ਸੀਦ ਹੋਤਃ ਸ੍ਵ ऽ ਉ ਲੋਕੇ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ ਸਾਦਯਾ ਯਜ੍ਞꣳ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਯੋਨੌ । ਦੇਵਾਵੀਰ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਹਵਿषਾ ਯਜਾਸ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਬृਹਦ੍ ਯਜਮਾਨੇ ਵਯੋ ਧਾਃ
ਹੇ ਹੋਤਾਰ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ, ਗਿਆਨਵਾਨ। ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਨੂੰ ਬੈਠਾ। ਹੇ ਅੱਗ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਨਿ ਹੋਤਾ ਹੋਤृषਦਨੇ ਵਿਦਾਨਸ੍ ਤ੍ਵੇषੋ ਦੀਦਿਵਾꣳ੨ ऽ ਅਸਦਤ੍ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਃ । ਅਦਬ੍ਧਵ੍ਰਤਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ਭਰਃ ਸ਼ੁਚਿਜਿਹ੍ਵੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਃ
ਜਾਣੂ ਹੋਤਾਰ, ਹੋਤਾਰ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਨਿਪੁੰਨ, ਅਟੱਲ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਪੱਕੀ ਨੀਤ ਵਾਲਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਭਰਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਚੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਸꣳ ਸੀਦਸ੍ਵ ਮਹਾꣳ੨ ऽ ਅਸਿ ਸ਼ੋਚਸ੍ਵ ਦੇਵਵੀਤਮਃ । ਵਿ ਧੂਮਮ੍ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਅਰੁषਂ ਮਿਯੇਧ੍ਯ ਸृਜ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ ਦਰ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਇੱਕਠੇ ਬੈਠੋ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਚਮਕ ਉਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਧੂੰਆ ਛੱਡ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ।
ਅਪੋ ਦੇਵੀਰ੍ ਉਪਸृਜ ਮਧੁਮਤੀਰ੍ ਅਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯਃ । ਤਾਸਾਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਉਜ੍ ਜਿਹਤਾਮ੍ ਓषਧਯਃ ਸੁਪਿਪ੍ਪਲਾਃ
ਮਿੱਠੀਆਂ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਦੇਵੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਉੱਗਣ।
ਸਂ ਤੇ ਵਾਯੁਰ੍ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਦਧਾਤੂਤ੍ਤਾਨਾਯਾ ਹृਦਯਂ ਯਦ੍ ਵਿਕਸ੍ਤਮ੍ । ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਰਸਿ ਪ੍ਰਾਣਥੇਨ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵ ਵषਡ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਹਵਾ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਸਾਫ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਰੱਖੇ। ਤੂੰ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸੁਜਾਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਹ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵਰੂਥਮ੍ ਆਸਦਤ੍ ਸ੍ਵਃ । ਵਾਸੋ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪꣳ ਸਂਵ੍ਯਯਸ੍ਵ ਵਿਭਾਵਸੋ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਹ ਆਗ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਪਾ ਲੈ।
ਉਦ੍ ਉ ਤਿष੍ਠ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਾਵਾ ਨੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਧਿਯਾ । ਦृਸ਼ੇ ਚ ਭਾਸਾ ਬृਹਤਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਵਨਿਰ੍ ਆਗ੍ਨੇ ਯਾਹਿ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਹੇ ਨਿਰਮਲ ਯਜਨਾ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਇਲਾਹੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਉੱਠ। ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ—ਹੇ ਅੱਗ, ਚੰਗੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਨਾਲ ਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵ ऽ ਊ षੁ ਣ ऽ ਊਤਯੇ ਤਿष੍ਠਾ ਦੇਵੋ ਨ ਸਵਿਤਾ । ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸਨਿਤਾ ਯਦ੍ ਅਞ੍ਜਿਭਿਰ੍ ਵਾਘਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਹ੍ਵਯਾਮਹੇ
ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੀਤਾ ਦੇਵਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਧਾ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਸ ਜਾਤੋ ਗਰ੍ਭੋ ऽ ਅਸਿ ਰੋਦਸ੍ਯੋਰ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਚਾਰੁਰ੍ ਵਿਭृਤ ऽ ਓषਧੀषੁ । ਚਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਪਰਿ ਤਮਾਸ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਤੂਨ੍ ਪ੍ਰ ਮਾਤृਭ੍ਯੋ ऽ ਅਧਿ ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ ਗਾਃ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਜਣਿਆ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਚਾ, ਤੂੰ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਮਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੁਕਾਰਦਾ, ਗਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ।
ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ਵੀਡ੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗ ऽ ਆਸ਼ੁਰ੍ ਭਵ ਵਾਜ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ । ਪृਥੁਰ੍ ਭਵ ਸੁषਦਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਃ ਪੁਰੀषਵਾਹਣਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ; ਤੇਜ਼ ਬਣ, ਹੇ ਦੌੜਨ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ; ਚੌੜਾ ਬਣ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਵਾਲੇ; ਹੇ ਅੱਗ, ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ਮਾਨੁषੀਭ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਃ । ਮਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਅਭਿ ਸ਼ੋਚੀਰ੍ ਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍
ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾ ਸੰਤਾਨਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ। ਨਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਨਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਵਣ।
ਪ੍ਰੈਤੁ ਵਾਜੀ ਕਨਿਕ੍ਰਦਨ੍ ਨਾਨਦਦ੍ ਰਾਸਭਃ ਪਤ੍ਵਾ । ਭਰਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਂ ਮਾ ਪਾਦ੍ਯ੍ ਆਯੁषਃ ਪੁਰਾ । ਵृषਾਗ੍ਨਿਂ ਵृषਣਂ ਭਰਨ੍ਨ੍ ਅਪਾਂ ਗਰ੍ਭꣳ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨ ऽ ਆਯਾਹਿ ਵੀਤਯੇ
ਗੂੰਜਦਾ, ਹਿਨ੍ਹ੍ਹਕਾਰ ਕਰਦਾ ਘੋੜਾ ਆਵੇ, ਰੈਂਕਦਾ ਗਧਾ ਆਵੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਸਮੇਤ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਨਾ ਪੈਰ ਰੱਖੇ; ਤਾਕਤਵਾਨ ਅੱਗ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਸਮੁੰਦਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ऋਤꣳ ਸਤ੍ਯਮ੍ ऋਤꣳ ਸਤ੍ਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਭਰਾਮਃ । ਓषਧਯਃ ਪ੍ਰਤਿ ਮੋਦਧ੍ਵਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਏਤꣳ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਆਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਭ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਯੁष੍ਮਾਃ । ਵ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ऽ ਅਨਿਰਾ ऽ ਅਮੀਵਾ ਨਿषੀਦਨ੍ ਨੋ ऽ ਅਪ ਦੁਰ੍ਮਤਿਂ ਜਹਿ
ਸੱਚ, ਸੱਚ; ਸੱਚ, ਸੱਚ। ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਰੂਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਬੂਟਿਓ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ ਜਦ ਇਹ ਚੰਗਾ ਅੱਗ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਮਾੜੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਹਟਾ।
ਓषਧਯਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣੀਤ ਪੁष੍ਪਵਤੀਃ ਸੁਪਿਪ੍ਪਲਾਃ । ਅਯਂ ਵੋ ਗਰ੍ਭ ऽ ऋਤ੍ਵਿਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨꣳ ਸਧਸ੍ਥਮ੍ ਆਸਦਤ੍
ਹੇ ਬੂਟਿਓ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ, ਪੁਰਾਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸ ਜਾਵੇ।
ਵਿ ਪਾਜਸਾ ਪृਥੁਨਾ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨੋ ਬਾਧਸ੍ਵ ਦ੍ਵਿषੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ऽ ਅਮੀਵਾਃ । ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣੋ ਬृਹਤਃ ਸ਼ਰ੍ਮਣਿ ਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਹꣳ ਸੁਹਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣੀਤੌ
ਚੌੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਛਾਂ, ਚੰਗੀ ਸੱਦ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਹੇਠ ਰਹੀਏ।
ਆਪੋ ਹਿ ष੍ਠਾ ਮਯੋਭੁਵਸ੍ ਤਾ ਨ ऽ ਊਰ੍ਜੇ ਦਧਾਤਨ । ਮਹੇ ਰਣਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਹੇ ਪਾਣੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦਿਓ; ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਲਈ।
ਯੋ ਵਃ ਸ਼ਿਵਤਮੋ ਰਸਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭਾਜਯਤੇਹ ਨਃ । ਉਸ਼ਤੀਰ੍ ਇਵ ਮਾਤਰਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰਸ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਵੰਡੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾ ऽ ਅਰਂ ਗਮਾਮ ਵੋ ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਜਿਨ੍ਵਥ । ਆਪੋ ਜਨਯਥਾ ਚ ਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਈਏ, ਜਿਸਦੇ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਪਾਣੀਓ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਦਿਓ।
ਮਿਤ੍ਰਃ ਸꣳਸृਜ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਹ । ਸੁਜਾਤਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ ਅਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਤ੍ਵਾ ਸꣳ ਸृਜਾਮਿ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯਃ
ਮਿਤ੍ਰਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨਾਂ ਲਈ, ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸꣳਸृਜ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਬृਹਜ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਮ੍ ਈਧਿਰੇ । ਤੇषਾਂ ਭਾਨੁਰ੍ ਅਜਸ੍ਰ ऽ ਇਚ੍ ਛੁਕ੍ਰੋ ਦੇਵੇषੁ ਰੋਚਤੇ
ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਗਾਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸꣳਸृष੍ਟਾ ਵਸੁਭੀ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ ਧੀਰੈਃ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਾਂ ਮृਦਮ੍ । ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮृਦ੍ਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਕृਣੋਤੁ ਤਾਮ੍
ਵਸੂਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਕੰਮ ਲਈ ਨਰਮ ਹੋਵੇ। ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਰਮ ਕਰਕੇ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕਰੇ।
ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਸੁਕਪਰ੍ਦਾ ਸੁਕੁਰੀਰਾ ਸ੍ਵੌਪਸ਼ਾ । ਸਾ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਦਿਤੇ ਮਹ੍ਯੋਖਾਂ ਦਧਾਤੁ ਹਸ੍ਤਯੋਃ
ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਔਲਾਦ ਤੇ ਚੰਗੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ; ਅਦਿਤੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਜੋਤ ਰੱਖੇ।
ਉਖਾਂ ਕृਣੋਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਧਿਯਾ । ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਥੋਪਸ੍ਥੇ ਸਾਗ੍ਨਿਂ ਬਿਭਰ੍ਤੁ ਗਰ੍ਭ ऽ ਆ । ਮਖਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋऽਸਿ
ਅਦਿਤੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦਾ ਚੁਲਾ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵੀ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲੇ। ਤੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈਂ।
ਅਦਿਤ੍ਯੈ ਰਾਮ੍ਨਾਸਿ । ਅਦਿਤਿष੍ ਟੇ ਬਿਲਂ ਗृਭ੍ਣਾਤੁ । ਕृਤ੍ਵਾਯ ਸਾ ਮਹੀਮ੍ ਉਖਾਂ ਮृਨ੍ਮਯੀਂ ਯੋਨਿਮ੍ ਅਗ੍ਨਯੇ । ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਦ੍ ਅਦਿਤਿਃ ਸ਼੍ਰਪਯਾਨ੍ ਇਤਿ
ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਲਵਾਨ ਹੈਂ। ਅਦਿਤੀ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਫੜੇ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਅੱਗ ਲਈ ਚੁਲਾ ਬਣਾਈ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਜਣਨੀ ਬਣੀ। ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਪੱਕ ਜਾਵੇ।'
ਵਸਵਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਧੂਪਯਨ੍ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੇਣ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ । ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਧੂਪਯਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਧੂਪਯਨ੍ਤੁ ਜਾਗਤੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾ ਧੂਪਯਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਆਨੁष੍ਟੁਭੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਧੂਪਯਤੁ । ਵਰੁਣਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਧੂਪਯਤੁ । ਵਿष੍ਣੁ ਤ੍ਵਾ ਧੂਪਯਤੁ
ਵਸੂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਸੁਧ ਕਰਨ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰੈਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਸੁਧ ਕਰਨ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ। ਆਦਿਤ ਤੈਨੂੰ ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਸੁਧ ਕਰਨ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਸੁਧ ਕਰਨ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ। ਇੰਦਰ ਤੈਨੂੰ ਸੁਧ ਕਰੇ। ਵਰੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸੁਧ ਕਰੇ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੈਨੂੰ ਸੁਧ ਕਰੇ।
ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਰ੍षਣੀਧृਤੋऽਵੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਾਨਸਿ । ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਮਮ੍
ਮਿਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਮ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੋਦ੍ਵਪਤੁ ਸੁਪਾਣਿਃ ਸ੍ਵਙ੍ਗੁਰਿਃ ਸੁਬਾਹੁਰ੍ ਉਤ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ । ਅਵ੍ਯਥਮਾਨਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਆਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ ऽ ਆ ਪृਣ
ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਆਪਣੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਉਂਗਲਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚੁੱਕੇ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਜਾਵਣ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਬृਹਤੀ ਭਵੋਦ੍ ਉ ਤਿष੍ਠ ਧ੍ਰੁਵਾ ਤ੍ਵਮ੍ । ਮਿਤ੍ਰੈਤਾਂ ਤऽਉਖਾਂ ਪਰਿ ਦਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਭਿਤ੍ਤ੍ਯਾ ऽਏषਾ ਮਾ ਭੇਦਿ
ਉੱਠ, ਵੱਡੀ ਹੋ ਜਾ; ਉੱਠ, ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਮਿਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਚੁਲਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਨਾ ਟੁੱਟੇ, ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ।
ਵਸਵਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੇਣ ਛਨ੍ਦਸਾऽਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾਸਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਸਿ । ਧਾਰਯਾ ਮਯਿ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਗੌਪਤ੍ਯꣳ ਸੁਵੀਰ੍ਯꣳ ਸਜਾਤਾਨ੍ ਯਜਮਾਨਾਯ । ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾऽਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਸਿ । ਧਾਰਯਾ ਮਯਿ ਪ੍ਰਜਾꣳ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਗੌਪਤ੍ਯꣳ ਸੁਵੀਰ੍ਯꣳ ਸਜਾਤਾਨ੍ ਯਜਮਾਨਾਯ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਜਾਗਤੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾऽਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾਸਿ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਅਸਿ । ਧਾਰਯਾ ਮਯਿ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਗੌਪਤ੍ਯꣳ ਸੁਵੀਰ੍ਯꣳ ਸਜਾਤਾਨ੍ ਯਜਮਾਨਾਯ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਆਨੁष੍ਟੁਭੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਾਸਿ ਦਿਸ਼ੋऽਸਿ । ਧਾਰਯਾ ਮਯਿ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਗੌਪਤ੍ਯꣳ ਸੁਵੀਰ੍ਯꣳ ਸਜਾਤਾਨ੍ ਯਜਮਾਨਾਯ
ਵਸੂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ; ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ, ਵਧੀਆ ਬਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਮਿਲਣ। ਰੁਦ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰੈਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ; ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ, ਵਧੀਆ ਬਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਮਿਲਣ। ਆਦਿਤ ਤੈਨੂੰ ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ; ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਸਮਾਨ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ, ਵਧੀਆ ਬਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਮਿਲਣ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ; ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ, ਵਧੀਆ ਬਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਮਿਲਣ।
ਅਦਿਤਿष੍ ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਾਵਤੀ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਧਸ੍ਥੇ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ ਖਨਤ੍ਵ੍ ਅਵਟ । ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਨੀਰ੍ ਦੇਵੀਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਾਵਤੀਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਧਸ੍ਥੇ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਦਧਤੂਖੇ । ਧਿषਣਾਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਾਵਤੀਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਧਸ੍ਥੇ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਅਭੀਨ੍ਧਤਾਮ੍ ਉਖੇ । ਵਰੂਤ੍ਰੀष੍ ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਾਵਤੀਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਧਸ੍ਥੇ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਚ੍ ਛ੍ਰਪਯਨ੍ਤੂਖੇ । ਗ੍ਨਾਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਾਵਤੀਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਧਸ੍ਥੇ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ ਪਚਨ੍ਤੂਖੇ । ਜਨਯਸ੍ ਤ੍ਵਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਪਤ੍ਰਾ ਦੇਵੀਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਾਵਤੀਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਧਸ੍ਥੇ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ ਪਚਨ੍ਤੂਖੇ
ਅਦਿਤੀ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਚੁਲੇ ਨੂੰ ਖੋਦਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਚੁਲੇ ਨੂੰ ਰੱਖਣ। ਧਿਸ਼ਣਾਵਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਚੁਲੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ। ਵਰੂਤਰੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਚੁਲੇ ਨੂੰ ਪਕਾਉਣ। ਗ੍ਰੇਸਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਚੁਲੇ ਨੂੰ ਪਕਾਉਣ। ਜਨਯਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰ ਨਾਹ ਟੁੱਟੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਚੁਲੇ ਨੂੰ ਪਕਾਉਣ।