ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ਕੇ ਚ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਨੁ । ਯੇ ऽ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਯੇ ਦਿਵਿ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਨਮਃ
ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਾ ऽ ਇषਵੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨਾਂ ਯੇ ਵਾ ਵਨਸ੍ਪਤੀꣳ੧ ऽਰਨੁ । ਯੇ ਵਾਵਟषੁ ਸ਼ੇਰਤੇ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਨਮਃ
ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਖੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੇ ਵਾਮੀ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵੋ ਯੇ ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿषੁ । ਯੇषਾਮ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਸਦਸ੍ ਕृਤਂ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਨਮਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਥਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕृਣੁष੍ਵ ਪਾਜਃ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਨ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਯਾਹਿ ਰਾਜੇਵਾਮਵਾਁ੨ ऽ ਇਭੇਨ । ਤृष੍ਵੀਮ੍ ਅਨੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਦ੍ਰੂਣਾਨੋ ऽਸ੍ਤਾਸਿ ਵਿਧ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ ਤਪਿष੍ਠੈਃ
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਰਾਹ ਬਣਾਓ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਓ; ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਰਸਤੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੋ, ਢਿੱਡੇ ਰਹੋ; ਰੱਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜੋ।
ਤਵ ਭ੍ਰਮਾਸ ऽ ਆਸ਼ੁਯਾ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨੁ ਸ੍ਪृਸ਼ ਧृषਤਾ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਃ । ਤਪੂꣳष੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਜੁਹ੍ਵਾ ਪਤਙ੍ਗਾਨ੍ ਅਸਂਦਿਤੋ ਵਿ ਸृਜ ਵਿष੍ਵਗ੍ ਉਲ੍ਕਾਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਛੂਹੋ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ। ਅੱਗੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਭੇਜ, ਲਪਟਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਛੱਡ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫੈਲਾਓ।
ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਪਸ਼ੋ ਵਿ ਸृਜ ਤੂਰ੍ਣਿਤਮੋ ਭਵਾ ਪਾਯੁਰ੍ ਵਿਸ਼ੋ ऽ ਅਸ੍ਯਾ ਅਦਬ੍ਧਃ । ਯੋ ਨੋ ਦੂਰੇ ऽ ਅਘਸ਼ꣳਸੋ ਯੋ ऽ ਅਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਮਾਕਿष੍ ਟੇ ਵ੍ਯਥਿਰ੍ ਆ ਦਧਰ੍षੀਤ੍
ਕਿਰਣਾਂ ਛੱਡ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾ; ਇਸ ਲੋਕ ਦਾ ਅਟੱਲ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਅੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕੇ।
ਉਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਤਿष੍ਠ ਪ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਆ ਤਨੁष੍ਵ ਨ੍ਯ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਾਁ੨ ऽ ਓषਤਾਤ੍ ਤਿਗ੍ਮਹੇਤੇ । ਯੋ ਨੋ ऽ ਅਰਾਤਿꣳ ਸਮਿਧਾਨ ਚਕ੍ਰੇ ਨੀਚਾ ਤਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯ੍ ਅਤਸਂ ਨ ਸ਼ੁष੍ਕਮ੍
ਅੱਗੇ, ਉੱਠ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦੇ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਭਵ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਧ੍ਯਾਧ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ ਆਵਿष੍ ਕृਣੁष੍ਵ ਦੈਵ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਅਵ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਨੁਹਿ ਯਾਤੁਜੂਨਾਂ ਜਾਮਿਮ੍ ਅਜਾਮਿਂ ਪ੍ਰ ਮृਣੀਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਅਗ੍ਨੇष੍ ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਸਾ ਸਾਦਯਾਮਿ
ਉੱਪਰ ਹੋ ਜਾ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਵੱਜ, ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ, ਅੱਗੇ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਡੋਰਾਂ ਹਟਾ, ਅਜਨਮੇ ਦੀ ਲੜੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ। ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਮੂਰ੍ਧਾ ਦਿਵਃ ਕਕੁਤ੍ ਪਤਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਯਮ੍ । ਅਪਾꣳ ਰੇਤਾꣳਸਿ ਜਿਨ੍ਵਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵੌਜਸਾ ਸਾਦਯਾਮਿ
ਅੱਗੇ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭੁਵੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਰਜਸਸ਼੍ ਚ ਨੇਤਾ ਯਤ੍ਰਾ ਨਿਯੁਦ੍ਭਿਃ ਸਚਸੇ ਸ਼ਿਵਾਭਿਃ । ਦਿਵਿ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਦਧਿषੇ ਸ੍ਵਰ੍षਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਰਿषੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਮ੍
ਤੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ; ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਧ੍ਰੁਵਾਸਿ ਧਰੁਣਾਸ੍ਤृਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰऽਉਦ੍ ਵਧੀਨ੍ ਮਾ ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਵ੍ਯਥਮਾਨਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਦृꣳਹ
ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤੇਜ਼ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ, ਹਿਲਾਓ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿष੍ ਟ੍ਵਾ ਸਾਦਯਤ੍ਵ੍ ਅਪਾ ਪृष੍ਠੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਮਨ੍ । ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਥਸ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਥਸ੍ਵ ਪृਥਿਵ੍ਯਸਿ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਇੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਕਰੇ। ਫੈਲ, ਵਧ, ਚਮਕ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ।
ਭੂਰ੍ ਅਸਿ ਭੂਮਿਰ੍ ਅਸ੍ਯ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਅਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਧਰ੍ਤ੍ਰੀ । ਪृਥਿਵੀਂ ਯਚ੍ਛ ਪृਥਿਵੀਂ ਦृꣳਹ ਪृਥਿਵੀਂ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਃ
ਤੂੰ ਭੂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਾਰਕ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਪਾਨਾਯ ਵ੍ਯਾਨਾਯੋਦਾਨਾਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯੈ ਚਰਿਤ੍ਰਾਯ । ਅਗ੍ਨਿष੍ ਟ੍ਵਾਭਿ ਪਾਤੁ ਮਹ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾ ਛਰ੍ਦਿषਾ ਸ਼ਂਤਮੇਨ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾ ਸੀਦ
ਸਾਰੇ ਸਾਹ, ਅੰਦਰ ਲੈਣ, ਬਾਹਰ ਛੱਡਣ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ, ਆਧਾਰ ਤੇ ਚਲਣ ਲਈ—ਅੱਗੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਡਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਅੰਗਿਰਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੈਠ।
ਕਾਣ੍ਡਾਤ੍-ਕਾਣ੍ਡਾਤ੍ ਪ੍ਰਰੋਹਨ੍ਤੀ ਪਰੁषਃ-ਪਰੁषਸ੍ ਪਰਿ । ਏਵਾ ਨੋ ਦੂਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰ ਤਨੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤੇਨ ਚ
ਹੇ ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ, ਜੋ ਹਰ ਜੋੜ ਤੇ ਹਰ ਰੁੱਖੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੌ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫੈਲ ਜਾ।
ਯਾ ਸ਼ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਨੋषਿ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਿਰੋਹਸਿ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਦੇਵੀष੍ਟਕੇ ਵਿਧੇਮ ਹਵਿषਾ ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਸੌ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਇੱਟ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਾਸ੍ ਤੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਰੁਚੋ ਦਿਵਮ੍ ਆਤਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ । ਤਾਭਿਰ੍ ਨੋ ऽ ਅਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਭੀ ਰੁਚੇ ਜਨਾਯ ਨਸ੍ ਕृਧਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਜੋ ਕਿਰਣਾਂ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਨਣਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਾਉ।
ਯਾ ਵੋ ਦੇਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਰੁਚੋ ਗੋष੍ਵ੍ ਅਸ਼੍ਵੇषੁ ਯਾ ਰੁਚਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਭੀ ਰੁਚਂ ਨੋ ਧਤ੍ਤ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਜੋ ਚਾਨਣਾਂ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਨਣਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਦੋ।
ਵਿਰਾਡ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍ । ਸ੍ਵਰਾਡ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿष੍ ਟ੍ਵਾ ਸਾਦਯਤੁ ਪृष੍ਠੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਤੀਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਪਾਨਾਯ ਵ੍ਯਾਨਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਯਚ੍ਛ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੇ ऽਧਿਪਤਿਸ੍ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾ ਸੀਦ
ਸਰਵਪਰੀ ਨੇ ਚਾਨਣ ਬਣਾਈ; ਸੁਤੰਤਰ ਨੇ ਚਾਨਣ ਬਣਾਈ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਬੈਠਾਏ; ਸਾਰੀ ਚਾਨਣ ਸਾਂਸ, ਉਚਾਸ, ਤੇ ਵਿਆਨ ਨੂੰ ਦੇ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ—ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੈਠ।
ਮਧੁਸ਼੍ ਚ ਮਾਧਵਸ਼੍ ਚ ਵਾਸਨ੍ਤਿਕਾਵ੍ ऋਤੂ ऽ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਨ੍ਤਃਸ਼੍ਲੇषੋऽਸਿ ਕਲ੍ਪੇਤਾਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਮ੍ ਆਪ ऽ ਓषਧਯਃ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਯਃ ਪृਥਙ੍ ਨਮ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਾਯ ਸਵ੍ਰਤਾਃ । ਯੇ ऽ ਅਗ੍ਨਯਃ ਸਮਨਸੋ ऽਨ੍ਤਰਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਇਮੇ ਵਾਸਨ੍ਤਿਕਾਵ੍ ऋਤੂ ऽਅਭਿਕਲ੍ਪਮਾਨਾ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਦੇਵਾ ऽ ਅਭਿਸਂਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵੇ ਸੀਦਤਮ੍
ਮਧੁ ਤੇ ਮਾਧਵ, ਵਸੰਤ ਦੇ ਦੋ ਰੁੱਤ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਅੱਗਾਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਹੋਣ; ਉਹ ਅੱਗਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਵਸੰਤ ਦੇ ਰੁੱਤ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲਣ; ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੈਠੋ।
ਅषਾਢਾਸਿ ਸਹਮਾਨਾ ਸਹਸ੍ਵਾਰਾਤੀਃ ਸਹਸ੍ਵ ਪृਤਨਾਯਤਃ । ਸਹਸ੍ਰਵੀਰ੍ਯਾਸਿ ਸਾ ਮਾ ਜਿਨ੍ਵ ॥ 27 ਮਧੁ ਵਾਤਾ ऽ ऋਤਾਯਤੇ ਮਧੁ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਮਾਧ੍ਵੀਰ੍ ਨਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਓषਧੀਃ
ਤੂੰ ਅਸ਼ਾਢ ਹੈਂ, ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ; ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੈਂ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਜਾਵਾਂ।
ਮਧੁ ਨਕ੍ਤਮ੍ ਉਤੋषਸੋ ਮਧੁਮਤ੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵꣳ ਰਜਃ । ਮਧੁ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਨਃ ਪਿਤਾ
ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿੱਠਾ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ।
ਮਧੁਮਾਨ੍ ਨੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਮਧੁਮਾਁ੨ऽ ਅਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਮਾਧ੍ਵੀਰ੍ ਗਾਵੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਨਃ
ਜੰਗਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਸੂਰਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਅਪਾਂ ਗਮ੍ਭਨ੍ਤ੍ ਸੀਦ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯੋऽਭਿ ਤਾਪ੍ਸੀਨ੍ ਮਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਃ । ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਨਪਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ऽ ਅਨੁਵੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਾਨੁ ਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵृष੍ਟਿਃ ਸਚਤਾਮ੍
ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਵੱਸ; ਸੂਰਜ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੇ, ਨਾ ਅੱਗ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ; ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਲਗਾਤਾਰ ਬਣੀ ਰਹੇ—ਅਸਮਾਨੀ ਵਰਖਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰੀਨ੍ਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ ਸਮ੍ ਅਸृਪਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ ਅਪਾਂ ਪਤਿਰ੍ ਵृषਭ ऽ ਇष੍ਟਕਾਨਾਮ੍ । ਪੁਰੀषਂ ਵਸਾਨਃ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਰੇਤਾਃ
ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੱਟਾਂ ਦਾ ਵੱਢਾ, ਤਿੰਨ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਅਸਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਗੰਦ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਪੂਰਵਜ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਹੀ ਦ੍ਯੌਃ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਨ ऽ ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍ । ਪਿਪृਤਾਂ ਨੋ ਭਰੀਮਭਿਃ
ਵੱਡਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨ ਮਾਪਣ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਲਣ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤ ਯਤੋ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪਸ੍ਪਸ਼ੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਜ੍ਯਃ ਸਖਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖੋ, ਜਿਥੋਂ ਧਰਮ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਿਤਰ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵਾਸਿ ਧਰੁਣੇਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਥਮਮ੍ ਏਭ੍ਯੋ ਯੋਨਿਭ੍ਯੋ ऽ ਅਧਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਸ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਭਾਨੁष੍ਟੁਭਾ ਚ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਂ ਵਹਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍
ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈਂ, ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ; ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਗਾਯਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਇषੇ ਰਾਯੇ ਰਮਸ੍ਵ ਸਹਸੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ऽ ਊਰ੍ਜੇऽ ਅਪਤ੍ਯਾਯ । ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਅਸਿ ਸ੍ਵਰਾਡ੍ ਅਸਿ ਸਾਰਸ੍ਵਤੌ ਤ੍ਵੋਤ੍ਸੌ ਪ੍ਰਾਵਤਾਮ੍
ਪੋਸ਼ਣ, ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ਾਨ, ਉਰਜਾ, ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਤੂੰ ਸਰਵਪਰੀ ਹੈਂ, ਸੁਤੰਤਰ ਹੈਂ—ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਦੋ ਦਰਿਆ ਤੈਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇਣ।
ਅਗ੍ਨੇ ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਯੇ ਤਵਾਸ਼੍ਵਾਸੋ ਦੇਵ ਸਾਧਵਃ । ਅਰਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਯਵੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਨੇਕ ਹਨ, ਜੋ ਭੇਟ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋੜ।