿਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ऽ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨੋ ऽਵਨ੍ਤੁ ਤੇ ਨੋ ਮृਡਯਨ੍ਤੁ ਤੇ ਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਨੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਮ੍ ਏषਾਂ ਜਮ੍ਭੇ ਦਧ੍ਮਃ
ਇਹ ਉੱਤਰ ਹੈ: ਸੰਯਦਵਸੁਸ; ਉਸ ਦਾ ਰਥੀ ਤਾਰਕਸ਼ਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨੇਤਾ ਤੇ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਅਤੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦੋ ਅਪਸਰਾ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਹਥਿਆਰ ਹੈ; ਹਵਾ ਪ੍ਰਹੇਤਿ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮ ਦਿਖਾਉਣ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਯਮ੍ ਉਪਰ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਵਾਗ੍ਵਸੁਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਜਿਚ੍ ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ ਚ ਸੇਨਾਨੀਗ੍ਰਾਮਣ੍ਯੌ । ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਚ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਿਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਵ੍ ਅਵਸ੍ਫੂਰ੍ਜਨ੍ ਹੇਤਿਰ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ ਪ੍ਰਹੇਤਿਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ऽ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨੋ ऽਵਨ੍ਤੁ ਤੇ ਨੋ ਮृਡਯਨ੍ਤੁ ਤੇ ਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਨੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਮ੍ ਏषਾਂ ਜਮ੍ਭੇ ਦਧ੍ਮਃ
ਇਹ ਉੱਤੇ ਹੈ: ਅਰਵਾਗਵਸੁਸ; ਉਸ ਦਾ ਰਥੀ ਸੇਨਜਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੇਣਾ ਫੌਜ ਦਾ ਨੇਤਾ ਤੇ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪੂਰਵਚਿੱਤੀ ਦੋ ਅਪਸਰਾ ਹਨ; ਗੜਗੜਾਹਟ ਹਥਿਆਰ ਹੈ; ਬਿਜਲੀ ਪ੍ਰਹੇਤਿ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮ ਦਿਖਾਉਣ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਮੂਰ੍ਧਾ ਦਿਵਃ ਕਕੁਤ੍ ਪਤਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਯਮ੍ । ਅਪਾꣳ ਰੇਤਾꣳਸਿ ਜਿਨ੍ਵਤਿ
ਅੱਗ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮੋੜ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਬੀਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਹਸ੍ਰਿਣੋ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਤਿਨਸ੍ ਪਤਿਃ । ਮੂਰ੍ਧਾ ਕਵੀ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਇਹ ਅੱਗ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸੌ ਧਨ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮੋੜ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਪੁष੍ਕਰਾਦ੍ ਅਧ੍ਯ੍ ਅਥਰ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ ਅਮਨ੍ਥਤ । ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਘਤਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਮਥ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈਂ।
ਭੁਵੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਰਜਸਸ਼੍ ਚ ਨੇਤਾ ਯਤ੍ਰਾ ਨਿਯੁਦ੍ਭਿਃ ਸਚਸੇ ਸ਼ਿਵਾਭਿਃ । ਦਿਵਿ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਦਧਿषੇ ਸ੍ਵਰ੍षਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਚਕृषੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਮ੍
ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਅਗੂ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਬੋਧ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧਾ ਜਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਧੇਨੁਮ੍ ਇਵਾਯਤੀਮ੍ ਉषਾਸਮ੍ । ਯਹ੍ਵਾ ऽ ਇਵ ਪ੍ਰ ਵਯਾਮ੍ ਉਜ੍ਜਿਹਾਨਾਃ ਪ੍ਰ ਭਾਨਵਃ ਸਿਸ੍ਰਤੇ ਨਾਕਮ੍ ਅਚ੍ਛ
ਅੱਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਿੱਧ ਨਾਲ ਜਾਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਵੋਚਾਮ ਕਵਯੇ ਮੇਧ੍ਯਾਯ ਵਚੋ ਵਨ੍ਦਾਰੁ ਵृषਭਾਯ ਵृष੍ਣੇ । ਗਵਿष੍ਠਿਰੋ ਨਮਸਾ ਸ੍ਤੋਮਮ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਦਿਵੀਵ ਰੁਕ੍ਮਮ੍ ਉਰੁਵ੍ਯਞ੍ਚਮ੍ ਅਸ਼੍ਰੇਤ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਕਹੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਸਤੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤੂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਯਮ੍ ਇਹ ਪ੍ਰਥਮੋ ਧਾਯਿ ਧਾਤृਭਿਰ੍ ਹੋਤਾ ਯਜਿष੍ਠੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰੇष੍ਵ੍ ਈਡ੍ਯਃ । ਯਮ੍ ਅਪ੍ਨਵਾਨੋ ਭृਗਵੋ ਵਿਰੁਰੁਚੁਰ੍ ਵਨੇषੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਭ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇ-ਵਿਸ਼ੇ
ਇਥੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਅੱਗ ਸਥਾਪਤ ਹੋਈ। ਜਿਸਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਭਰਗੂਆਂ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਘਰ ਲਈ ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਜਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾ ऽ ਅਜਨਿष੍ਟ ਜਾਗृਵਿਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਵਿਤਾਯ ਨਵ੍ਯਸੇ । ਘृਤਪ੍ਰਤੀਕੋ ਬृਹਤਾ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਦ੍ਯੁਮਦ੍ ਵਿ ਭਾਤਿ ਭਰਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਅੱਗ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਵਧਾਨ, ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਦਾਤਾ ਬਣੀ। ਘਿਉ ਨਾਲ ਚੋਪੜਿਆ ਚਿਹਰਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਰਤਾਂ ਲਈ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਗੁਹਾ ਹਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਵ੍ ਅਵਿਨ੍ਦਞ੍ ਛਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਂ ਵਨੇ-ਵਨੇ । ਸ ਜਾਯਸੇ ਮਥ੍ਯਮਾਨਃ ਸਹੋ ਮਹਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਆਹੁਃ ਸਹਸਸ੍ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਃ
ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੰਗਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ। ਤੂੰ ਮਥਣ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸਖਾਯਃ ਸਂ ਵਃ ਸਮ੍ਯਞ੍ਚਮ੍ ਇषꣳ ਸ੍ਤੋਮਂ ਚਾਗ੍ਨਯੇ । ਵਰ੍षਿष੍ਠਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮੂਰ੍ਜੋ ਨਪ੍ਤ੍ਰੇ ਸਹਸ੍ਵਤੇ
ਮਿੱਤਰੋ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਆਸ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ।
ਸꣳ-ਸਮ੍ ਇਦ੍ ਯੁਵਸੇ ਵृषਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਯ ऽ ਆ । ਇਡਸ੍ ਪਦੇ ਸਮ੍ ਇਧ੍ਯਸੇ ਸ ਨੋ ਵਸੂਨ੍ਯ੍ ਆ ਭਰ
ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹਰ ਆਰੀਆ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਡਾ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਤੂੰ ਸੱਜਦਾ ਹੈਂ—ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਨ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਾਂ ਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਮ ਹਵਨ੍ਤੇ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਜਨ੍ਤਵਃ । ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਪੁਰੁਪ੍ਰਿਯਾਗ੍ਨੇ ਹਵ੍ਯਾਯ ਵੋਢਵੇ
ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਡਿਆਈਯੋਗ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਏਨਾ ਵੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਂ ਨਮਸੋਰ੍ਜੋ ਨਪਾਤਮ੍ ਆ ਹੁਵੇ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਚੇਤਿष੍ਠਮ੍ ਅਰਤਿꣳ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦੂਤਮ੍ ਅਮृਤਮ੍
ਇਸ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਤੇਜੀਲਾ, ਮਿੱਤਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅਮਰ ਦੂਤ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦੂਤਮ੍ ਅਮृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦੂਤਮ੍ ਅਮृਤਮ੍ । ਸ ਯੋਜਤੇ ऽ ਅਰੁषਾ ਵਿਸ਼੍ਵਭੋਜਸਾ ਸ ਦੁਦ੍ਰਵਤ੍ ਸ੍ਵਾਹੁਤਃ
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅਮਰ ਦੂਤ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅਮਰ ਦੂਤ, ਉਹ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦੁਦ੍ਰਵਤ੍ ਸ੍ਵਾਹੁਤਃ ਸ ਦੁਦ੍ਰਵਤ੍ ਸ੍ਵਾਹੁਤਃ । ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞਃ ਸੁਸ਼ਮੀ ਵਸੂਨਾਂ ਦੇਵꣳ ਰਾਧੋ ਜਨਾਨਾਮ੍
ਉਹ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਸੁਚੱਜੀ ਹੈ, ਸਤੁਤੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਨਾਮ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਵਾਜਸ੍ਯ ਗੋਮਤ ऽ ਈਸ਼ਾਨਃ ਸਹਸੋ ਯਹੋ । ਅਸ੍ਮੇ ਧੇਹਿ ਜਾਤਵੇਦੋ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਨ-ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਬਖ਼ਸ਼।
ਸ ऽ ਇਧਾਨੋ ਵਸੁष੍ ਕਵਿਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਈਡੇਨ੍ਯੋ ਗਿਰਾ । ਰੇਵਦ੍ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਪੁਰ੍ਵਣੀਕ ਦੀਦਿਹਿ
ਅੱਗ, ਜੋ ਧਨ ਲਈ ਪ੍ਰਜਲਿਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਤਨ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕ।
ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਉਤ ਤ੍ਮਨਾਗ੍ਨੇ ਵਸ੍ਤੋਰ੍ ਉਤੋषਸਃ । ਸ ਤਿਗ੍ਮਜਮ੍ਭ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਦਹ ਪ੍ਰਤਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ ਅੱਗ, ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾ ਨਾਲ, ਘਰ ਤੇ ਸਵੇਰ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ।
ਭਦ੍ਰੋ ਨੋऽਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਹੁਤੋ ਭਦ੍ਰਾ ਰਾਤਿਃ ਸੁਭਗ ਭਦ੍ਰੋ ऽਅਧ੍ਵਰਃ । ਭਦ੍ਰਾऽ ਉਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਅੱਗ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਦਾਤ ਭਲੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਯਜਨਾ ਭਲੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵੀ ਭਲੀਆਂ ਹੋਣ।
ਭਦ੍ਰਾ ऽ ਉਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੋ ਭਦ੍ਰਂ ਮਨਃ ਕृਣੁष੍ਵ ਵृਤ੍ਰਤੂਰ੍ਯੇ । ਯੇਨਾ ਸਮਤ੍ਸੁ ਸਾਸਹਃ
ਸਤੁਤੀਆਂ ਵੀ ਭਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਭਲਾ ਕਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ।
ਯੇਨਾ ਸਮਤ੍ਸੁ ਸਾਸਹੋ ऽਵ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਨੁਹਿ ਭੂਰਿ ਸ਼ਰ੍ਧਤਾਮ੍ । ਵਨੇਮਾ ਤੇ ऽ ਅਭਿष੍ਟਿਭਿਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰਿਆ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿਵਾਏ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾ ਲੈਈਏ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯੋ ਵਸੁਰ੍ ਅਸ੍ਤਂ ਯਂ ਯਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵਃ । ਅਸ੍ਤਮ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ਤ ऽ ਆਸ਼ਵੋ ऽਸ੍ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਾਸੋ ਵਾਜਿਨ ऽ ਇषꣳ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯ ऽ ਆ ਭਰ
ਮੈਂ ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਾਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਗਾਂਵਾਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਵੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ।
ਸੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਯੋ ਵਸੁਰ੍ ਗृਣੇ ਸਂ ਯਮ੍ ਆਯਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵਃ । ਸਮ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਰਘੁਦ੍ਰੁਵਃ ਸꣳ ਸੁਜਾਤਾਸਃ ਸੂਰਯ ऽ ਇषꣳ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯ ऽ ਆ ਭਰ
ਉਹੀ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦਾਤਾ ਆਖ ਕੇ ਸਲਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਂਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਵੀ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ।
ਉਭੇ ਸੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਪਿषੋ ਦਰ੍ਵੀ ਸ਼੍ਰੀਣੀष ऽ ਆਸਨਿ । ਉਤੋ ਨ ऽ ਉਤ੍ ਪੁਪੂਰ੍ਯਾ ऽ ਉਕ੍ਥੇषੁ ਸ਼ਵਸਸ੍ ਪਤ ऽ ਇषꣳ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯ ऽ ਆ ਭਰ
ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ ਕੜਚੀਆਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਬਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਜ਼ੀ ਕਰ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵਂ ਨ ਸ੍ਤੋਮੈਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨ ਭਦ੍ਰꣳ ਹृਦਿਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍ । ऋਧ੍ਯਾਮਾ ਤ ऽ ਓਹੈਃ
ਅੱਗੇ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਅਧਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਕ੍ਰਤੋਰ੍ ਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਾਧੋਃ । ਰਥੀਰ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਬृਹਤੋ ਬਭੂਥ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਕੰਮ ਦਾ ਰਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਏਭਿਰ੍ ਨੋ ऽ ਅਰ੍ਕੈਰ੍ ਭਵਾ ਨੋ ਅਰ੍ਵਾਙ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਜ੍ਯੋਤਿਃ । ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਃ ਸੁਮਨਾ ऽ ਅਨੀਕੈਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ। ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।
ਅਗ੍ਨਿꣳ ਹੋਤਾਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦਾਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਵਸੁꣳ ਸੂਨੁꣳ ਸਹਸੋ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ । ਯ ऽ ਊਰ੍ਧ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਚ੍ਯਾ ਕृਪਾ । ਘृਤਸ੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਾष੍ਟਿਮ੍ ਅਨੁ ਵष੍ਟਿ ਸ਼ੋਚਿषਾऽऽਜੁਹ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਿषਃ
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ, ਦਾਤਾ, ਦਾਤਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਿੱਧੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਦਇਆਲੂ ਹੈ। ਜੋ ਘਿਉ ਦੀ ਧਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਘਿਉ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।