ਉਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਵਰੁਣ ਪਾਸ਼ਮ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ ਅਵਾਧਮਂ ਵਿ ਮਧ੍ਯਮꣳ ਸ਼੍ਰਥਾਯ । ਅਥਾ ਵਯਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਤਵਾਨਾਗਸੋ ऽ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਫਾਹੀ ਉਤਾਰ ਦੇ, ਵਿਚਲੀ ਢੀਲੀ ਕਰ ਦੇ, ਤੇ ਹੇਠਲੀ ਵੀ ਹਟਾ ਦੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਆਦਿਤਯ, ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਰਾਜ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਅਗ੍ਰੇ ਬृਹਨ੍ਨ੍ ਉषਸਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵੋ ऽ ਅਸ੍ਥਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਜਗਨ੍ਵਾਨ੍ ਤਮਸੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਗਾਤ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਭਾਨੁਨਾ ਰੁਸ਼ਤਾ ਸ੍ਵਙ੍ਗ ऽ ਆ ਜਾਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸਦ੍ਮਾਨ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਰਾਃ
ਸਵੇਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਸਭ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹꣳਸਃ ਸ਼ੁਚਿषਦ੍ ਵਸੁਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸਦ੍ ਹੋਤਾ ਵੇਦਿषਦ੍ ਅਤਿਥਿਰ੍ ਦੁਰੋਣਸਤ੍ । ਨृषਦ੍ ਵਰਸਦ੍ ऋਤਸਦ੍ ਵ੍ਯੋਮਸਦ੍ ਅਬ੍ਜਾ ਗੋਜਾ ऽ ऋਤਜਾ ਅਦ੍ਰਿਜਾ ऽ ऋਤਮ੍ ਬृਹਤ੍
ਹੰਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਯਜਮਾਨ ਵੇਦੀ ਤੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਵਿਚ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਸੱਚ ਵਿਚ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ, ਗਾਂ, ਸੱਚ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ—ਸੱਚ, ਵੱਡਾ।
ਸੀਦ ਤ੍ਵਂ ਮਾਤੁਰ੍ ਅਸ੍ਯਾ ऽ ਉਪਸ੍ਥੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਵਯੁਨਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ । ਮੈਨਾਂ ਤਪਸਾ ਮਾਰ੍ਚਿषਾऽਭਿਸ਼ੋਚੀਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਸ੍ਯਾꣳ ਸ਼ੁਕ੍ਰਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਵਿ ਭਾਹਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਸ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠ ਜਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਜਾਂ ਲਪਟ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੀ, ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕਦੇ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਉਜਲਾ ਹੋ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਰੁਚਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਉਖਾਯਾਃ ਸਦਨੇ ਸ੍ਵੇ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵꣳ ਹਰਸਾ ਤਪਨ੍ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਅਪਣੇ ਹੀ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾ।
ਸ਼ਿਵੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਗ੍ਨੇऽ ਅਥੋ ਸੀਦ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਂ ਯੋਨਿਮ੍ ਇਹਾਸਦਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਚੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੈਠ ਜਾ। ਚੰਗਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰ ਦੇ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੂਲ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾ।
ਦਿਵਸ੍ ਪਰਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਜ੍ਞੇ ऽ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਰਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਤृਤੀਯਮ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਨृਮਣਾ ऽ ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਇਨ੍ਧਾਨ ऽ ਏਨਂ ਜਰਤੇ ਸ੍ਵਾਧੀਃ
ਅੱਗ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਜਾਤਵੇਦ ਉਥੋਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ। ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਮਾ ਤੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਰੇਧਾ ਤ੍ਰਯਾਣਿ ਵਿਦ੍ਮਾ ਤੇ ਧਾਮ ਵਿਭृਤਾ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ । ਵਿਦ੍ਮਾ ਤੇ ਨਾਮ ਪਰਮਂ ਗੁਹਾ ਯਦ੍ ਵਿਦ੍ਮਾ ਤਮ੍ ਉਤ੍ਸਂ ਯਤ ऽ ਆਜਗਨ੍ਥ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਸਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਨਾਮ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ—ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਰੋਤ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਜਿਥੋਂ ਤੂੰ ਆਇਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾ ਨृਮਣਾ ऽ ਅਪ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ऽ ਈਧੇ ਦਿਵੋ ਅਗ੍ਨ ऽ ਊਧਨ੍ । ਤृਤੀਯੇ ਤ੍ਵਾ ਰਜਸਿ ਤਸ੍ਥਿਵਾꣳਸਮ੍ ਅਪਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਥੇ ਮਹਿषਾ ऽ ਅਵਰ੍ਧਨ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਥਨ ਤੋਂ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਤੂੰ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ।
ਅਕ੍ਰਨ੍ਦਦ੍ ਅਗ੍ਨਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਦ੍ਯੌਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਰੇਰਿਹਦ੍ ਵੀਰੁਧਃ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ । ਸਦ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿ ਹੀਮ੍ ਇਦ੍ਧੋ ऽ ਅਖ੍ਯਦ੍ ਆ ਰੋਦਸੀ ਭਾਨੁਨਾ ਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ
ਅੱਗ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਪੌਦੇ ਸਜ ਗਏ। ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਣਾਮ੍ ਉਦਾਰੋ ਧਰੁਣੋ ਰਯੀਣਾਂ ਮਨੀषਾਣਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਪਣਃ ਸੋਮਗੋਪਾਃ । ਵਸੁਃ ਸੂਨੁਃ ਸਹਸੋ ऽ ਅਪ੍ਸੁ ਰਾਜਾ ਵਿ ਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਰ ऽ ਉषਸਾਮ੍ ਇਧਾਨਃ
ਉਹ ਦੌਲਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੀ ਨੀਂਹ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ। ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਸਵੇਰਿਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਜਲ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਕੇਤੁਰ੍ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭऽ ਆ ਰੋਦਸੀ ऽ ਅਪृਣਾਜ੍ ਜਾਯਮਾਨਃ । ਵੀਡੁਂ ਚਿਦ੍ ਅਦ੍ਰਿਮ੍ ਅਭਿਨਤ੍ ਪਰਾਯਞ੍ ਜਨਾ ਯਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਅਯਜਨ੍ਤ ਪਞ੍ਚ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਵੀ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਰ ਗਿਆ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਸ਼ਿਕ੍ ਪਾਵਕੋ ਅਰਤਿਃ ਸੁਮੇਧਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਮृਤੋ ਨਿ ਧਾਯਿ । ਇਯਰ੍ਤਿ ਧੂਮਮ੍ ਅਰੁषਂ ਭਰਿਭ੍ਰਦ੍ ਉਚ੍ ਛੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਦ੍ਯਾਮ੍ ਇਨਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾ, ਅਥਾਹ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅੱਗ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅਮਰ, ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਲਾਲ ਧੂੰਆਂ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼ਾਨੋ ਰੁਕ੍ਮ ऽ ਉਰ੍ਵ੍ਯਾ ਵ੍ਯਦ੍ਯੌਦ੍ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਮ੍ ਆਯੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਰੁਚਾਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਮृਤੋ ऽ ਅਭਵਦ੍ ਵਯੋਭਿਰ੍ ਯਦ੍ ਏਨਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਜਨਯਤ੍ ਸੁਰੇਤਾਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਝੱਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਲਈ ਰੂਚੀਵਾਨ। ਅੱਗ, ਅਮਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਜਦ ਅਸਮਾਨ, ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ ਤੇ ਅਦ੍ਯ ਕृਣਵਦ੍ ਭਦ੍ਰਸ਼ੋਚੇऽਪੂਪਂ ਦੇਵ ਘृਤਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਪ੍ਰ ਤਂ ਨਯ ਪ੍ਰਤਰਂ ਵਸ੍ਯੋ ऽ ਅਚ੍ਛਾਭਿ ਸੁਮ੍ਨਂ ਦੇਵਭਕ੍ਤਂ ਯਵਿष੍ਠ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਕੋਈ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਲਪਟ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਾ, ਘੀ ਵਾਲਾ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਭੋਗ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੌਲਤ, ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ।
ਆ ਤਂ ਭਜ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸੇष੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨ ऽ ਉਕ੍ਥ ऽ ਉਕ੍ਥ ऽ ਆ ਭਜ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨੇ । ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ऽ ਅਗ੍ਨਾ ਭਵਾਤ੍ਯ੍ ਉਜ੍ ਜਾਤੇਨ ਭਿਨਦਦ੍ ਉਜ੍ ਜਨਿਤ੍ਵੈਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਡ ਜੋ ਉਕਤੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਉਕਤੀਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਜੋ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਫੁੱਟ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਯਜਮਾਨਾ ऽ ਅਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੁ ਦਧਿਰੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਦ੍ਰਵਿਣਮ੍ ਇਚ੍ਛਮਾਨਾ ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮ੍ ਉਸ਼ਿਜੋ ਵਿ ਵਵ੍ਰੁਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਉਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ਼ਜ ਲੋਕ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਵੰਡੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਤਾਵ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਨਰਾꣳ ਸੁਸ਼ੇਵੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ऽ ऋषਿਭਿਃ ਸੋਮਗੋਪਾਃ । ਅਦ੍ਵੇषੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਹੁਵੇਮ ਦੇਵਾ ਧਤ੍ਤ ਰਯਿਮ੍ ਅਸ੍ਮੇ ਸੁਵੀਰਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦਇਆਲੂ, ਸਭ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਦਵਾਈਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੁਲਾਈਏ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦਿਓ।
ਸਮਿਧਾਗ੍ਨਿਂ ਦੁਵਸ੍ਯਤ ਘृਤੈਰ੍ ਬੋਧਯਤਾਤਿਥਿਮ੍ । ਆਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਵ੍ਯਾ ਜੁਹੋਤਨ
ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰੋ, ਘੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਜਗਾਓ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਉਦ੍ ਉ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਭਰਨ੍ਤੁ ਚਿਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਸ ਨੋ ਭਵ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤ੍ਵꣳ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਣ।
ਪ੍ਰੇਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨ੍ ਯਾਹਿ ਸ਼ਿਵੇਭਿਰ੍ ਅਰ੍ਚਿਭਿष੍ ਟ੍ਵਮ੍ । ਬृਹਦ੍ਭਿਰ੍ ਭਾਨੁਭਿਰ੍ ਭਾਸਨ੍ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਸ੍ ਤਨ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ। ਸਾਡੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਜਾਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।
ਅਕ੍ਰਨ੍ਦਦ੍ ਅਗ੍ਨਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਦ੍ਯੌਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਰੇਰਿਹਦ੍ ਵੀਰੁਧਃ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ । ਸਦ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿ ਹੀਮ੍ ਇਦ੍ਧੋ ऽ ਅਖ੍ਯਦ੍ ਆ ਰੋਦਸੀ ਭਾਨੁਨਾ ਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ
ਅਗਨਿ ਗਰਜਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗੂੰ ਗੂੰਜਿਆ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਪੌਦੇ ਸਜ ਗਏ। ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਿਆ, ਫੈਲਿਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰ-ਪ੍ਰਾਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਭਰਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵੇ ਵਿ ਯਤ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਰੋਚਤੇ ਬृਹਦ੍ ਭਾਃ । ਅਭਿ ਯਃ ਪੂਰੁਂ ਪृਤਨਾਸੁ ਤਸ੍ਥਉ ਦੀਦਾਯ ਦੈਵ੍ਯੋ ऽ ਅਤਿਥਿਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਃ
ਭਰਤ ਦੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਮਾਧੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। ਉਹ ਜੋ ਪੂਰੂ ਲਈ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਰਹੇ, ਦੇਵਤਾ-ਮਹਿਮਾਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਇਆ।
ਆਪੋ ਦੇਵੀਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣੀਤ ਭਸ੍ਮੈਤਤ੍ ਸ੍ਯੋਨੇ ਕृਣੁਧ੍ਵꣳ ਸੁਰਭਾ ऽ ਉ ਲੋਕੇ । ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਨ੍ਤਾਂ ਜਨਯਃ ਸੁਪਤ੍ਨੀਰ੍ ਮਾਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬਿਭृਤਾਪ੍ਸ੍ਵ੍ ਏਨਤ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ ਜਲ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਲੈ ਲੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਬਣਾਓ। ਪਰਿਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿਚ ਇਹ ਪਾਪ ਲੈ ਜਾਓ।
ਅਪ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਧਿष੍ ਟਵ ਸੌषਧੀਰ੍ ਅਨੁ ਰੁਧ੍ਯਸੇ । ਗਰ੍ਭੈ ਸਨ੍ ਜਾਯਸੇ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਜਲਾਂ ਵਿਚ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚੋਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਗਰ੍ਭੋऽਅਸ੍ਯ੍ ਓषਧੀਨਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਮ੍ । ਗਰ੍ਭੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਗਰ੍ਭੋऽਅਪਾਮ੍ ਅਸਿ
ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਜਲਾਂ ਦਾ ਵੀ ਗਰਭ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਸਦ੍ਯ ਭਸ੍ਮਨਾ ਯੋਨਿਮ੍ ਅਪਸ਼੍ ਚ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਸꣳਸृਜ੍ਯ ਮਾਤृਭਿष੍ ਟ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨ੍ ਪੁਨਰ੍ ਆਸਦਃ
ਭਸਮ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ, ਜਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁੜ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪੁਨਰ੍ ਆਸਦ੍ਯ ਸਦਨਮ੍ ਅਪਸ਼੍ ਚ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਸ਼ੇषੇ ਮਾਤੁਰ੍ ਯਥੋਪਸ੍ਥੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਅਸ੍ਯਾꣳ ਸ਼ਿਵਤਮਃ
ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ, ਜਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਵਾਂਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।
ਪੁਨਰ੍ ਊਰ੍ਜਾ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਨਰ੍ ਅਗ੍ਨ ऽ ਇषਾਯੁषਾ । ਪੁਨਰ੍ ਨਃ ਪਾਹ੍ਯ੍ ਅꣳਹਸਃ
ਮੁੜ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ। ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਸਹ ਰਯ੍ਯਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਸ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ ਪਰਿ
ਧਨ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਫਲ-ਫੂਲ ਹੋ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾ।