ਬੋਧਾ ਮੇ ऽ ਅਸ੍ਯ ਵਚਸੋ ਯਵਿष੍ਠ ਮꣳਹਿष੍ਠਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਾਵਃ । ਪੀਯਤਿ ਤ੍ਵੋ ऽ ਅਨੁ ਤ੍ਵੋ ਗृਣਾਤਿ ਵਨ੍ਦਾਰੁष੍ ਟੇ ਤਨ੍ਵਂ ਵਨ੍ਦੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ
ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪੀਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨਿ।
ਸ ਬੋਧਿ ਸੂਰਿਰ੍ ਮਘਵਾ ਵਸੁਪਤੇ ਵਸੁਦਾਵਨ੍ । ਯੁਯੋਧ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ ਦ੍ਵੇषਾꣳਸਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਜਾਗ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦਾਨੀ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਸਾਡੀਆਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੁਨਸ੍ ਤ੍ਵਾऽऽਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵਃ ਸਮ੍ ਇਨ੍ਧਤਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਵਸੁਨੀਥ ਯਜ੍ਞੈਃ । ਘृਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ਵਂ ਵਰ੍ਧਯਸ੍ਵ ਸਤ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਕਾਮਾਃ
ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਵਸਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਉਣ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਘੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ। ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।
ਅਪੇਤ ਵੀਤ ਵਿ ਚ ਸਰ੍ਪਤਾਤੋ ਯੇ ऽਤ੍ਰ ਸ੍ਥ ਪੁਰਾਣਾ ਯੇ ਚ ਨੂਤਨਾਃ । ਅਦਾਦ੍ ਯਮੋ ऽਵਸਾਨਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਕ੍ਰਨ੍ਨ੍ ਇਮਂ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਮ੍ ਅਸ੍ਮੈ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਵਿਖਰ ਜਾਓ, ਹਟ ਜਾਓ। ਯਮ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਸਂਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਸਿ । ਕਾਮਧਰਣਮ੍ । ਮਯਿ ਤੇ ਕਾਮਧਰਣਂ ਭੂਯਾਤ੍ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇਃ ਪੁਰੀषਮ੍ ਅਸਿ । ਚਿਤ ਸ੍ਥ ਪਰਿਚਿਤ ऽ ਊਰ੍ਧ੍ਵਚਿਤਃ ਸ਼੍ਰਯਧ੍ਵਮ੍
ਤੂੰ ਚੇਤਨਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੀ ਲਈ ਇੱਛਾ ਦੀ ਟਿਕਾਊ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਰਾਖ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਪੁਰੀਸ਼ ਹੈਂ। ਜੋ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਪਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਸਹਾਰਾ ਲੈ।
ਅਯꣳ ਸੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ ਸੋਮਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤਂ ਦਧੇ ਜਠਰੇ ਵਾਵਸ਼ਾਨਃ । ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਵਾਜਮ੍ ਅਤ੍ਯਂ ਨ ਸਪ੍ਤਿꣳ ਸਸਵਾਨ੍ਤ੍ ਸਨ੍ਤ੍ ਸ੍ਤੂਯਸੇ ਜਾਤਵੇਦਃ
ਇਹੀ ਉਹ ਅੱਗ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਫੂਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤਾਕਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਗ੍ਨੇ ਯਤ੍ ਤੇ ਦਿਵਿ ਵਰ੍ਚਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ ਓषਧੀष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਸ੍ਵ੍ ਆ ਯਜਤ੍ਰ । ਯੇਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਉਰ੍ਵ੍ ਆਤਤਨ੍ਥ ਤ੍ਵੇषਃ ਸ ਭਾਨੁਰ੍ ਅਰ੍ਣਵੋ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਅੱਗ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਚਮਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ—ਉਸ ਚਮਕ, ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦਰਸ਼ਕ ਦੇ ਨਾਲ।
ਅਗ੍ਨੇ ਦਿਵੋऽ ਅਰ੍ਣਮ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਜਿਗਾਸ੍ਯ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਦੇਵਾꣳ ऽ ਊਚਿषੇ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾ ਯੇ । ਯਾ ਰੋਚਨੇ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯਾਸ਼੍ ਚਾਵਸ੍ਤਾਦ੍ ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ऽ ਆਪਃ
ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਹੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰੀष੍ਯਾਸੋ ऽ ਅਗ੍ਨਯਃ ਪ੍ਰਾਵਣੇਭਿਃ ਸਜੋषਸਃ । ਜੁषਨ੍ਤਾਂ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਦ੍ਰੁਹੋऽਨਮੀਵਾ ऽਇषੋ ਮਹੀਃ
ਪੁਰੀਸ਼ਯ ਅੱਗਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਝੂਠ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ।
ਇਡਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਪੁਰੁਦꣳਸꣳ ਸਨਿਂ ਗੋਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਮꣳ ਹਵਮਾਨਾਯ ਸਾਧ । ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨਃ ਸੂਨੁਸ੍ ਤਨਯੋ ਵਿਜਾਵਾਗ੍ਨੇ ਸਾ ਤੇ ਸੁਮਤਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਮੇ
ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਲਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇ, ਅੱਗ; ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ।
ਅਯਂ ਤੇ ਯੋਨਿਰ੍ ऋਤ੍ਵਿਯੋ ਯਤੋ ਜਾਤੋ ऽ ਅਰੋਚਥਾਃ । ਤਂ ਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨ ऽ ਆ ਰੋਹਾਥਾ ਨੋ ਵਰ੍ਧਯਾ ਰਯਿਮ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਚਮਕਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਤੇ ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾ।
ਚਿਦ੍ ਅਸਿ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾ ਸੀਦ । ਪਰਿਚਿਦ੍ ਅਸਿ ਤਯਾ ਦੇਵਤਯਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾ ਸੀਦ
ਤੂੰ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਅੰਗਿਰਸ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਪੱਕਾ ਬੈਠ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਅੰਗਿਰਸ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਪੱਕਾ ਬੈਠ।
ਲੋਕਂ ਪृਣ ਛਿਦ੍ਰਂ ਪृਣਾਥੋ ਸੀਦ ਧ੍ਰੁਵਾ ਤ੍ਵਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਤ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਯੋਨਾਵ੍ ਅਸੀषਦਨ੍
ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਭਰ; ਪੱਕਾ ਬੈਠ। ਇੰਦਰ, ਅੱਗ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਜਣਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਇਆ ਹੈ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਸੂਦਦੋਹਸਃ ਸੋਮꣳ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਪृਸ਼੍ਨਯਃ । ਜਨ੍ਮਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰਿष੍ਵ੍ ਆ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵਃ
ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀਆਂ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ-ਸਥਾਨ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ऽ ਅਵੀਵृਧਨ੍ਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਵ੍ਯਚਸਂ ਗਿਰਃ । ਰਥੀਤਮꣳ ਰਥੀਨਾਂ ਵਾਜਾਨਾꣳ ਸਤ੍ਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਹੈ, ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ, ਸਰਤਾਜ।
ਸਮਿਤꣳ ਸਂ ਕਲ੍ਪੇਥਾꣳ ਸਮ੍ਪ੍ਰਿਯੌ ਰੋਚਿष੍ਣੂ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨੌ । ਇषਮੂਰ੍ਜਮ੍ ਅਭਿ ਸਂਵਸਾਨੌ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਨ, ਪਿਆਰ, ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਵੋ; ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋਵੋ; ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।
ਸਂ ਵਾਂ ਮਨਾꣳਸਿ ਸਂ ਵ੍ਰਤਾ ਸਮ੍ ਉ ਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਕਰਮ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਪੁਰੀष੍ਯਾਧਿਪਾ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਨ ऽ ਇषਮੂਰ੍ਜਂ ਯਜਮਾਨਾਯ ਧੇਹਿ
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮੱਤਾਂ, ਵਚਨ, ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੁਰੀਸ਼ਯ ਅੱਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ; ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੀष੍ਯੋ ਰਯਿਮਾਨ੍ ਪੁष੍ਟਿਮਾꣳ੨ ऽ ਅਸਿ । ਸ਼ਿਵਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਂ ਯੋਨਿਮ੍ ਇਹਾਸਦਃ
ਅੱਗ, ਤੂੰ ਪੁਰੀਸ਼ਯ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਬੈਠ।
ਭਵਤਂ ਨਃ ਸਮਨਸੌ ਸਚੇਤਸਾਵ੍ ਅਰੇਪਸੌ । ਮਾ ਯਜ੍ਞꣳ ਹਿꣳਸਿष੍ਟਂ ਮਾ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਜਾਤਵੇਦਸੌ ਸ਼ਿਵੌ ਭਵਤਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਕ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਚੇਤਨ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੋ। ਯਜਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ; ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਹੋਵੋ।
ਮਾਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪृਥਿਵੀ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿꣳ ਸ੍ਵੇ ਯੋਨਾਵ੍ ਅਭਾਰ੍ ਉਖਾ । ਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ऋਤੁਭਿਃ ਸਂਵਿਦਾਨਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿ ਮੁਞ੍ਚਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਜਣਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪੁਰੀਸ਼ਯ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਅੱਗ-ਕੁੰਡ, ਧਾਰਨ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰੇ।
ਅਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਯਜਮਾਨਮ੍ ਇਚ੍ਛ ਸ੍ਤੇਨਸ੍ਯੇਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਨ੍ਵ੍ ਇਹਿ ਤਸ੍ਕਰਸ੍ਯ । ਅਨ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ ਇਚ੍ਛ ਸਾ ਤ ਇਤ੍ਯਾ ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਨਿਰ੍ऋਤੇ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਜੋ ਸੋਮ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਜੋ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ; ਚੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ, ਡਾਕੂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੱਭ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸੁ ਤੇ ਨਿਰ੍ऋਤੇ ਤਿਗ੍ਮਤੇਜੋ ऽਯਸ੍ਮਯਂ ਵਿ ਚृਤਾ ਬਨ੍ਧਮ੍ ਏਤਮ੍ । ਯਮੇਨ ਤ੍ਵਂ ਯਮ੍ਯਾ ਸਂਵਿਦਾਨੋਤ੍ਤਮੇ ਨਾਕੇ ऽ ਅਧਿ ਰੋਹਯੈਨਮ੍
ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਇਹ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਯਮ ਤੇ ਯਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਰੱਖ।
ਯਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਘੋਰ ऽ ਆਸਨ੍ ਜੁਹੋਮ੍ਯ੍ ਏषਾਂ ਬਨ੍ਧਾਨਾਮ੍ ਅਵਸਰ੍ਜਨਾਯ । ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਜਨੋ ਭੂਮਿਰ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਮਨ੍ਦਤੇ ਨਿਰ੍ऋਤਿਂ ਤ੍ਵਾਹਂ ਪਰਿ ਵੇਦ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਬੰਧਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਭੂਮੀ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਓ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਯਂ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ ਆਬਬਨ੍ਧ ਪਾਸ਼ਂ ਗ੍ਰੀਵਾਸ੍ਵ੍ ਅਵਿਚृਤ੍ਯਮ੍ । ਤਂ ਤੇ ਵਿ ष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਯੁषੋ ਨ ਮਧ੍ਯਾਦ੍ ਅਥੈਤਂ ਪਿਤੁਮ੍ ਅਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਸੂਤਃ । ਨਮੋ ਭੂਤ੍ਯੈ ਯੇਦਂ ਚਕਾਰ
ਜੋ ਪਾਸ਼ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੋਲਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ—ਉਹ ਪਾਸ਼ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ, ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਓ। ਭੂਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ।
ਨਿਵੇਸ਼ਨਃ ਸਂਗਮਨੋ ਵਸੂਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾऽਭਿ ਚष੍ਟੇ ਸ਼ਚੀਭਿਃ । ਦੇਵ ऽ ਇਵ ਸਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਤਸ੍ਥੌ ਸਮਰੇ ਪਥੀਨਾਮ੍
ਉਹ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਵਸੇਰਾ ਅਤੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ, ਸਵਿਤਾ, ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਸੀਰਾ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਕਵਯੋ ਯੁਗਾ ਵਿ ਤਨ੍ਵਤੇ ਪृਥਕ੍ । ਧੀਰਾ ਦੇਵੇषੁ ਸੁਮ੍ਨਯਾ
ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਹਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੂਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਣਦੇ ਹਨ; ਸੋਚਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਯੁਨਕ੍ਤ ਸੀਰਾ ਵਿ ਯੁਗਾ ਤਨੁਧ੍ਵਂ ਕृਤੇ ਯੋਨੌ ਵਪਤੇਹ ਬੀਜਮ੍ । ਗਿਰਾ ਚ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਃ ਸਭਰਾ ਅਸਨ੍ ਨੋ ਨੇਦੀਯऽ ਇਤ੍ ਸृਣ੍ਯਃ ਪਕ੍ਵਮ੍ ਏਯਾਤ੍
ਹਲ ਜੋੜੋ, ਜੂਆਂ ਨੂੰ ਤਣੋ, ਪੰਨੀਆਂ ਬਣਾਓ; ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਚ ਇੱਥੇ ਬੀਜ ਬੋਵੋ; ਬੋਲ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੰਨੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ—ਓ ਪੰਨੀਆਂ, ਪੱਕੀ ਫਸਲ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆਵੇ।
ਸ਼ੁਨꣳ ਸੁ ਫਾਲਾ ਵਿ ਕृषਨ੍ਤੁ ਭੂਮਿꣳ ਸ਼ੁਨਂ ਕੀਨਾਸ਼ਾ ऽ ਅਭਿ ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਹੈਃ । ਸ਼ੁਨਾਸੀਰਾ ਹਵਿषਾ ਤੋਸ਼ਮਾਨਾ ਸੁਪਿਪ੍ਪਲਾ ऽ ਓषਧੀਃ ਕਰ੍ਤਨਾਸ੍ਮੇ
ਚੰਗੀ ਤੀਖੀ ਹਲ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋਤਣ; ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਜੂਆਂ ਨਾਲ ਆਉਣ; ਪੰਨੀਆਂ, ਹਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਫਾ ਦਿਉ।
ਘृਤੇਨ ਸੀਤਾ ਮਧੁਨਾ ਸਮ੍ ਅਜ੍ਯਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਨੁਮਤਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ । ਊਰ੍ਜਸ੍ਵਤੀ ਪਯਸਾ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ਤ੍ ਸੀਤੇ ਪਯਸਾਭ੍ਯਾ ਵਵृਤ੍ਸ੍ਵ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ; ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਉੱਭਰਦੀ—ਓ ਸੀਤਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਵਾਧਾ ਕਰ।
ਲਾਙ੍ਗਲਂ ਪਵੀਰਵਤ੍ ਸੁਸ਼ੇਵꣳ ਸੋਮਪਿਤ੍ਸਰੁ । ਤਦ੍ ਉਦ੍ ਵਪਤਿ ਗਾਮ੍ ਅਵਿਂ ਪ੍ਰਫਰ੍ਵ੍ਯਂ ਚ ਪੀਵਰੀਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਵਦ੍ ਰਥਵਾਹਨਮ੍
ਹਲ, ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਈ ਹੋਈ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ—ਇਸ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਭੇਡ, ਮੋਟਾਪਾ, ਅਤੇ ਵਾਫਾ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।