ਧ੍ਰੁਵਾਸਿ ਧਰੁਣਾਸ੍ਤृਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰऽਉਦ੍ ਵਧੀਨ੍ ਮਾ ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਵ੍ਯਥਮਾਨਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਦृꣳਹ
ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤੇਜ਼ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ, ਹਿਲਾਓ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿष੍ ਟ੍ਵਾ ਸਾਦਯਤ੍ਵ੍ ਅਪਾ ਪृष੍ਠੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਮਨ੍ । ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਥਸ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਥਸ੍ਵ ਪृਥਿਵ੍ਯਸਿ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਇੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਕਰੇ। ਫੈਲ, ਵਧ, ਚਮਕ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ।
ਭੂਰ੍ ਅਸਿ ਭੂਮਿਰ੍ ਅਸ੍ਯ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਅਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਧਰ੍ਤ੍ਰੀ । ਪृਥਿਵੀਂ ਯਚ੍ਛ ਪृਥਿਵੀਂ ਦृꣳਹ ਪृਥਿਵੀਂ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਃ
ਤੂੰ ਭੂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਾਰਕ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਪਾਨਾਯ ਵ੍ਯਾਨਾਯੋਦਾਨਾਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯੈ ਚਰਿਤ੍ਰਾਯ । ਅਗ੍ਨਿष੍ ਟ੍ਵਾਭਿ ਪਾਤੁ ਮਹ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾ ਛਰ੍ਦਿषਾ ਸ਼ਂਤਮੇਨ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾ ਸੀਦ
ਸਾਰੇ ਸਾਹ, ਅੰਦਰ ਲੈਣ, ਬਾਹਰ ਛੱਡਣ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ, ਆਧਾਰ ਤੇ ਚਲਣ ਲਈ—ਅੱਗੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਡਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਅੰਗਿਰਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੈਠ।
ਕਾਣ੍ਡਾਤ੍-ਕਾਣ੍ਡਾਤ੍ ਪ੍ਰਰੋਹਨ੍ਤੀ ਪਰੁषਃ-ਪਰੁषਸ੍ ਪਰਿ । ਏਵਾ ਨੋ ਦੂਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰ ਤਨੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤੇਨ ਚ
ਹੇ ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ, ਜੋ ਹਰ ਜੋੜ ਤੇ ਹਰ ਰੁੱਖੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੌ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫੈਲ ਜਾ।
ਯਾ ਸ਼ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਨੋषਿ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਿਰੋਹਸਿ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਦੇਵੀष੍ਟਕੇ ਵਿਧੇਮ ਹਵਿषਾ ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਸੌ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਇੱਟ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਾਸ੍ ਤੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਰੁਚੋ ਦਿਵਮ੍ ਆਤਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ । ਤਾਭਿਰ੍ ਨੋ ऽ ਅਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਭੀ ਰੁਚੇ ਜਨਾਯ ਨਸ੍ ਕृਧਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਜੋ ਕਿਰਣਾਂ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਨਣਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਾਉ।
ਯਾ ਵੋ ਦੇਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਰੁਚੋ ਗੋष੍ਵ੍ ਅਸ਼੍ਵੇषੁ ਯਾ ਰੁਚਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਭੀ ਰੁਚਂ ਨੋ ਧਤ੍ਤ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਜੋ ਚਾਨਣਾਂ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਨਣਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਦੋ।
ਵਿਰਾਡ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍ । ਸ੍ਵਰਾਡ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿष੍ ਟ੍ਵਾ ਸਾਦਯਤੁ ਪृष੍ਠੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਤੀਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਪਾਨਾਯ ਵ੍ਯਾਨਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਯਚ੍ਛ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੇ ऽਧਿਪਤਿਸ੍ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾ ਸੀਦ
ਸਰਵਪਰੀ ਨੇ ਚਾਨਣ ਬਣਾਈ; ਸੁਤੰਤਰ ਨੇ ਚਾਨਣ ਬਣਾਈ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਬੈਠਾਏ; ਸਾਰੀ ਚਾਨਣ ਸਾਂਸ, ਉਚਾਸ, ਤੇ ਵਿਆਨ ਨੂੰ ਦੇ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ—ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੈਠ।
ਮਧੁਸ਼੍ ਚ ਮਾਧਵਸ਼੍ ਚ ਵਾਸਨ੍ਤਿਕਾਵ੍ ऋਤੂ ऽ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਨ੍ਤਃਸ਼੍ਲੇषੋऽਸਿ ਕਲ੍ਪੇਤਾਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਮ੍ ਆਪ ऽ ਓषਧਯਃ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਯਃ ਪृਥਙ੍ ਨਮ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਾਯ ਸਵ੍ਰਤਾਃ । ਯੇ ऽ ਅਗ੍ਨਯਃ ਸਮਨਸੋ ऽਨ੍ਤਰਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਇਮੇ ਵਾਸਨ੍ਤਿਕਾਵ੍ ऋਤੂ ऽਅਭਿਕਲ੍ਪਮਾਨਾ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਦੇਵਾ ऽ ਅਭਿਸਂਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵੇ ਸੀਦਤਮ੍
ਮਧੁ ਤੇ ਮਾਧਵ, ਵਸੰਤ ਦੇ ਦੋ ਰੁੱਤ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਅੱਗਾਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਹੋਣ; ਉਹ ਅੱਗਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਵਸੰਤ ਦੇ ਰੁੱਤ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲਣ; ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੈਠੋ।
ਅषਾਢਾਸਿ ਸਹਮਾਨਾ ਸਹਸ੍ਵਾਰਾਤੀਃ ਸਹਸ੍ਵ ਪृਤਨਾਯਤਃ । ਸਹਸ੍ਰਵੀਰ੍ਯਾਸਿ ਸਾ ਮਾ ਜਿਨ੍ਵ ॥ 27 ਮਧੁ ਵਾਤਾ ऽ ऋਤਾਯਤੇ ਮਧੁ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਮਾਧ੍ਵੀਰ੍ ਨਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਓषਧੀਃ
ਤੂੰ ਅਸ਼ਾਢ ਹੈਂ, ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ; ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੈਂ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਜਾਵਾਂ।
ਮਧੁ ਨਕ੍ਤਮ੍ ਉਤੋषਸੋ ਮਧੁਮਤ੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵꣳ ਰਜਃ । ਮਧੁ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਨਃ ਪਿਤਾ
ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿੱਠਾ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ।
ਮਧੁਮਾਨ੍ ਨੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਮਧੁਮਾਁ੨ऽ ਅਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਮਾਧ੍ਵੀਰ੍ ਗਾਵੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਨਃ
ਜੰਗਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਸੂਰਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਅਪਾਂ ਗਮ੍ਭਨ੍ਤ੍ ਸੀਦ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯੋऽਭਿ ਤਾਪ੍ਸੀਨ੍ ਮਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਃ । ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਨਪਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ऽ ਅਨੁਵੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਾਨੁ ਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵृष੍ਟਿਃ ਸਚਤਾਮ੍
ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਵੱਸ; ਸੂਰਜ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੇ, ਨਾ ਅੱਗ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ; ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਲਗਾਤਾਰ ਬਣੀ ਰਹੇ—ਅਸਮਾਨੀ ਵਰਖਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰੀਨ੍ਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ ਸਮ੍ ਅਸृਪਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ ਅਪਾਂ ਪਤਿਰ੍ ਵृषਭ ऽ ਇष੍ਟਕਾਨਾਮ੍ । ਪੁਰੀषਂ ਵਸਾਨਃ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਰੇਤਾਃ
ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੱਟਾਂ ਦਾ ਵੱਢਾ, ਤਿੰਨ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਅਸਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਗੰਦ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਪੂਰਵਜ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਹੀ ਦ੍ਯੌਃ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਨ ऽ ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍ । ਪਿਪृਤਾਂ ਨੋ ਭਰੀਮਭਿਃ
ਵੱਡਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨ ਮਾਪਣ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਲਣ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤ ਯਤੋ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪਸ੍ਪਸ਼ੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਜ੍ਯਃ ਸਖਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖੋ, ਜਿਥੋਂ ਧਰਮ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਿਤਰ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵਾਸਿ ਧਰੁਣੇਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਥਮਮ੍ ਏਭ੍ਯੋ ਯੋਨਿਭ੍ਯੋ ऽ ਅਧਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਸ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਭਾਨੁष੍ਟੁਭਾ ਚ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਂ ਵਹਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍
ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈਂ, ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ; ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਗਾਯਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਇषੇ ਰਾਯੇ ਰਮਸ੍ਵ ਸਹਸੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ऽ ਊਰ੍ਜੇऽ ਅਪਤ੍ਯਾਯ । ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਅਸਿ ਸ੍ਵਰਾਡ੍ ਅਸਿ ਸਾਰਸ੍ਵਤੌ ਤ੍ਵੋਤ੍ਸੌ ਪ੍ਰਾਵਤਾਮ੍
ਪੋਸ਼ਣ, ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ਾਨ, ਉਰਜਾ, ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਤੂੰ ਸਰਵਪਰੀ ਹੈਂ, ਸੁਤੰਤਰ ਹੈਂ—ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਦੋ ਦਰਿਆ ਤੈਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇਣ।
ਅਗ੍ਨੇ ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਯੇ ਤਵਾਸ਼੍ਵਾਸੋ ਦੇਵ ਸਾਧਵਃ । ਅਰਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਯਵੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਨੇਕ ਹਨ, ਜੋ ਭੇਟ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋੜ।
ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਦੇਵਹੂਤਮਾਁ੨ऽ ਅਸ਼੍ਵਾਁ੨ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਰਥੀਰ੍ ਇਵ । ਨਿ ਹੋਤਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ ਸਦਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਰਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋੜ; ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਤਰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸਰਿਤੋ ਨ ਧੇਨਾ ऽ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਹृਦਾ ਮਨਸਾ ਪੂਯਮਾਨਾਃ । ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ऽ ਅਭਿ ਚਾਕਸ਼ੀਮਿ ਹਿਰਣ੍ਯਯੋ ਵੇਤਸੋ ਮਧ੍ਯੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇਃ
ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ; ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਣ, ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ऋਚੇ ਤ੍ਵਾ ਰੁਚੇ ਤ੍ਵਾ ਭਾਸੇ ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯੋਤਿषੇ ਤ੍ਵਾ । ਅਭੂਦ੍ ਇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਚ
ਤੈਨੂੰ ਰਚਨਾ ਲਈ, ਚਮਕ ਲਈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਈ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਈ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ, ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨ੍ ਰੁਕ੍ਮੋ ਵਰ੍ਚਸਾ ਵਰ੍ਚਸ੍ਵਾਨ੍ । ਸਹਸ੍ਰਦਾ ऽ ਅਸਿ ਸਹਸ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾ
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਤੀਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਹੈਂ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਗਰ੍ਭਂ ਪਯਸਾ ਸਮ੍ ਅਙ੍ਧਿ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮ੍ । ਪਰਿ ਵृਙ੍ਧਿ ਹਰਸਾ ਮਾਭਿ ਮꣳਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਤਾਯੁषਂ ਕृਣੁਹਿ ਚੀਯਮਾਨਃ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵਧ, ਕਦੇ ਥੱਕ ਨਾ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ।
ਵਾਤਸ੍ਯ ਜੂਤਿਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਨਾਭਿਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਂ ਜਜ੍ਞਾਨꣳ ਸਰਿਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨਦੀਨਾꣳ ਹਰਿਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਬੁਧ੍ਨਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਃ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍
ਹਵਾ ਦੀ ਚਲਣ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਾਭੀ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਘੋੜਾ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਹਾੜੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ—ਅਗਨਿ, ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।
ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਮ੍ ਅਰੁषਂ ਭੁਰਣ੍ਯੁਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਈਡੇ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਿਂ ਨਮੋਭਿਃ । ਸ ਪਰ੍ਵਭਿਰ੍ ऋਤੁਸ਼ਃ ਕਲ੍ਪਮਾਨੋ ਗਾਂ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਰ੍ ਅਦਿਤਿਂ ਵਿਰਾਜਮ੍
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਦਾ ਚਮਕਦੀ, ਲਾਲ, ਤੇਜਦਾਰ, ਪੁਰਾਣੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਰੁਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ, ਅਦਿਤੀ ਜਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।
ਵਰੂਤ੍ਰੀਂ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਨਾਭਿਮ੍ ਅਵਿਂ ਜਜ੍ਞਾਨਾꣳ ਰਜਸਃ ਪਰਸ੍ਮਾਤ੍ । ਮਹੀꣳ ਸਾਹਸ੍ਰੀਮ੍ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਮਾਯਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਃ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍
ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਢਕਣ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਾਭੀ, ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਭੇਡ, ਅਸੁਰ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ ਮਾਇਆ—ਅਗਨਿ, ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।
ਯੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਧਿਯ੍ ਅਜਾਯਤ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਉਤ ਵਾ ਦਿਵਸ੍ ਪਰਿ । ਯੇਨ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਜਜਾਨ ਤਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਹੇਡਃ ਪਰਿ ਤੇ ਵृਣਕ੍ਤੁ
ਜੋ ਅਗਨਿ, ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਸੰਤਾਨ ਬਣਾਈ—ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੇ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਉਦ੍ ਅਗਾਦ੍ ਅਨੀਕਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਃ । ਆਪ੍ਰਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ꣳ ਸੂਰ੍ਯ ऽ ਆਤ੍ਮਾ ਜਗਤਸ੍ ਤਸ੍ਥੁषਸ਼੍ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਚਿਹਰਾ ਉਭਰਿਆ ਹੈ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਅੱਖ; ਉਹ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭਰਦਾ ਹੈ—ਸੂਰਜ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਖੜੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।