ਸ਼੍ਰੀਣਾਮ੍ ਉਦਾਰੋ ਧਰੁਣੋ ਰਯੀਣਾਂ ਮਨੀषਾਣਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਪਣਃ ਸੋਮਗੋਪਾਃ । ਵਸੁਃ ਸੂਨੁਃ ਸਹਸੋ ऽ ਅਪ੍ਸੁ ਰਾਜਾ ਵਿ ਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਰ ऽ ਉषਸਾਮ੍ ਇਧਾਨਃ
ਉਹ ਦੌਲਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੀ ਨੀਂਹ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ। ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਸਵੇਰਿਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਜਲ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਕੇਤੁਰ੍ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭऽ ਆ ਰੋਦਸੀ ऽ ਅਪृਣਾਜ੍ ਜਾਯਮਾਨਃ । ਵੀਡੁਂ ਚਿਦ੍ ਅਦ੍ਰਿਮ੍ ਅਭਿਨਤ੍ ਪਰਾਯਞ੍ ਜਨਾ ਯਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਅਯਜਨ੍ਤ ਪਞ੍ਚ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਵੀ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਰ ਗਿਆ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਸ਼ਿਕ੍ ਪਾਵਕੋ ਅਰਤਿਃ ਸੁਮੇਧਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਮृਤੋ ਨਿ ਧਾਯਿ । ਇਯਰ੍ਤਿ ਧੂਮਮ੍ ਅਰੁषਂ ਭਰਿਭ੍ਰਦ੍ ਉਚ੍ ਛੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਦ੍ਯਾਮ੍ ਇਨਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾ, ਅਥਾਹ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅੱਗ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅਮਰ, ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਲਾਲ ਧੂੰਆਂ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼ਾਨੋ ਰੁਕ੍ਮ ऽ ਉਰ੍ਵ੍ਯਾ ਵ੍ਯਦ੍ਯੌਦ੍ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਮ੍ ਆਯੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਰੁਚਾਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਮृਤੋ ऽ ਅਭਵਦ੍ ਵਯੋਭਿਰ੍ ਯਦ੍ ਏਨਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਜਨਯਤ੍ ਸੁਰੇਤਾਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਝੱਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਲਈ ਰੂਚੀਵਾਨ। ਅੱਗ, ਅਮਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਜਦ ਅਸਮਾਨ, ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ ਤੇ ਅਦ੍ਯ ਕृਣਵਦ੍ ਭਦ੍ਰਸ਼ੋਚੇऽਪੂਪਂ ਦੇਵ ਘृਤਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਪ੍ਰ ਤਂ ਨਯ ਪ੍ਰਤਰਂ ਵਸ੍ਯੋ ऽ ਅਚ੍ਛਾਭਿ ਸੁਮ੍ਨਂ ਦੇਵਭਕ੍ਤਂ ਯਵਿष੍ਠ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਕੋਈ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਲਪਟ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਾ, ਘੀ ਵਾਲਾ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਭੋਗ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੌਲਤ, ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ।
ਆ ਤਂ ਭਜ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸੇष੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨ ऽ ਉਕ੍ਥ ऽ ਉਕ੍ਥ ऽ ਆ ਭਜ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨੇ । ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ऽ ਅਗ੍ਨਾ ਭਵਾਤ੍ਯ੍ ਉਜ੍ ਜਾਤੇਨ ਭਿਨਦਦ੍ ਉਜ੍ ਜਨਿਤ੍ਵੈਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਡ ਜੋ ਉਕਤੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਉਕਤੀਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਜੋ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਫੁੱਟ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਯਜਮਾਨਾ ऽ ਅਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੁ ਦਧਿਰੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਦ੍ਰਵਿਣਮ੍ ਇਚ੍ਛਮਾਨਾ ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮ੍ ਉਸ਼ਿਜੋ ਵਿ ਵਵ੍ਰੁਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਉਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ਼ਜ ਲੋਕ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਵੰਡੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਤਾਵ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਨਰਾꣳ ਸੁਸ਼ੇਵੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ऽ ऋषਿਭਿਃ ਸੋਮਗੋਪਾਃ । ਅਦ੍ਵੇषੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਹੁਵੇਮ ਦੇਵਾ ਧਤ੍ਤ ਰਯਿਮ੍ ਅਸ੍ਮੇ ਸੁਵੀਰਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦਇਆਲੂ, ਸਭ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਦਵਾਈਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੁਲਾਈਏ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦਿਓ।
ਸਮਿਧਾਗ੍ਨਿਂ ਦੁਵਸ੍ਯਤ ਘृਤੈਰ੍ ਬੋਧਯਤਾਤਿਥਿਮ੍ । ਆਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਵ੍ਯਾ ਜੁਹੋਤਨ
ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰੋ, ਘੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਜਗਾਓ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਉਦ੍ ਉ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਭਰਨ੍ਤੁ ਚਿਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਸ ਨੋ ਭਵ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤ੍ਵꣳ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਣ।
ਪ੍ਰੇਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨ੍ ਯਾਹਿ ਸ਼ਿਵੇਭਿਰ੍ ਅਰ੍ਚਿਭਿष੍ ਟ੍ਵਮ੍ । ਬृਹਦ੍ਭਿਰ੍ ਭਾਨੁਭਿਰ੍ ਭਾਸਨ੍ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਸ੍ ਤਨ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ। ਸਾਡੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਜਾਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।
ਅਕ੍ਰਨ੍ਦਦ੍ ਅਗ੍ਨਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਦ੍ਯੌਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਰੇਰਿਹਦ੍ ਵੀਰੁਧਃ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ । ਸਦ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿ ਹੀਮ੍ ਇਦ੍ਧੋ ऽ ਅਖ੍ਯਦ੍ ਆ ਰੋਦਸੀ ਭਾਨੁਨਾ ਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ
ਅਗਨਿ ਗਰਜਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗੂੰ ਗੂੰਜਿਆ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਪੌਦੇ ਸਜ ਗਏ। ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਿਆ, ਫੈਲਿਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰ-ਪ੍ਰਾਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਭਰਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵੇ ਵਿ ਯਤ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਰੋਚਤੇ ਬृਹਦ੍ ਭਾਃ । ਅਭਿ ਯਃ ਪੂਰੁਂ ਪृਤਨਾਸੁ ਤਸ੍ਥਉ ਦੀਦਾਯ ਦੈਵ੍ਯੋ ऽ ਅਤਿਥਿਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਃ
ਭਰਤ ਦੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਮਾਧੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। ਉਹ ਜੋ ਪੂਰੂ ਲਈ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਰਹੇ, ਦੇਵਤਾ-ਮਹਿਮਾਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਇਆ।
ਆਪੋ ਦੇਵੀਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣੀਤ ਭਸ੍ਮੈਤਤ੍ ਸ੍ਯੋਨੇ ਕृਣੁਧ੍ਵꣳ ਸੁਰਭਾ ऽ ਉ ਲੋਕੇ । ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਨ੍ਤਾਂ ਜਨਯਃ ਸੁਪਤ੍ਨੀਰ੍ ਮਾਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬਿਭृਤਾਪ੍ਸ੍ਵ੍ ਏਨਤ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ ਜਲ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਲੈ ਲੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਬਣਾਓ। ਪਰਿਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿਚ ਇਹ ਪਾਪ ਲੈ ਜਾਓ।
ਅਪ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਧਿष੍ ਟਵ ਸੌषਧੀਰ੍ ਅਨੁ ਰੁਧ੍ਯਸੇ । ਗਰ੍ਭੈ ਸਨ੍ ਜਾਯਸੇ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਜਲਾਂ ਵਿਚ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚੋਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਗਰ੍ਭੋऽਅਸ੍ਯ੍ ਓषਧੀਨਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਮ੍ । ਗਰ੍ਭੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਗਰ੍ਭੋऽਅਪਾਮ੍ ਅਸਿ
ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਜਲਾਂ ਦਾ ਵੀ ਗਰਭ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਸਦ੍ਯ ਭਸ੍ਮਨਾ ਯੋਨਿਮ੍ ਅਪਸ਼੍ ਚ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਸꣳਸृਜ੍ਯ ਮਾਤृਭਿष੍ ਟ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨ੍ ਪੁਨਰ੍ ਆਸਦਃ
ਭਸਮ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ, ਜਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁੜ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪੁਨਰ੍ ਆਸਦ੍ਯ ਸਦਨਮ੍ ਅਪਸ਼੍ ਚ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਸ਼ੇषੇ ਮਾਤੁਰ੍ ਯਥੋਪਸ੍ਥੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਅਸ੍ਯਾꣳ ਸ਼ਿਵਤਮਃ
ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ, ਜਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਵਾਂਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।
ਪੁਨਰ੍ ਊਰ੍ਜਾ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਨਰ੍ ਅਗ੍ਨ ऽ ਇषਾਯੁषਾ । ਪੁਨਰ੍ ਨਃ ਪਾਹ੍ਯ੍ ਅꣳਹਸਃ
ਮੁੜ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ। ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਸਹ ਰਯ੍ਯਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਸ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ ਪਰਿ
ਧਨ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਫਲ-ਫੂਲ ਹੋ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾ।
ਬੋਧਾ ਮੇ ऽ ਅਸ੍ਯ ਵਚਸੋ ਯਵਿष੍ਠ ਮꣳਹਿष੍ਠਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਾਵਃ । ਪੀਯਤਿ ਤ੍ਵੋ ऽ ਅਨੁ ਤ੍ਵੋ ਗृਣਾਤਿ ਵਨ੍ਦਾਰੁष੍ ਟੇ ਤਨ੍ਵਂ ਵਨ੍ਦੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ
ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪੀਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨਿ।
ਸ ਬੋਧਿ ਸੂਰਿਰ੍ ਮਘਵਾ ਵਸੁਪਤੇ ਵਸੁਦਾਵਨ੍ । ਯੁਯੋਧ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ ਦ੍ਵੇषਾꣳਸਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਜਾਗ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦਾਨੀ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਸਾਡੀਆਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੁਨਸ੍ ਤ੍ਵਾऽऽਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵਃ ਸਮ੍ ਇਨ੍ਧਤਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਵਸੁਨੀਥ ਯਜ੍ਞੈਃ । ਘृਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ਵਂ ਵਰ੍ਧਯਸ੍ਵ ਸਤ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਕਾਮਾਃ
ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਵਸਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਉਣ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਘੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ। ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।
ਅਪੇਤ ਵੀਤ ਵਿ ਚ ਸਰ੍ਪਤਾਤੋ ਯੇ ऽਤ੍ਰ ਸ੍ਥ ਪੁਰਾਣਾ ਯੇ ਚ ਨੂਤਨਾਃ । ਅਦਾਦ੍ ਯਮੋ ऽਵਸਾਨਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਕ੍ਰਨ੍ਨ੍ ਇਮਂ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਮ੍ ਅਸ੍ਮੈ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਵਿਖਰ ਜਾਓ, ਹਟ ਜਾਓ। ਯਮ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਸਂਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਸਿ । ਕਾਮਧਰਣਮ੍ । ਮਯਿ ਤੇ ਕਾਮਧਰਣਂ ਭੂਯਾਤ੍ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇਃ ਪੁਰੀषਮ੍ ਅਸਿ । ਚਿਤ ਸ੍ਥ ਪਰਿਚਿਤ ऽ ਊਰ੍ਧ੍ਵਚਿਤਃ ਸ਼੍ਰਯਧ੍ਵਮ੍
ਤੂੰ ਚੇਤਨਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੀ ਲਈ ਇੱਛਾ ਦੀ ਟਿਕਾਊ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਰਾਖ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਪੁਰੀਸ਼ ਹੈਂ। ਜੋ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਪਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਸਹਾਰਾ ਲੈ।
ਅਯꣳ ਸੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ ਸੋਮਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤਂ ਦਧੇ ਜਠਰੇ ਵਾਵਸ਼ਾਨਃ । ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਵਾਜਮ੍ ਅਤ੍ਯਂ ਨ ਸਪ੍ਤਿꣳ ਸਸਵਾਨ੍ਤ੍ ਸਨ੍ਤ੍ ਸ੍ਤੂਯਸੇ ਜਾਤਵੇਦਃ
ਇਹੀ ਉਹ ਅੱਗ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਫੂਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤਾਕਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਗ੍ਨੇ ਯਤ੍ ਤੇ ਦਿਵਿ ਵਰ੍ਚਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ ਓषਧੀष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਸ੍ਵ੍ ਆ ਯਜਤ੍ਰ । ਯੇਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਉਰ੍ਵ੍ ਆਤਤਨ੍ਥ ਤ੍ਵੇषਃ ਸ ਭਾਨੁਰ੍ ਅਰ੍ਣਵੋ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਅੱਗ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਚਮਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ—ਉਸ ਚਮਕ, ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦਰਸ਼ਕ ਦੇ ਨਾਲ।
ਅਗ੍ਨੇ ਦਿਵੋऽ ਅਰ੍ਣਮ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਜਿਗਾਸ੍ਯ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਦੇਵਾꣳ ऽ ਊਚਿषੇ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾ ਯੇ । ਯਾ ਰੋਚਨੇ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯਾਸ਼੍ ਚਾਵਸ੍ਤਾਦ੍ ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ऽ ਆਪਃ
ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਹੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰੀष੍ਯਾਸੋ ऽ ਅਗ੍ਨਯਃ ਪ੍ਰਾਵਣੇਭਿਃ ਸਜੋषਸਃ । ਜੁषਨ੍ਤਾਂ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਦ੍ਰੁਹੋऽਨਮੀਵਾ ऽਇषੋ ਮਹੀਃ
ਪੁਰੀਸ਼ਯ ਅੱਗਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਝੂਠ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ।
ਇਡਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਪੁਰੁਦꣳਸꣳ ਸਨਿਂ ਗੋਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਮꣳ ਹਵਮਾਨਾਯ ਸਾਧ । ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨਃ ਸੂਨੁਸ੍ ਤਨਯੋ ਵਿਜਾਵਾਗ੍ਨੇ ਸਾ ਤੇ ਸੁਮਤਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਮੇ
ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਲਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇ, ਅੱਗ; ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ।