ਅਭ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪृਥਿਵਿ ਯਜ੍ਞੇਨ ਪਯਸਾ ਸਹ । ਵਪਾਂ ਤੇ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ऽ ਇषਿਤੋ ऽ ਅਰੋਹਤ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧ। ਤੇਰੇ ਚਰਬੀ ਉੱਤੇ ਅਗਨਿ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਅਗ੍ਨੇ ਯਤ੍ ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਯਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਤ੍ ਪੂਤਂ ਯਚ੍ ਚ ਯਜ੍ਞਿਯਮ੍ । ਤਦ੍ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਰਾਮਸਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਰੌਣਕ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ—ਉਹ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇषਮੂਰ੍ਜਮ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤ ऽ ਆਦਮ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨਿਂ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਧਾਰਾਮ੍ । ਆ ਮਾ ਗੋषੁ ਵਿਸ਼ਤ੍ਵਾ ਤਨੂषੁ ਜਹਾਮਿ ਸੇਦਿਮ੍ ਅਨਿਰਾਮ੍ ਅਮੀਵਾਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੁਰਾਕ ਤੇ ਤਾਕਤ, ਸੱਚ ਦੀ ਜੜ, ਮਹਾਨ ਦੀ ਧਾਰ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ। ਮੈਂ ਰੋਗ, ਬਾਂਝਪਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਯੋ ਮਹਿ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੇ ऽ ਅਰ੍ਚਯੋ ਵਿਭਾਵਸੋ । ਬृਹਦ੍ਭਾਨੋ ਸ਼ਵਸਾ ਵਾਜਮ੍ ਉਕ੍ਥ੍ਯਂ ਦਧਾਸਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਕਵੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਰੌਸ਼ਨ ਵਾਲੇ। ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵਜ਼ਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।
ਪਾਵਕਵਰ੍ਚਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਵਰ੍ਚਾ ऽ ਅਨੂਨਵਰ੍ਚਾ ऽ ਉਦ੍ ਇਯਰ੍षਿ ਭਾਨੁਨਾ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚਰਨ੍ਨ੍ ਉਪਾਵਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਰੋਦਸੀ ऽ ਉਭੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਮਕ, ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈਂ; ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਜ੍ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਮਨ੍ਦਸ੍ਵ ਧੀਤਿਭਿਰ੍ ਹਿਤਃ । ਤ੍ਵੇ ऽ ਇषਃ ਸਂ ਦਧੁਰ੍ ਭੂਰਿਵਰ੍ਪਸਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰੋਤਯੋ ਵਾਮਜਾਤਾਃ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਸਿਆਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬਣੇ, ਦਾਤਰ, ਅਜੋਕੇ ਜਨਮੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਇਰਜ੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਯਸ੍ਵ ਜਨ੍ਤੁਭਿਰ੍ ਅਸ੍ਮੇ ਰਾਯੋ ऽ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯ । ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਵਪੁषੋ ਵਿ ਰਾਜਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਸਾਨਸਿਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਨ ਵਧਾ, ਹੇ ਅਮਰ। ਤੂੰ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਟਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਇष੍ਕਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤꣳ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ । ਰਾਤਿਂ ਵਾਮਸ੍ਯ ਸੁਭਗਾਂ ਮਹੀਮ੍ ਇषਂ ਦਧਾਸਿ ਸਾਨਸਿꣳ ਰਯਿਮ੍
ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਿਆਣਾ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਟਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਤੇ ਧਨ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ऋਤਾਵਾਨਂ ਮਹਿषਂ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤਮ੍ ਅਗ੍ਨਿꣳ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਦਧਿਰੇ ਪੁਰੋ ਜਨਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣꣳ ਸਪ੍ਰਥਸ੍ਤਮਂ ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਾ ਦੈਵ੍ਯਂ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿ, ਮਹਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਰੀਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਕismet ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਆ ਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵ ਸਮ੍ ਏਤੁ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸੋਮ ਵृष੍ਣ੍ਯਮ੍ । ਭਵਾ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸਂਗਥੇ
ਤੂੰ ਭਰ ਜਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੋਮਾ; ਤਾਕਤ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ।
ਸਂ ਤੇ ਪਯਾꣳਸਿ ਸਮ੍ ਉ ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਜਾਃ ਸਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਾਤਿषਾਹਃ । ਆਪ੍ਯਾਯਮਾਨੋ ऽ ਅਮृਤਾਯ ਸੋਮ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵਾꣳਸ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਨਿ ਧਿष੍ਵ
ਤੇਰੇ ਦੁੱਧ, ਤੇਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਮਰਦਾਨਾ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ। ਭਰਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।
ਆ ਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ ਅꣳਸ਼ੁਭਿਃ । ਭਵਾ ਨਃ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਮਃ ਸਖਾ ਵृਧੇ
ਤੂੰ ਭਰ ਜਾ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ; ਸਾਡੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੋਸਤ ਬਣ।
ਆ ਤੇ ਵਤ੍ਸੋ ਮਨੋ ਯਮਤ੍ ਪਰਮਾਚ੍ ਚਿਤ੍ ਸਧਸ੍ਥਾਤ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਮਯਾ ਗਿਰਾ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੱਛਾ ਵਾਂਗ ਦੂਰਲੇ ਟਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਚਾਹਦਾ ਹਾਂ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਾ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਤਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਸੁਕ੍ਸ਼ਿਤਯਃ ਪृਥਕ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਕਾਮਾਯ ਯੇਮਿਰੇ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗਿਰਸ, ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਇੱਛਾ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਿਯੇषੁ ਧਾਮਸੁ ਕਾਮੋ ਭੂਤਸ੍ਯ ਭਵ੍ਯਸ੍ਯ । ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਏਕੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਅਗਨਿ, ਪਿਆਰੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੋਏ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਮਯਿ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਰੇ ऽ ਅਗ੍ਨਿꣳ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਾਯ ਸੁਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤ੍ਵਾਯ ਸੁਵੀਰ੍ਯਾਯ । ਮਾਮ੍ ਉ ਦੇਵਤਾਃ ਸਚਨ੍ਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਧਨ ਵਾਧੇ, ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਲਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ।
ਅਪਾਂ ਪृष੍ਠਮ੍ ਅਸਿ ਯੋਨਿਰ੍ ਅਗ੍ਨੇਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਤਃ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਮ੍ । ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਮਹਾਁ੨ ऽ ਆ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ ਦਿਵੋ ਮਾਤ੍ਰਯਾ ਵਰਿਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਥਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਹੈਂ, ਅੱਗ ਦਾ ਜਣਮਸਥਾਨ ਹੈਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੈਮਾਨੇ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਵਿ ਸੀਮਤਃ ਸੁਰੁਚੋ ਵੇਨ ऽ ਆਵਃ । ਸ ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਾ ऽ ਉਪਮਾ ऽ ਅਸ੍ਯ ਵਿष੍ਠਾਃ ਸਤਸ਼੍ ਚ ਯੋਨਿਮ੍ ਅਸਤਸ਼੍ ਚ ਵਿ ਵਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਉਹ ਵੈਨਾ ਚਲਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਥੱਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦਾ ਜਣਮਸਥਾਨ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਃ ਸਮ੍ ਅਵਰ੍ਤਤਾਗ੍ਰੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਜਾਤਃ ਪਤਿਰ੍ ਏਕ ऽ ਆਸੀਤ੍ । ਸ ਦਾਧਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮ੍ ਉਤੇਮਾਂ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਭਰਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸਾਂਭਿਆ; ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਹਵਨ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ?
ਦ੍ਰਪ੍ਸਸ਼੍ ਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਨੁ ਦ੍ਯਾਮ੍ ਇਮਂ ਚ ਯੋਨਿਮ੍ ਅਨੁ ਯਸ਼੍ ਚ ਪੂਰ੍ਵਃ । ਸਮਾਨਂ ਯੋਨਿਮ੍ ਅਨੁ ਸਂਚਰਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰਪ੍ਸਂ ਜੁਹੋਮ੍ਯ੍ ਅਨੁ ਸਪ੍ਤ ਹੋਤ੍ਰਾਃ
ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ, ਇਸ ਜਣਮਸਥਾਨ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜਣਮਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਬੂੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਂਝੇ ਜਣਮਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਸੱਤ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ਕੇ ਚ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਨੁ । ਯੇ ऽ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਯੇ ਦਿਵਿ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਨਮਃ
ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਾ ऽ ਇषਵੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨਾਂ ਯੇ ਵਾ ਵਨਸ੍ਪਤੀꣳ੧ ऽਰਨੁ । ਯੇ ਵਾਵਟषੁ ਸ਼ੇਰਤੇ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਨਮਃ
ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਖੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੇ ਵਾਮੀ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵੋ ਯੇ ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿषੁ । ਯੇषਾਮ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਸਦਸ੍ ਕृਤਂ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਨਮਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਥਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕृਣੁष੍ਵ ਪਾਜਃ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਨ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਯਾਹਿ ਰਾਜੇਵਾਮਵਾਁ੨ ऽ ਇਭੇਨ । ਤृष੍ਵੀਮ੍ ਅਨੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਦ੍ਰੂਣਾਨੋ ऽਸ੍ਤਾਸਿ ਵਿਧ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ ਤਪਿष੍ਠੈਃ
ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਰਾਹ ਬਣਾਓ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਓ; ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਰਸਤੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੋ, ਢਿੱਡੇ ਰਹੋ; ਰੱਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜੋ।
ਤਵ ਭ੍ਰਮਾਸ ऽ ਆਸ਼ੁਯਾ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨੁ ਸ੍ਪृਸ਼ ਧृषਤਾ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਃ । ਤਪੂꣳष੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਜੁਹ੍ਵਾ ਪਤਙ੍ਗਾਨ੍ ਅਸਂਦਿਤੋ ਵਿ ਸृਜ ਵਿष੍ਵਗ੍ ਉਲ੍ਕਾਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਛੂਹੋ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ। ਅੱਗੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਭੇਜ, ਲਪਟਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਛੱਡ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫੈਲਾਓ।
ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਪਸ਼ੋ ਵਿ ਸृਜ ਤੂਰ੍ਣਿਤਮੋ ਭਵਾ ਪਾਯੁਰ੍ ਵਿਸ਼ੋ ऽ ਅਸ੍ਯਾ ਅਦਬ੍ਧਃ । ਯੋ ਨੋ ਦੂਰੇ ऽ ਅਘਸ਼ꣳਸੋ ਯੋ ऽ ਅਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਮਾਕਿष੍ ਟੇ ਵ੍ਯਥਿਰ੍ ਆ ਦਧਰ੍षੀਤ੍
ਕਿਰਣਾਂ ਛੱਡ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾ; ਇਸ ਲੋਕ ਦਾ ਅਟੱਲ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਅੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕੇ।
ਉਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਤਿष੍ਠ ਪ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਆ ਤਨੁष੍ਵ ਨ੍ਯ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਾਁ੨ ऽ ਓषਤਾਤ੍ ਤਿਗ੍ਮਹੇਤੇ । ਯੋ ਨੋ ऽ ਅਰਾਤਿꣳ ਸਮਿਧਾਨ ਚਕ੍ਰੇ ਨੀਚਾ ਤਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯ੍ ਅਤਸਂ ਨ ਸ਼ੁष੍ਕਮ੍
ਅੱਗੇ, ਉੱਠ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦੇ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਭਵ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਧ੍ਯਾਧ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ ਆਵਿष੍ ਕृਣੁष੍ਵ ਦੈਵ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਅਵ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਨੁਹਿ ਯਾਤੁਜੂਨਾਂ ਜਾਮਿਮ੍ ਅਜਾਮਿਂ ਪ੍ਰ ਮृਣੀਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਅਗ੍ਨੇष੍ ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਸਾ ਸਾਦਯਾਮਿ
ਉੱਪਰ ਹੋ ਜਾ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਵੱਜ, ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ, ਅੱਗੇ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਡੋਰਾਂ ਹਟਾ, ਅਜਨਮੇ ਦੀ ਲੜੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ। ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਮੂਰ੍ਧਾ ਦਿਵਃ ਕਕੁਤ੍ ਪਤਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਯਮ੍ । ਅਪਾꣳ ਰੇਤਾꣳਸਿ ਜਿਨ੍ਵਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵੌਜਸਾ ਸਾਦਯਾਮਿ
ਅੱਗੇ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭੁਵੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਰਜਸਸ਼੍ ਚ ਨੇਤਾ ਯਤ੍ਰਾ ਨਿਯੁਦ੍ਭਿਃ ਸਚਸੇ ਸ਼ਿਵਾਭਿਃ । ਦਿਵਿ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਦਧਿषੇ ਸ੍ਵਰ੍षਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਰਿषੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਮ੍
ਤੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ; ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।