ਅਹਰ੍-ਅਹਰ੍ ਅਪ੍ਰਯਾਵਂ ਭਰਨ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਾਯੇਵ ਤਿष੍ਠਤੇ ਘਾਸਮ੍ ਅਸ੍ਮੈ । ਰਾਯਸ੍ਪੋषੇਣ ਸਮ੍ ਇषਾ ਮਦਨ੍ਤੋ ऽਗ੍ਨੇ ਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵੇਸ਼ਾ ਰਿषਾਮ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਘਾਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੇ ਪੜੋਸੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਮਿਧਾਨੇ ऽ ਅਗ੍ਨੌ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਾਯ ਬृਹਤੇ ਹਵਾਮਹੇ । ਇਰਂਮਦਂ ਬृਹਦੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਯਜਤ੍ਰਂ ਜੇਤਾਰਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪृਤਨਾਸੁ ਸਾਸਹਿਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਜਲਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਸਤਿ ਮਿਲੀ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਅਗਨਿ, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।
ਯਾਃ ਸੇਨਾ ऽ ਅਭੀਤ੍ਵਰੀਰ੍ ਆਵ੍ਯਾਧਿਨੀਰ੍ ਉਗਣਾ ऽ ਉਤ । ਯੇ ਸ੍ਤੇਨਾ ਯੇ ਚ ਤਸ੍ਕਰਾਸ੍ ਤਾꣳਸ੍ ਤੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ऽਪਿ ਦਧਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਯੇ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਜੋ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਟੋਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਚੋਰ ਤੇ ਡਾਕੂ ਹਨ—ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦꣳष੍ਟ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਲਿਮ੍ਲੂਨ੍ ਜਮ੍ਭ੍ਯੈਸ੍ ਤਸ੍ਕਰਾꣳ ऽਉਤ । ਹਨੁਭ੍ਯਾꣳ ਸ੍ਤੇਨਾਨ੍ ਭਗਵਸ੍ ਤਾꣳਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਖਾਦ ਸੁਖਾਦਿਤਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਜਬੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਲੇ-ਕੱਚੇ ਅਤੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲੈ; ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ, ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਜਨੇषੁ ਮਲਿਮ੍ਲਵ ਸ੍ਤੇਨਾਸਸ੍ ਤਸ੍ਕਰਾ ਵਨੇ । ਯੇ ਕਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵ੍ ਅਘਾਯਵਸ੍ ਤਾꣳਸ੍ ਤੇ ਦਧਾਮਿ ਜਮ੍ਭਯੋਃ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਲੇ ਹਨ, ਚੋਰ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਾਕੂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਜਬੜੀਆਂ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ऽ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਮ੍ ਅਰਾਤੀਯਾਦ੍ ਯਸ਼੍ ਚ ਨੋ ਦ੍ਵੇषਤੇ ਜਨਃ । ਨਿਨ੍ਦਾਦ੍ ਯੋ ऽ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਧਿਪ੍ਸਾਚ੍ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤਂ ਭਸ੍ਮਸਾ ਕੁਰੁ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇ।
ਸꣳਸ਼ਿਤਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸꣳਸ਼ਿਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਬਲਮ੍ । ਸꣳਸ਼ਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਜਿष੍ਣੁ ਯਸ੍ਯਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਲ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਾਂ।
ਉਦ੍ ਏषਾਂ ਬਾਹੂ ऽ ਅਤਿਰਮ੍ ਉਦ੍ ਵਰ੍ਚੋ ऽ ਅਥੋ ਬਲਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਣੋਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਉਨ੍ ਨਯਾਮਿ ਸ੍ਵਾꣳ ਅਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਠ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਬਲ ਵੀ; ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਨਪਤੇ ऽਨ੍ਨਸ੍ਯ ਨੋ ਦੇਹ੍ਯ੍ ਅਨਮੀਵਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਃ । ਪ੍ਰ-ਪ੍ਰ ਦਾਤਾਰਂ ਤਾਰਿष ऽਊਰ੍ਜਂ ਨੋ ਧੇਹਿ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਚਤੁष੍ਪਦੇ
ਹੇ ਅੰਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਅੰਨ ਦੇ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ; ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਾਤਾ ਦੇ ਜੋ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਸਕੇ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਦृਸ਼ਾਨੋ ਰੁਕ੍ਮ ऽ ਉਰ੍ਵ੍ਯਾ ਵ੍ਯਦ੍ਯੌਦ੍ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਮ੍ ਆਯੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਰੁਚਾਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਮृਤੋ ऽ ਅਭਵਦ੍ ਵਯੋਭਿਰ੍ ਯਦ੍ ਏਨਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਜਨਯਤ੍ ਸੁਰੇਤਾਃ
ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਿਆ, ਔਖਾ ਸਹਿਣਯੋਗ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨ। ਅਗਨਿ, ਅਮਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ, ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨਕ੍ਤੋषਾਸਾ ਸਮਨਸਾ ਵਿਰੂਪੇ ਧਾਪਯੇਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ ਏਕꣳ ਸਮੀਚੀ । ਦ੍ਯਾਵਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਰੁਕ੍ਮੋ ऽ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿ ਭਾਤਿ ਦੇਵਾ ऽ ਅਗ੍ਨਿਂ ਧਾਰਯਨ੍ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾਃ
ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ, ਇਕ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਇਕ ਹੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਕਵਿਃ ਪ੍ਰਾਸਾਵੀਦ੍ ਭਦ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਚਤੁष੍ਪਦੇ । ਵਿ ਨਾਕਮ੍ ਅਖ੍ਯਤ੍ ਸਵਿਤਾ ਵਰੇਣ੍ਯੋऽਨੁ ਪ੍ਰਯਾਣਮ੍ ਉषਸੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਵਿਦਵਾਨ ਸਭ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਵਿਤਾ, ਪੂਜਣਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੇਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਸਿ ਗਰੁਤ੍ਮਾꣳਸ੍ ਤ੍ਰਿਵृਤ੍ ਤੇ ਸ਼ਿਰੋ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਬृਹਦ੍ਰਥਨ੍ਤਰੇ ਪਕ੍ਸ਼ੌ । ਸ੍ਤੋਮ ऽ ਆਤ੍ਮਾ ਛਨ੍ਦਾꣳਸ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਯਜੂꣳषਿ ਨਾਮ । ਸਾਮ ਤੇ ਤਨੂਰ੍ ਵਾਮਦੇਵ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਾਯਜ੍ਞਿਯਂ ਪੁਚ੍ਛਂ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਃ ਸ਼ਫਾਃ । ਸੁਪਰ੍ਣੋ ऽਸਿ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ ਦਿਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਃ ਪਤ
ਤੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਾਜ਼, ਗਰੁੜ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਗਾਯਤਰੀ, ਤੇਰੇ ਪੰਖ ਬ੍ਰਹਦਰਥੰਤਰੀ। ਸਤਿਕਾਰ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਛੰਦ ਤੇਰੇ ਅੰਗ, ਯਜੁਸ ਤੇਰਾ ਨਾਮ। ਸਾਮ ਤੇਰੀ ਦੇਹ, ਵਾਮਦੇਵ ਤੇਰੀ ਪੂਛ, ਯਜਨ ਲਈ ਯੋਗ, ਧਿਸ਼ਣ ਤੇਰੇ ਪੱਟ, ਸ਼ਫਾ ਤੇਰੇ ਪੈਰ। ਤੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਾਜ਼, ਗਰੁੜ ਹੈਂ—ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਉੱਡ।
ਅਕ੍ਰਨ੍ਦਦ੍ ਅਗ੍ਨਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਦ੍ਯੌਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਰੇਰਿਹਦ੍ ਵੀਰੁਧਃ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ । ਸਦ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿ ਹੀਮ੍ ਇਦ੍ਧੋऽ ਅਖ੍ਯਦ੍ ਆ ਰੋਦਸੀ ਭਾਨੁਨਾ ਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ
ਅਗਨਿ ਗੂੰਜਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਗਰਜਿਆ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਪੌਦੇ ਸਜ ਗਏ। ਇਕ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਿਆ, ਰੋਦਸੀ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨੇऽਭ੍ਯਾਵਰ੍ਤਿਨ੍ਨ੍ ਅਭਿ ਮਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵਾਯੁषਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਪ੍ਰਜਯਾ ਧਨੇਨ । ਸਨ੍ਯਾ ਮੇਧਯਾ ਰਯ੍ਯਾ ਪੋषੇਣ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆ, ਦੂਰ ਨਾ ਹੋ। ਜਿੰਦਗੀ, ਚਮਕ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਬੁੱਧੀ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ।
ਅਗ੍ਨੇ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਃ ਸ਼ਤਂ ਤੇ ਸਨ੍ਤ੍ਵਾਵृਤਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤ ऽ ਉਪਾਵृਤਃ । ਅਧਾ ਪੋषਸ੍ਯ ਪੋषੇਣ ਪੁਨਰ੍ ਨੋ ਨष੍ਟਮ੍ ਆ ਕृਧਿ ਪੁਨਰ੍ ਨੋ ਰਯਿਮ੍ ਆ ਕृਧਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅੰਗਿਰਸ, ਤੇਰੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਸੌ ਹੋਣ, ਤੇਰੇ ਢੱਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਉਹ ਮੁੜ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਮੁੜ ਦੇ।
ਪੁਨਰ੍ ਊਰ੍ਜਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਨਰ੍ ਅਗ੍ਨ ऽ ਇषਾਯੁषਾ । ਪੁਨਰ੍ ਨਃ ਪਾਹ੍ਯ੍ ਅꣳਹਸਃ
ਮੁੜ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ, ਮੁੜ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਆ। ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਸਹ ਰਯ੍ਯਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਸ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ ਪਰਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵਧ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ।
ਆ ਤ੍ਵਾਹਾਰ੍षਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਭੂਰ੍ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ ਤਿष੍ਠਾਵਿਚਾਚਲਿਃ । ਵਿਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਾ ਤ੍ਵਦ੍ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮ੍ ਅਧਿ ਭ੍ਰਸ਼ਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿ। ਸਭ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਉਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਵਰੁਣ ਪਾਸ਼ਮ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ ਅਵਾਧਮਂ ਵਿ ਮਧ੍ਯਮꣳ ਸ਼੍ਰਥਾਯ । ਅਥਾ ਵਯਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਤਵਾਨਾਗਸੋ ऽ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਫਾਹੀ ਉਤਾਰ ਦੇ, ਵਿਚਲੀ ਢੀਲੀ ਕਰ ਦੇ, ਤੇ ਹੇਠਲੀ ਵੀ ਹਟਾ ਦੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਆਦਿਤਯ, ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਰਾਜ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਅਗ੍ਰੇ ਬृਹਨ੍ਨ੍ ਉषਸਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵੋ ऽ ਅਸ੍ਥਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਜਗਨ੍ਵਾਨ੍ ਤਮਸੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਗਾਤ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਭਾਨੁਨਾ ਰੁਸ਼ਤਾ ਸ੍ਵਙ੍ਗ ऽ ਆ ਜਾਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸਦ੍ਮਾਨ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਰਾਃ
ਸਵੇਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਸਭ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹꣳਸਃ ਸ਼ੁਚਿषਦ੍ ਵਸੁਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸਦ੍ ਹੋਤਾ ਵੇਦਿषਦ੍ ਅਤਿਥਿਰ੍ ਦੁਰੋਣਸਤ੍ । ਨृषਦ੍ ਵਰਸਦ੍ ऋਤਸਦ੍ ਵ੍ਯੋਮਸਦ੍ ਅਬ੍ਜਾ ਗੋਜਾ ऽ ऋਤਜਾ ਅਦ੍ਰਿਜਾ ऽ ऋਤਮ੍ ਬृਹਤ੍
ਹੰਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਯਜਮਾਨ ਵੇਦੀ ਤੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਵਿਚ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਸੱਚ ਵਿਚ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ, ਗਾਂ, ਸੱਚ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ—ਸੱਚ, ਵੱਡਾ।
ਸੀਦ ਤ੍ਵਂ ਮਾਤੁਰ੍ ਅਸ੍ਯਾ ऽ ਉਪਸ੍ਥੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਵਯੁਨਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ । ਮੈਨਾਂ ਤਪਸਾ ਮਾਰ੍ਚਿषਾऽਭਿਸ਼ੋਚੀਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਸ੍ਯਾꣳ ਸ਼ੁਕ੍ਰਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਵਿ ਭਾਹਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਸ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠ ਜਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਜਾਂ ਲਪਟ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੀ, ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕਦੇ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਉਜਲਾ ਹੋ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਰੁਚਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਉਖਾਯਾਃ ਸਦਨੇ ਸ੍ਵੇ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵꣳ ਹਰਸਾ ਤਪਨ੍ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਅਪਣੇ ਹੀ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾ।
ਸ਼ਿਵੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਗ੍ਨੇऽ ਅਥੋ ਸੀਦ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਂ ਯੋਨਿਮ੍ ਇਹਾਸਦਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਚੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੈਠ ਜਾ। ਚੰਗਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰ ਦੇ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੂਲ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾ।
ਦਿਵਸ੍ ਪਰਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਜ੍ਞੇ ऽ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਰਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਤृਤੀਯਮ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਨृਮਣਾ ऽ ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਇਨ੍ਧਾਨ ऽ ਏਨਂ ਜਰਤੇ ਸ੍ਵਾਧੀਃ
ਅੱਗ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਜਾਤਵੇਦ ਉਥੋਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ। ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਮਾ ਤੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਰੇਧਾ ਤ੍ਰਯਾਣਿ ਵਿਦ੍ਮਾ ਤੇ ਧਾਮ ਵਿਭृਤਾ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ । ਵਿਦ੍ਮਾ ਤੇ ਨਾਮ ਪਰਮਂ ਗੁਹਾ ਯਦ੍ ਵਿਦ੍ਮਾ ਤਮ੍ ਉਤ੍ਸਂ ਯਤ ऽ ਆਜਗਨ੍ਥ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਸਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਨਾਮ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ—ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਰੋਤ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਜਿਥੋਂ ਤੂੰ ਆਇਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾ ਨृਮਣਾ ऽ ਅਪ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ऽ ਈਧੇ ਦਿਵੋ ਅਗ੍ਨ ऽ ਊਧਨ੍ । ਤृਤੀਯੇ ਤ੍ਵਾ ਰਜਸਿ ਤਸ੍ਥਿਵਾꣳਸਮ੍ ਅਪਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਥੇ ਮਹਿषਾ ऽ ਅਵਰ੍ਧਨ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਥਨ ਤੋਂ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਤੂੰ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ।
ਅਕ੍ਰਨ੍ਦਦ੍ ਅਗ੍ਨਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਦ੍ਯੌਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਰੇਰਿਹਦ੍ ਵੀਰੁਧਃ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ । ਸਦ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿ ਹੀਮ੍ ਇਦ੍ਧੋ ऽ ਅਖ੍ਯਦ੍ ਆ ਰੋਦਸੀ ਭਾਨੁਨਾ ਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ
ਅੱਗ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਪੌਦੇ ਸਜ ਗਏ। ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਰਮੋऽਸਿ ਸਪਤ੍ਨਹਾ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਛਨ੍ਦ ऽ ਆ ਰੋਹ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਨੁ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਰਮੋऽਸ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਾਤਿਹਾ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭਂ ਛਨ੍ਦ ऽ ਆ ਰੋਹਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਨੁ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਰਮੋऽਸ੍ਯ੍ ਅਰਾਤੀਯਤੋ ਹਨ੍ਤਾ ਜਾਗਤਂ ਛਨ੍ਦ ऽ ਆ ਰੋਹ ਦਿਵਮ੍ ਅਨੁ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਰਮੋऽਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਯਤੋ ਹਨ੍ਤਾऽऽਨੁष੍ਟੁਭਂ ਛਨ੍ਦ ऽ ਆ ਰੋਹ ਦਿਸ਼ੋऽਨੁ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਕਦਮ ਹੈਂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਕਦਮ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲਾ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਕਦਮ ਹੈਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਕਦਮ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖ।