ਸਂ ਤੇ ਪਯਾꣳਸਿ ਸਮ੍ ਉ ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਜਾਃ ਸਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਾਤਿषਾਹਃ । ਆਪ੍ਯਾਯਮਾਨੋ ऽ ਅਮृਤਾਯ ਸੋਮ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵਾꣳਸ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਨਿ ਧਿष੍ਵ
ਤੇਰੇ ਦੁੱਧ, ਤੇਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਮਰਦਾਨਾ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ। ਭਰਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।
ਆ ਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ ਅꣳਸ਼ੁਭਿਃ । ਭਵਾ ਨਃ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਮਃ ਸਖਾ ਵृਧੇ
ਤੂੰ ਭਰ ਜਾ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ; ਸਾਡੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੋਸਤ ਬਣ।
ਆ ਤੇ ਵਤ੍ਸੋ ਮਨੋ ਯਮਤ੍ ਪਰਮਾਚ੍ ਚਿਤ੍ ਸਧਸ੍ਥਾਤ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਮਯਾ ਗਿਰਾ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੱਛਾ ਵਾਂਗ ਦੂਰਲੇ ਟਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਚਾਹਦਾ ਹਾਂ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਾ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਤਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਸੁਕ੍ਸ਼ਿਤਯਃ ਪृਥਕ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਕਾਮਾਯ ਯੇਮਿਰੇ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗਿਰਸ, ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਇੱਛਾ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਿਯੇषੁ ਧਾਮਸੁ ਕਾਮੋ ਭੂਤਸ੍ਯ ਭਵ੍ਯਸ੍ਯ । ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਏਕੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਅਗਨਿ, ਪਿਆਰੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੋਏ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਮਯਿ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਰੇ ऽ ਅਗ੍ਨਿꣳ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਾਯ ਸੁਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤ੍ਵਾਯ ਸੁਵੀਰ੍ਯਾਯ । ਮਾਮ੍ ਉ ਦੇਵਤਾਃ ਸਚਨ੍ਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਧਨ ਵਾਧੇ, ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਲਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ।
ਅਪਾਂ ਪृष੍ਠਮ੍ ਅਸਿ ਯੋਨਿਰ੍ ਅਗ੍ਨੇਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਤਃ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਮ੍ । ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਮਹਾਁ੨ ऽ ਆ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ ਦਿਵੋ ਮਾਤ੍ਰਯਾ ਵਰਿਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਥਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਹੈਂ, ਅੱਗ ਦਾ ਜਣਮਸਥਾਨ ਹੈਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੈਮਾਨੇ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਵਿ ਸੀਮਤਃ ਸੁਰੁਚੋ ਵੇਨ ऽ ਆਵਃ । ਸ ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਾ ऽ ਉਪਮਾ ऽ ਅਸ੍ਯ ਵਿष੍ਠਾਃ ਸਤਸ਼੍ ਚ ਯੋਨਿਮ੍ ਅਸਤਸ਼੍ ਚ ਵਿ ਵਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਉਹ ਵੈਨਾ ਚਲਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਥੱਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦਾ ਜਣਮਸਥਾਨ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਃ ਸਮ੍ ਅਵਰ੍ਤਤਾਗ੍ਰੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਜਾਤਃ ਪਤਿਰ੍ ਏਕ ऽ ਆਸੀਤ੍ । ਸ ਦਾਧਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮ੍ ਉਤੇਮਾਂ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਭਰਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸਾਂਭਿਆ; ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਹਵਨ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ?
ਦ੍ਰਪ੍ਸਸ਼੍ ਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਨੁ ਦ੍ਯਾਮ੍ ਇਮਂ ਚ ਯੋਨਿਮ੍ ਅਨੁ ਯਸ਼੍ ਚ ਪੂਰ੍ਵਃ । ਸਮਾਨਂ ਯੋਨਿਮ੍ ਅਨੁ ਸਂਚਰਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰਪ੍ਸਂ ਜੁਹੋਮ੍ਯ੍ ਅਨੁ ਸਪ੍ਤ ਹੋਤ੍ਰਾਃ
ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ, ਇਸ ਜਣਮਸਥਾਨ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜਣਮਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਬੂੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਂਝੇ ਜਣਮਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਸੱਤ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ਕੇ ਚ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਨੁ । ਯੇ ऽ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਯੇ ਦਿਵਿ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਨਮਃ
ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਾ ऽ ਇषਵੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨਾਂ ਯੇ ਵਾ ਵਨਸ੍ਪਤੀꣳ੧ ऽਰਨੁ । ਯੇ ਵਾਵਟषੁ ਸ਼ੇਰਤੇ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਨਮਃ
ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਖੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੇ ਵਾਮੀ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵੋ ਯੇ ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿषੁ । ਯੇषਾਮ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਸਦਸ੍ ਕृਤਂ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਨਮਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਥਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕृਣੁष੍ਵ ਪਾਜਃ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਨ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਯਾਹਿ ਰਾਜੇਵਾਮਵਾਁ੨ ऽ ਇਭੇਨ । ਤृष੍ਵੀਮ੍ ਅਨੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਦ੍ਰੂਣਾਨੋ ऽਸ੍ਤਾਸਿ ਵਿਧ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ ਤਪਿष੍ਠੈਃ
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਰਾਹ ਬਣਾਓ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਓ; ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਰਸਤੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੋ, ਢਿੱਡੇ ਰਹੋ; ਰੱਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜੋ।
ਤਵ ਭ੍ਰਮਾਸ ऽ ਆਸ਼ੁਯਾ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨੁ ਸ੍ਪृਸ਼ ਧृषਤਾ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਃ । ਤਪੂꣳष੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਜੁਹ੍ਵਾ ਪਤਙ੍ਗਾਨ੍ ਅਸਂਦਿਤੋ ਵਿ ਸृਜ ਵਿष੍ਵਗ੍ ਉਲ੍ਕਾਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਛੂਹੋ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ। ਅੱਗੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਭੇਜ, ਲਪਟਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਛੱਡ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫੈਲਾਓ।
ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਪਸ਼ੋ ਵਿ ਸृਜ ਤੂਰ੍ਣਿਤਮੋ ਭਵਾ ਪਾਯੁਰ੍ ਵਿਸ਼ੋ ऽ ਅਸ੍ਯਾ ਅਦਬ੍ਧਃ । ਯੋ ਨੋ ਦੂਰੇ ऽ ਅਘਸ਼ꣳਸੋ ਯੋ ऽ ਅਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਮਾਕਿष੍ ਟੇ ਵ੍ਯਥਿਰ੍ ਆ ਦਧਰ੍षੀਤ੍
ਕਿਰਣਾਂ ਛੱਡ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾ; ਇਸ ਲੋਕ ਦਾ ਅਟੱਲ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਅੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕੇ।
ਉਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਤਿष੍ਠ ਪ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਆ ਤਨੁष੍ਵ ਨ੍ਯ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਾਁ੨ ऽ ਓषਤਾਤ੍ ਤਿਗ੍ਮਹੇਤੇ । ਯੋ ਨੋ ऽ ਅਰਾਤਿꣳ ਸਮਿਧਾਨ ਚਕ੍ਰੇ ਨੀਚਾ ਤਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯ੍ ਅਤਸਂ ਨ ਸ਼ੁष੍ਕਮ੍
ਅੱਗੇ, ਉੱਠ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦੇ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਭਵ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਧ੍ਯਾਧ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ ਆਵਿष੍ ਕृਣੁष੍ਵ ਦੈਵ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਅਵ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਨੁਹਿ ਯਾਤੁਜੂਨਾਂ ਜਾਮਿਮ੍ ਅਜਾਮਿਂ ਪ੍ਰ ਮृਣੀਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਅਗ੍ਨੇष੍ ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਸਾ ਸਾਦਯਾਮਿ
ਉੱਪਰ ਹੋ ਜਾ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਵੱਜ, ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ, ਅੱਗੇ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਡੋਰਾਂ ਹਟਾ, ਅਜਨਮੇ ਦੀ ਲੜੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ। ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਮੂਰ੍ਧਾ ਦਿਵਃ ਕਕੁਤ੍ ਪਤਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਯਮ੍ । ਅਪਾꣳ ਰੇਤਾꣳਸਿ ਜਿਨ੍ਵਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵੌਜਸਾ ਸਾਦਯਾਮਿ
ਅੱਗੇ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭੁਵੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਰਜਸਸ਼੍ ਚ ਨੇਤਾ ਯਤ੍ਰਾ ਨਿਯੁਦ੍ਭਿਃ ਸਚਸੇ ਸ਼ਿਵਾਭਿਃ । ਦਿਵਿ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਦਧਿषੇ ਸ੍ਵਰ੍षਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਰਿषੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਮ੍
ਤੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ; ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਧ੍ਰੁਵਾਸਿ ਧਰੁਣਾਸ੍ਤृਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰऽਉਦ੍ ਵਧੀਨ੍ ਮਾ ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਵ੍ਯਥਮਾਨਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਦृꣳਹ
ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤੇਜ਼ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ, ਹਿਲਾਓ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿष੍ ਟ੍ਵਾ ਸਾਦਯਤ੍ਵ੍ ਅਪਾ ਪृष੍ਠੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਮਨ੍ । ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਥਸ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਥਸ੍ਵ ਪृਥਿਵ੍ਯਸਿ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਇੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਕਰੇ। ਫੈਲ, ਵਧ, ਚਮਕ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ।
ਭੂਰ੍ ਅਸਿ ਭੂਮਿਰ੍ ਅਸ੍ਯ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਅਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਧਰ੍ਤ੍ਰੀ । ਪृਥਿਵੀਂ ਯਚ੍ਛ ਪृਥਿਵੀਂ ਦृꣳਹ ਪृਥਿਵੀਂ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਃ
ਤੂੰ ਭੂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਾਰਕ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਪਾਨਾਯ ਵ੍ਯਾਨਾਯੋਦਾਨਾਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯੈ ਚਰਿਤ੍ਰਾਯ । ਅਗ੍ਨਿष੍ ਟ੍ਵਾਭਿ ਪਾਤੁ ਮਹ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾ ਛਰ੍ਦਿषਾ ਸ਼ਂਤਮੇਨ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾ ਸੀਦ
ਸਾਰੇ ਸਾਹ, ਅੰਦਰ ਲੈਣ, ਬਾਹਰ ਛੱਡਣ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ, ਆਧਾਰ ਤੇ ਚਲਣ ਲਈ—ਅੱਗੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਡਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਅੰਗਿਰਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੈਠ।
ਕਾਣ੍ਡਾਤ੍-ਕਾਣ੍ਡਾਤ੍ ਪ੍ਰਰੋਹਨ੍ਤੀ ਪਰੁषਃ-ਪਰੁषਸ੍ ਪਰਿ । ਏਵਾ ਨੋ ਦੂਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰ ਤਨੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤੇਨ ਚ
ਹੇ ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ, ਜੋ ਹਰ ਜੋੜ ਤੇ ਹਰ ਰੁੱਖੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੌ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫੈਲ ਜਾ।
ਯਾ ਸ਼ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਨੋषਿ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਿਰੋਹਸਿ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਦੇਵੀष੍ਟਕੇ ਵਿਧੇਮ ਹਵਿषਾ ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਸੌ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਇੱਟ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਾਸ੍ ਤੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਰੁਚੋ ਦਿਵਮ੍ ਆਤਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ । ਤਾਭਿਰ੍ ਨੋ ऽ ਅਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਭੀ ਰੁਚੇ ਜਨਾਯ ਨਸ੍ ਕृਧਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਜੋ ਕਿਰਣਾਂ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਨਣਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਾਉ।
ਯਾ ਵੋ ਦੇਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਰੁਚੋ ਗੋष੍ਵ੍ ਅਸ਼੍ਵੇषੁ ਯਾ ਰੁਚਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਭੀ ਰੁਚਂ ਨੋ ਧਤ੍ਤ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਜੋ ਚਾਨਣਾਂ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਨਣਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਦੋ।
ਵਿਰਾਡ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍ । ਸ੍ਵਰਾਡ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿष੍ ਟ੍ਵਾ ਸਾਦਯਤੁ ਪृष੍ਠੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਤੀਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਪਾਨਾਯ ਵ੍ਯਾਨਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਯਚ੍ਛ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੇ ऽਧਿਪਤਿਸ੍ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾ ਸੀਦ
ਸਰਵਪਰੀ ਨੇ ਚਾਨਣ ਬਣਾਈ; ਸੁਤੰਤਰ ਨੇ ਚਾਨਣ ਬਣਾਈ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਬੈਠਾਏ; ਸਾਰੀ ਚਾਨਣ ਸਾਂਸ, ਉਚਾਸ, ਤੇ ਵਿਆਨ ਨੂੰ ਦੇ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ—ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੈਠ।
ਮਧੁਸ਼੍ ਚ ਮਾਧਵਸ਼੍ ਚ ਵਾਸਨ੍ਤਿਕਾਵ੍ ऋਤੂ ऽ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਨ੍ਤਃਸ਼੍ਲੇषੋऽਸਿ ਕਲ੍ਪੇਤਾਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਮ੍ ਆਪ ऽ ਓषਧਯਃ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਯਃ ਪृਥਙ੍ ਨਮ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਾਯ ਸਵ੍ਰਤਾਃ । ਯੇ ऽ ਅਗ੍ਨਯਃ ਸਮਨਸੋ ऽਨ੍ਤਰਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਇਮੇ ਵਾਸਨ੍ਤਿਕਾਵ੍ ऋਤੂ ऽਅਭਿਕਲ੍ਪਮਾਨਾ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਦੇਵਾ ऽ ਅਭਿਸਂਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵੇ ਸੀਦਤਮ੍
ਮਧੁ ਤੇ ਮਾਧਵ, ਵਸੰਤ ਦੇ ਦੋ ਰੁੱਤ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਅੱਗਾਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਹੋਣ; ਉਹ ਅੱਗਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਵਸੰਤ ਦੇ ਰੁੱਤ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲਣ; ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੈਠੋ।