ਅਗ੍ਨੇऽ ਦਬ੍ਧਾਯੋ ऽਸ਼ੀਤਮ ਪਾਹਿ ਮਾ ਦਿਦ੍ਯੋਃ । ਪਾਹਿ ਪ੍ਰਸਿਤ੍ਯੈ । ਪਾਹਿ ਦੁਰਿष੍ਟ੍ਯੈ । ਪਾਹਿ ਦੁਰਦ੍ਮਨ੍ਯਾऽ ਅਵਿषਂ ਨਃ ਪਿਤੁਂ ਕृਣੁ । ਸੁषਦਾ ਯੋਨੌ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਾਟ੍ । ਅਗ੍ਨਯੇ ਸਂਵੇਸ਼ਪਤਯੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਯਸ਼ੋਭਗਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਂ ਹਾਰਦਾ, ਨਾਂ ਬੁੱਢਾ ਹੁੰਦਾ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵਾਂ। ਵਾਧੂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਚੰਗੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਸਵਾਹਾ ਪਰਿਧੀ ਨੂੰ। ਅਗਨਿ, ਸਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਯਸ਼ ਤੇ ਭਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ।
ਵੇਦੋ ऽਸਿ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਵੇਦ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵੇਦੋऽ ਭਵਸ੍ ਤੇਨ ਮਹ੍ਯਂ ਵੇਦੋ ਭੂਯਾਃ । ਦੇਵਾ ਗਾਤੁਵਿਦੋ ਗਾਤੁਂ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਾਤੁਮ੍ ਇਤ । ਮਨਸਸ੍ ਪਤऽ ਇਮਂ ਦੇਵ ਯਜ੍ਞꣳ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਾਤੇ ਧਾਃ
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਬਣਦਾ ਹੈਂ; ਉਸ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਗਿਆਨ ਬਣ। ਦੇਵਤੇ, ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਦੇ ਤੇਜ਼, ਇਹ ਯਜਨ ਲੈ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ; ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।
ਸਂ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਅਙ੍ਕ੍ਤਾꣳ ਹਵਿषਾ ਘृਤੇਨ ਸਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ ਵਸੁਭਿਃ ਸਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ । ਸਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵੇਭਿਰ੍ ਅਙ੍ਕ੍ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਭੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਯਤ੍ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਬਰਹਿਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕੱਠਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਏ; ਇਹ ਅਸਮਾਨੀ ਨਭ ਨੂੰ ਜਾਵੇ, ਸਵਾਹਾ।
ਕਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਵਿ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਸ ਤ੍ਵਾ ਵਿ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਕਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਾ ਵਿ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਾ ਵਿ ਮੁਞ੍ਚਤਿ । ਪੋषਾਯ । ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਾਗੋ ऽਸਿ
ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਕਿਸ ਲਈ ਛੱਡਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਲਈ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਵਾਧੂ ਲਈ। ਤੂੰ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ।
ਸਂ ਵਰ੍ਚਸਾ ਪਯਸਾ ਸਂ ਤਨੂਭਿਰ੍ ਅਗਨ੍ਮਹਿ ਮਨਸਾ ਸꣳ ਸ਼ਿਵੇਨ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸੁਦਤ੍ਰੋ ਵਿ ਦਧਾਤੁ ਰਾਯੋऽ ਨੁਮਾਰ੍ष੍ਟੁ ਤਨ੍ਵੋ ਯਦ੍ ਵਿਲਿष੍ਟਮ੍
ਅਸੀਂ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਪੌਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਮਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ। ਦਯਾਲੂ ਦਾਤਾ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਫ ਕਰੇ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ ਅਸਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ ऽਵਰ੍ਚੋਦਾ ਅਸਿ ਵਰ੍ਚੋ ਮੇ ਦੇਹਿ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਵृਤਮ੍ ਅਨ੍ਵ੍ ਆਵਰ੍ਤੇ
ਤੂੰ ਆਪ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਵਾਪਸ ਮੋੜਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨੇ ਗृਹਪਤੇ ਸੁਗृਹਪਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਯਾऽਗ੍ਨੇ ऽਹਂ ਗृਹਪਤਿਨਾ ਭੂਯਾਸꣳ ਸੁਗृਹਪਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾऽਗ੍ਨੇ ਗृਹਪਤਿਨਾ ਭੂਯਾਃ । ਅਸ੍ਥੂਰਿ ਣੌ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਨਿ ਸਨ੍ਤੁ ਸ਼ਤꣳ ਹਿਮਾਃ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਵृਤਮ੍ ਅਨ੍ਵ੍ ਆਵਰ੍ਤੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਘਰਵਾਲਾ ਬਣ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ, ਮੈਂ ਵੀ ਚੰਗਾ ਘਰਵਾਲਾ ਬਣਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ, ਚੰਗਾ ਘਰਵਾਲਾ ਬਣ। ਸਾਡੀਆਂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਸੌ ਜੜੀਆਂ ਸਰਦੀਆਂ ਤੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿਣ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਵਾਪਸ ਮੋੜਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨੇ ਵ੍ਰਤਪਤੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਅਚਾਰਿषਂ ਤਦ੍ ਅਸ਼ਕਂ ਤਨ੍ ਮੇऽ ਰਾਧਿ । ਇਦਮ੍ ਅਹਂ ਯऽ ਏਵਾऽਸ੍ਮਿ ਸੋऽਸ੍ਮਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਵਚਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਉਹ ਕਰ ਲਿਆ—ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇ। ਮੈਂ ਜੋ ਹਾਂ, ਓਹੀ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਯੇ ਕਵ੍ਯਵਾਹਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸੋਮਾਯ ਪਿਤृਮਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਪਹਤਾ ऽ ਅਸੁਰਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾꣳਸਿ ਵੇਦਿषਦਃ
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ! ਸੋਮ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ! ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਮੰਦ ਆਤਮਾਵਾਂ ਜੋ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯੇ ਰੂਪਾਣਿ ਪ੍ਰਤਿਮੁਞ੍ਚਮਾਨਾ ऽ ਅਸੁਰਾਃ ਸਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਚਰਨ੍ਤਿ । ਪਰਾਪੁਰੋ ਨਿਪੁਰੋ ਯੇ ਭਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟਾਁਨ੍ ਲੋਕਾਤ੍ ਪ੍ਰ ਣੁਦਾਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾਤ੍
ਜੋ ਰੂਪ ਪਾ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਅਤ੍ਰ ਪਿਤਰੋ ਮਾਦਯਧ੍ਵਂ ਯਥਾਭਾਗਮ੍ ਆ ਵृषਾਯਧ੍ਵਮ੍ । ਅਮੀਮਦਨ੍ਤ ਪਿਤਰੋ ਯਥਾਭਾਗਮ੍ ਆ ਵृषਾਯਿषਤ
ਇਥੇ, ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਆਪਣੀ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ; ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਵੋ। ਪਿਤਰ ਆਪਣੀ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਨਮੋ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਰਸਾਯ ਨਮੋ ਵਃ ਪਿਤਰਃ ਸ਼ੋषਾਯ ਨਮੋ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਜੀਵਾਯ ਨਮੋ ਵਃ ਪਿਤਰਃ ਸ੍ਵਧਾਯੈ ਨਮੋ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਘੋਰਾਯ ਨਮੋ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਮਨ੍ਯਵੇ ਨਮੋ ਵਃ ਪਿਤਰਃ ਪਿਤਰੋ ਨਮੋ ਵੋ ਗृਹਾਨ੍ਨਃ ਪਿਤਰੋ ਦਤ੍ਤ ਸਤੋ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਦੇष੍ਮੈਤਦ੍ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਵਾਸਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਤਰੋ, ਰਸ ਲਈ; ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਤਰੋ, ਸੁੱਕੇ ਲਈ; ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਤਰੋ, ਜੀਵਨ ਲਈ; ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਤਰੋ, ਭੇਟ ਲਈ; ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਤਰੋ, ਤੀਖੇ ਲਈ; ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਤਰੋ, ਗੁੱਸੇ ਲਈ; ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਤਰੋ, ਪਿਤਰੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਤਰੋ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਤਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਤਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਕਪੜੇ ਦੋ।
ਆ ਧਤ੍ਤ ਪਿਤਰੋ ਗਰ੍ਭਂ ਕੁਮਾਰਂ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਰਜਮ੍ । ਯਥੇਹ ਪੁਰੁषੋ ऽਸਤ੍
ਪਿਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਗਰਭ, ਕਮਾਰ, ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਊਰ੍ਜਂ ਵਹਨ੍ਤੀਰ੍ ਅਮृਤਂ ਘृਤਂ ਪਯਃ ਕੀਲਾਲਂ ਪਰਿਸ੍ਰੁਤਮ੍ । ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਥ ਤਰ੍ਪਯਤ ਮੇ ਪਿਤॄਨ੍
ਤਾਕਤ, ਅਮਰਤਾ, ਘੀ, ਦੁੱਧ, ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਵਹਿੰਦਾ ਰਸ ਲੈ ਕੇ—ਭੇਟ ਬਣੋ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੋ।
ਸਮਿਧਾਗ੍ਨਿਂ ਦੁਵਸ੍ਯਤ ਘृਤੈਰ੍ ਬੋਧਯਤਾਤਿਥਿਮ੍ । ਆਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਵ੍ਯਾ ਜੁਹੋਤਨ
ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ; ਘੀ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਜਗਾਓ। ਇਥੇ ਹੀ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਸੁਸਮਿਦ੍ਧਾਯ ਸ਼ੋਚਿषੇ ਘृਤਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਜੁਹੋਤਨ । ਅਗ੍ਨਯੇ ਜਾਤਵੇਦਸੇ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੀਬਰ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸਮਿਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਙ੍ਗਿਰੋ ਘृਤੇਨ ਵਰ੍ਧਯਾਮਸਿ । ਬृਹਚ੍ਛੋਚਾ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ
ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗੀਰਸ, ਘੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ।
ਉਪ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਹਵਿष੍ਮਤੀਰ੍ ਘृਤਾਚੀਰ੍ ਯਨ੍ਤੁ ਹਰ੍ਯਤ । ਜੁषਸ੍ਵ ਸਮਿਧੋ ਮਮ
ਘੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਭੇਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ; ਮੇਰੀ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਭੂਰ੍ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਃ । ਦ੍ਯੌਰ੍ ਇਵ ਭੂਮ੍ਨਾ ਪृਥਿਵੀਵ ਵਰਿਮ੍ਣਾ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਪृਥਿਵਿ ਦੇਵਯਜਨਿ ਪृष੍ਠੇऽ ਗ੍ਨਿਮ੍ ਅਨ੍ਨਾਦਮ੍ ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਾਯਾ ਦਧੇ
ਭੂਰ, ਭੁਵਹ, ਸਵਹ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਵਸੀਅਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਚੌੜਾਈ ਨਾਲ—ਤੇਰੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਜਨਮੀ, ਮੈਂ ਅਗਨਿ, ਅੰਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਨ ਲਈ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਆਯਂ ਗੌਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰ੍ ਅਕ੍ਰਮੀਦ੍ ਅਸਦਨ੍ ਮਾਤਰਂ ਪੁਰਃ । ਪਿਤਰਂ ਚ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਃ
ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਹੈ; ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਈ, ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਕੋਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੋਈ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਰਤਿ ਰੋਚਨਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਦ੍ ਅਪਾਨਤੀ । ਵ੍ਯਖ੍ਯਨ੍ ਮਹਿषੋ ਦਿਵਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਅੰਦਰ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੋਂ, ਨਿਕਾਸੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਸੰਡ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿꣳਸ਼ਦ੍ ਧਾਮ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਵਾਕ੍ ਪਤਙ੍ਗਾਯ ਧੀਯਤੇ । ਪ੍ਰਤਿ ਵਸ੍ਤੋਰ੍ ਅਹ ਦ੍ਯੁਭਿਃ
ਬੋਲੀ ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸੂਰ੍ਯੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵਰ੍ਚੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਵਰ੍ਚਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਰ੍ਚੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਵਰ੍ਚਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਅੱਗ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਸੁਆਹਾ। ਸੂਰਜ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਸੁਆਹਾ। ਅੱਗ ਹੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਸੁਆਹਾ। ਸੂਰਜ ਹੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਸੁਆਹਾ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਸੁਆਹਾ।
ਸਜੂਰ੍ ਦੇਵੇਨ ਸਵਿਤ੍ਰਾ ਸਜੂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍ਯਾ । ਜੁषਾਣੋ ऽਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵੇਤੁ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸਜੂਰ੍ ਦੇਵੇਨ ਸਵਿਤ੍ਰਾ ਸਜੂ ਉषਸੇਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍ਯਾ । ਜੁषਾਣਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵੇਤੁ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰਯੁਕਤ ਰਾਤ ਨਾਲ, ਅੱਗੀ ਜੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਸੁਆਹਾ। ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰਯੁਕਤ ਸਵੇਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਜੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਸੁਆਹਾ।
ਉਪਪ੍ਰਯਨ੍ਤੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵੋਚੇਮਾਗ੍ਨਯੇ । ਆਰੇ ऽ ਅਸ੍ਮੇ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ, ਅੱਗੀ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੋ; ਉਹ, ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੇ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਮੂਰ੍ਧਾ ਦਿਵਃ ਕਕੁਤ੍ ਪਤਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਯਮ੍ । ਅਪਾᳬਂ ਰੇਤਾᳬਂਸਿ ਜਿਨ੍ਵਤਿ
ਅੱਗੀ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਮੂੜ ਹੈ, ਚੋਟੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਭਾ ਵਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ऽ ਆਹੁਵਧ੍ਯਾ ऽ ਉਭਾ ਰਾਧਸਃ ਸਹ ਮਾਦਯਧ੍ਯੈ । ਉਭਾ ਦਾਤਾਰਾਵ੍ ਇषਾꣳ ਰਯੀਣਾਮ੍ ਉਭਾ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸਾਤਯੇ ਹੁਵੇ ਵਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਓ। ਦੋਵੇਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹੋ, ਤਾਕਤ ਲਈ, ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਤੇ ਯੋਨਿਰ੍ ऋਤ੍ਵਿਯੋ ਯਤੋ ਜਾਤੋ ऽ ਅਰੋਚਥਾਃ । ਤਂ ਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨ ऽ ਆਰੋਹਾਥਾ ਨੋ ਵਰ੍ਧਯਾ ਰਯਿਮ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਸਥਾਨ ਹੈ, ਰੁੱਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚਮਕਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਗੀ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ; ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾ।
ਅਯਮ੍ ਇਹ ਪ੍ਰਥਮੋ ਧਾਯਿ ਧਾਤृਭਿਰ੍ ਹੋਤਾ ਯਜਿष੍ਠੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰੇष੍ਵ੍ ਈਡ੍ਯਃ । ਯਮ੍ ਅਪ੍ਨਵਾਨੋ ਭृਗਵੋ ਵਿਰੁਰੁਚੁਰ੍ ਵਨੇषੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਭ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇ-ਵਿਸ਼ੇ
ਇੱਥੇ, ਦਾਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਹੋਤ੍ਰ ਵਧੀਆ ਯਜਨਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸਨੂੰ ਅਪਨਵਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਦਿਵਿ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਰꣳਸ੍ਤ ਜਾਗਤੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾ ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਭਕ੍ਤੋ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਂ ਚ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮਃ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਰꣳਸ੍ਤ ਜਾਗਤੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾ ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਭਕ੍ਤੋ ਯੋऽ ਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਂ ਚ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਰꣳਸ੍ਤ ਜਾਗਤੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾ ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਭਕ੍ਤੋ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਂ ਚ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮਃ । ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ऽਅਨ੍ਨਾਦਸ੍ਯੈ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯੈ । ऽ ਅਗਨ੍ਮ ਸ੍ਵਃ । ਸਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਭੂਮ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੇ ਛੰਦ ਨਾਲ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੇ ਛੰਦ ਨਾਲ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਛੰਦ ਨਾਲ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਅੰਨ ਤੋਂ, ਇਸ ਆਧਾਰ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।