ਵਸਵਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਛृਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੇਣ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ । ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਛृਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਛृਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਜਾਗਤੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾ ऽ ਆ ਛृਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਆਨੁष੍ਟੁਭੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍
ਵਸੂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰੈਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ। ਆਦਿਤ ਤੈਨੂੰ ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ।
ਆਕੂਤਿਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਯੁਜꣳ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਮਨੋ ਮੇਧਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਯੁਜꣳ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਯੁਜꣳ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਵਾਚੋ ਵਿਧृਤਿਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਯੁਜꣳ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਯੇ ਮਨਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ऽ ਅਗ੍ਨਯੇ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਸਵਾਹਾ। ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਸਵਾਹਾ। ਸੋਚ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਸਵਾਹਾ। ਬੋਲੀ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਸਵਾਹਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮਨੁ ਨੂੰ—ਸਵਾਹਾ। ਅੱਗ ਵਿਸ਼ਵਨਰ ਨੂੰ—ਸਵਾਹਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨੇਤੁਰ੍ ਮਰ੍ਤੋ ਵੁਰੀਤ ਸਖ੍ਯਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੋ ਰਾਯ ऽ ਇषੁਧ੍ਯਤਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਵृਣੀਤ ਪੁष੍ਯਸੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਾ, ਨੇਤਾ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭੇ। ਹਰ ਕੋਈ ਧਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇ; ਮਹਾਨਤਾ ਚੁਣੀ ਜਾਵੇ ਤਾ ਕਿ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ—ਸਵਾਹਾ।
ਮਾ ਸੁ ਭਿਤ੍ਥਾ ਮਾ ਸੁ ਰਿषੋ ऽਮ੍ਬ ਧृष੍ਣੁ ਵੀਰਯਸ੍ਵ ਸੁ । ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚੇਦਂ ਕਰਿष੍ਯਥਃ
ਨਾ ਤੂੰ ਟੁੱਟੀਂ, ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਾਂ; ਹੌਂਸਲਾ ਕਰ, ਬਹਾਦਰ ਬਣ। ਅੱਗ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਂ।
ਦृꣳਹਸ੍ਵ ਦੇਵਿ ਪृਥਿਵਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯ ऽ ਆਸੁਰੀ ਮਾਯਾ ਸ੍ਵਧਯਾ ਕृਤਾਸਿ । ਜੁष੍ਟਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ऽ ਇਦਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਹਵ੍ਯਮ੍ ਅਰਿष੍ਟਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਉਦ੍ ਇਹਿ ਯਜ੍ਞੇ ऽ ਅਸ੍ਮਿਨ੍
ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਭਲਾਈ ਲਈ; ਤੂੰ ਅਸੁਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈਂ। ਇਹ ਹਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿ, ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਉੱਠ।
ਦ੍ਰ੍ਵਨ੍ਨ ਸਰ੍ਪਿਰਾਸੁਤਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨੋ ਹੋਤਾ ਵਰੇਣ੍ਯਃ । ਸਹਸਸ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽ ਅਦ੍ਭੁਤਃ
ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਤ੍ਰ, ਚੁਣਨ ਯੋਗ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਦਭੁਤ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਯਾ ऽ ਅਧਿ ਸਂਵਤੋ ਵਰਾꣳ ऽ ਅਭ੍ਯ੍ ਆਤਰ । ਯਤ੍ਰਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਤਾꣳ ऽ ਅਵ
ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਦੂਰਲੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲਿਆ।
ਪਰਮਸ੍ਯਾਃ ਪਰਾਵਤੋ ਰੋਹਿਦ੍ ਅਸ਼੍ਵ ऽ ਇਹਾ ਗਹਿ । ਪੁਰੀष੍ਯਃ ਪੁਰੁਪ੍ਰਿਯੋऽਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਤਰਾ ਮृਧਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਲਾਲ ਘੋੜੇ, ਇੱਥੇ ਆ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵੇਂ।
ਯਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਕਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚਿਦ੍ ਆ ਤੇ ਦਾਰੂਣਿ ਦਧ੍ਮਸਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਘृਤਂ ਤਜ੍ ਜੁषਸ੍ਵ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਲੱਕੜ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੀ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ।
ਯਦ੍ ਅਤ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਪਜਿਹ੍ਵਿਕਾ ਯਦ੍ ਵਮ੍ਰੋ ऽ ਅਤਿਸਰ੍ਪਤਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਘृਤਂ ਤਜ੍ ਜੁषਸ੍ਵ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ
ਜੋ ਕੁਝ ਉਪਜਿਹਵਿਕਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਚੀਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੀ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ।
ਅਹਰ੍-ਅਹਰ੍ ਅਪ੍ਰਯਾਵਂ ਭਰਨ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਾਯੇਵ ਤਿष੍ਠਤੇ ਘਾਸਮ੍ ਅਸ੍ਮੈ । ਰਾਯਸ੍ਪੋषੇਣ ਸਮ੍ ਇषਾ ਮਦਨ੍ਤੋ ऽਗ੍ਨੇ ਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵੇਸ਼ਾ ਰਿषਾਮ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਘਾਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੇ ਪੜੋਸੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਮਿਧਾਨੇ ऽ ਅਗ੍ਨੌ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਾਯ ਬृਹਤੇ ਹਵਾਮਹੇ । ਇਰਂਮਦਂ ਬृਹਦੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਯਜਤ੍ਰਂ ਜੇਤਾਰਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪृਤਨਾਸੁ ਸਾਸਹਿਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਜਲਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਸਤਿ ਮਿਲੀ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਅਗਨਿ, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।
ਯਾਃ ਸੇਨਾ ऽ ਅਭੀਤ੍ਵਰੀਰ੍ ਆਵ੍ਯਾਧਿਨੀਰ੍ ਉਗਣਾ ऽ ਉਤ । ਯੇ ਸ੍ਤੇਨਾ ਯੇ ਚ ਤਸ੍ਕਰਾਸ੍ ਤਾꣳਸ੍ ਤੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ऽਪਿ ਦਧਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਯੇ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਜੋ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਟੋਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਚੋਰ ਤੇ ਡਾਕੂ ਹਨ—ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦꣳष੍ਟ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਲਿਮ੍ਲੂਨ੍ ਜਮ੍ਭ੍ਯੈਸ੍ ਤਸ੍ਕਰਾꣳ ऽਉਤ । ਹਨੁਭ੍ਯਾꣳ ਸ੍ਤੇਨਾਨ੍ ਭਗਵਸ੍ ਤਾꣳਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਖਾਦ ਸੁਖਾਦਿਤਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਜਬੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਲੇ-ਕੱਚੇ ਅਤੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲੈ; ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ, ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਜਨੇषੁ ਮਲਿਮ੍ਲਵ ਸ੍ਤੇਨਾਸਸ੍ ਤਸ੍ਕਰਾ ਵਨੇ । ਯੇ ਕਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵ੍ ਅਘਾਯਵਸ੍ ਤਾꣳਸ੍ ਤੇ ਦਧਾਮਿ ਜਮ੍ਭਯੋਃ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਲੇ ਹਨ, ਚੋਰ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਾਕੂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਜਬੜੀਆਂ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ऽ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਮ੍ ਅਰਾਤੀਯਾਦ੍ ਯਸ਼੍ ਚ ਨੋ ਦ੍ਵੇषਤੇ ਜਨਃ । ਨਿਨ੍ਦਾਦ੍ ਯੋ ऽ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਧਿਪ੍ਸਾਚ੍ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤਂ ਭਸ੍ਮਸਾ ਕੁਰੁ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇ।
ਸꣳਸ਼ਿਤਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸꣳਸ਼ਿਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਬਲਮ੍ । ਸꣳਸ਼ਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਜਿष੍ਣੁ ਯਸ੍ਯਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਲ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਾਂ।
ਉਦ੍ ਏषਾਂ ਬਾਹੂ ऽ ਅਤਿਰਮ੍ ਉਦ੍ ਵਰ੍ਚੋ ऽ ਅਥੋ ਬਲਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਣੋਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਉਨ੍ ਨਯਾਮਿ ਸ੍ਵਾꣳ ਅਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਠ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਬਲ ਵੀ; ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਨਪਤੇ ऽਨ੍ਨਸ੍ਯ ਨੋ ਦੇਹ੍ਯ੍ ਅਨਮੀਵਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਃ । ਪ੍ਰ-ਪ੍ਰ ਦਾਤਾਰਂ ਤਾਰਿष ऽਊਰ੍ਜਂ ਨੋ ਧੇਹਿ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਚਤੁष੍ਪਦੇ
ਹੇ ਅੰਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਅੰਨ ਦੇ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ; ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਾਤਾ ਦੇ ਜੋ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਸਕੇ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਦृਸ਼ਾਨੋ ਰੁਕ੍ਮ ऽ ਉਰ੍ਵ੍ਯਾ ਵ੍ਯਦ੍ਯੌਦ੍ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਮ੍ ਆਯੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਰੁਚਾਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਮृਤੋ ऽ ਅਭਵਦ੍ ਵਯੋਭਿਰ੍ ਯਦ੍ ਏਨਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਜਨਯਤ੍ ਸੁਰੇਤਾਃ
ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਿਆ, ਔਖਾ ਸਹਿਣਯੋਗ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨ। ਅਗਨਿ, ਅਮਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ, ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨਕ੍ਤੋषਾਸਾ ਸਮਨਸਾ ਵਿਰੂਪੇ ਧਾਪਯੇਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ ਏਕꣳ ਸਮੀਚੀ । ਦ੍ਯਾਵਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਰੁਕ੍ਮੋ ऽ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿ ਭਾਤਿ ਦੇਵਾ ऽ ਅਗ੍ਨਿਂ ਧਾਰਯਨ੍ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾਃ
ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ, ਇਕ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਇਕ ਹੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਕਵਿਃ ਪ੍ਰਾਸਾਵੀਦ੍ ਭਦ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਚਤੁष੍ਪਦੇ । ਵਿ ਨਾਕਮ੍ ਅਖ੍ਯਤ੍ ਸਵਿਤਾ ਵਰੇਣ੍ਯੋऽਨੁ ਪ੍ਰਯਾਣਮ੍ ਉषਸੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਵਿਦਵਾਨ ਸਭ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਵਿਤਾ, ਪੂਜਣਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੇਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਸਿ ਗਰੁਤ੍ਮਾꣳਸ੍ ਤ੍ਰਿਵृਤ੍ ਤੇ ਸ਼ਿਰੋ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਬृਹਦ੍ਰਥਨ੍ਤਰੇ ਪਕ੍ਸ਼ੌ । ਸ੍ਤੋਮ ऽ ਆਤ੍ਮਾ ਛਨ੍ਦਾꣳਸ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਯਜੂꣳषਿ ਨਾਮ । ਸਾਮ ਤੇ ਤਨੂਰ੍ ਵਾਮਦੇਵ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਾਯਜ੍ਞਿਯਂ ਪੁਚ੍ਛਂ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਃ ਸ਼ਫਾਃ । ਸੁਪਰ੍ਣੋ ऽਸਿ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ ਦਿਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਃ ਪਤ
ਤੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਾਜ਼, ਗਰੁੜ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਗਾਯਤਰੀ, ਤੇਰੇ ਪੰਖ ਬ੍ਰਹਦਰਥੰਤਰੀ। ਸਤਿਕਾਰ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਛੰਦ ਤੇਰੇ ਅੰਗ, ਯਜੁਸ ਤੇਰਾ ਨਾਮ। ਸਾਮ ਤੇਰੀ ਦੇਹ, ਵਾਮਦੇਵ ਤੇਰੀ ਪੂਛ, ਯਜਨ ਲਈ ਯੋਗ, ਧਿਸ਼ਣ ਤੇਰੇ ਪੱਟ, ਸ਼ਫਾ ਤੇਰੇ ਪੈਰ। ਤੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਾਜ਼, ਗਰੁੜ ਹੈਂ—ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਉੱਡ।
ਅਕ੍ਰਨ੍ਦਦ੍ ਅਗ੍ਨਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਦ੍ਯੌਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਰੇਰਿਹਦ੍ ਵੀਰੁਧਃ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ । ਸਦ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿ ਹੀਮ੍ ਇਦ੍ਧੋऽ ਅਖ੍ਯਦ੍ ਆ ਰੋਦਸੀ ਭਾਨੁਨਾ ਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ
ਅਗਨਿ ਗੂੰਜਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਗਰਜਿਆ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਪੌਦੇ ਸਜ ਗਏ। ਇਕ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਿਆ, ਰੋਦਸੀ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨੇऽਭ੍ਯਾਵਰ੍ਤਿਨ੍ਨ੍ ਅਭਿ ਮਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵਾਯੁषਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਪ੍ਰਜਯਾ ਧਨੇਨ । ਸਨ੍ਯਾ ਮੇਧਯਾ ਰਯ੍ਯਾ ਪੋषੇਣ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆ, ਦੂਰ ਨਾ ਹੋ। ਜਿੰਦਗੀ, ਚਮਕ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਬੁੱਧੀ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ।
ਅਗ੍ਨੇ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਃ ਸ਼ਤਂ ਤੇ ਸਨ੍ਤ੍ਵਾਵृਤਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤ ऽ ਉਪਾਵृਤਃ । ਅਧਾ ਪੋषਸ੍ਯ ਪੋषੇਣ ਪੁਨਰ੍ ਨੋ ਨष੍ਟਮ੍ ਆ ਕृਧਿ ਪੁਨਰ੍ ਨੋ ਰਯਿਮ੍ ਆ ਕृਧਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅੰਗਿਰਸ, ਤੇਰੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਸੌ ਹੋਣ, ਤੇਰੇ ਢੱਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਉਹ ਮੁੜ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਮੁੜ ਦੇ।
ਪੁਨਰ੍ ਊਰ੍ਜਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਨਰ੍ ਅਗ੍ਨ ऽ ਇषਾਯੁषਾ । ਪੁਨਰ੍ ਨਃ ਪਾਹ੍ਯ੍ ਅꣳਹਸਃ
ਮੁੜ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ, ਮੁੜ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਆ। ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਸਹ ਰਯ੍ਯਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਸ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ ਪਰਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵਧ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ।
ਆ ਤ੍ਵਾਹਾਰ੍षਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਭੂਰ੍ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ ਤਿष੍ਠਾਵਿਚਾਚਲਿਃ । ਵਿਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਾ ਤ੍ਵਦ੍ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮ੍ ਅਧਿ ਭ੍ਰਸ਼ਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿ। ਸਭ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਰਮੋऽਸਿ ਸਪਤ੍ਨਹਾ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਛਨ੍ਦ ऽ ਆ ਰੋਹ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਨੁ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਰਮੋऽਸ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਾਤਿਹਾ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭਂ ਛਨ੍ਦ ऽ ਆ ਰੋਹਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਨੁ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਰਮੋऽਸ੍ਯ੍ ਅਰਾਤੀਯਤੋ ਹਨ੍ਤਾ ਜਾਗਤਂ ਛਨ੍ਦ ऽ ਆ ਰੋਹ ਦਿਵਮ੍ ਅਨੁ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਰਮੋऽਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਯਤੋ ਹਨ੍ਤਾऽऽਨੁष੍ਟੁਭਂ ਛਨ੍ਦ ऽ ਆ ਰੋਹ ਦਿਸ਼ੋऽਨੁ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਕਦਮ ਹੈਂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਕਦਮ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲਾ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਕਦਮ ਹੈਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਕਦਮ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖ।