ਪਰਿ ਵਾਜਪਤਿਃ ਕਵਿਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਹਵ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਰਮੀਤ੍ । ਦਧਦ੍ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅੱਗ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਰਤਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪੁਰਂ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰꣳ ਸਹਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਧृषਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਿਵੇ-ਦਿਵੇ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼। ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ, ਤੋੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਦ੍ਯੁਭਿਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼੍ਮਨਸ੍ ਪਰਿ । ਤ੍ਵਂ ਵਨੇਭ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਓषਧੀਭ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨृਣਾਂ ਨृਪਤੇ ਜਾਯਸੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੋਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਆਇਆ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸਵੇऽਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂष੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਧਸ੍ਥਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ ਖਨਾਮਿ । ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਮ੍ ਅਜਸ੍ਰੇਣ ਭਾਨੁਨਾ ਦੀਦ੍ਯਤਮ੍ । ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ऽਹਿꣳਸਨ੍ਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਸਧਸ੍ਥਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ ਖਨਾਮਃ
ਅਪਾਂ ਪृष੍ਠਮ੍ ਅਸਿ ਯੋਨਿਰ੍ ਅਗ੍ਨੇਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਤਃ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਮ੍ । ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਆ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ ਦਿਵੋ ਮਾਤ੍ਰਯਾ ਵਰਿਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਥਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਅੱਗ ਦਾ ਥਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਕੌਂਡੇ ਵਿੱਚ ਆ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਪਸਾਰ ਵਧਾ।
ਸ਼ਰ੍ਮ ਚ ਸ੍ਥੋ ਵਰ੍ਮ ਚ ਸ੍ਥੋ ऽਚ੍ਛਿਦ੍ਰੇ ਬਹੁਲੇ ऽ ਉਭੇ । ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀ ਸਂ ਵਸਾਥਾਂ ਭृਤਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍
ਤੂੰ ਓਟ ਵੀ ਹੈਂ, ਬਚਾਵਾ ਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਵੱਧ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਹੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਗ।
ਸਂਵਸਾਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਾ ਸਮੀਚੀ ऽ ਉਰਸਾ ਤ੍ਮਨਾ । ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਭਰਿष੍ਯਨ੍ਤੀ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਨ੍ਤਮ੍ ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਇਤ੍
ਇੱਕਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਪਸੀ ਏਕਤਾ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੋਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੇ ਰਹੋ।
ਪੁਰੀष੍ਯੋ ਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਭਰਾ ऽ ਅਥਰ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਥਮੋ ਨਿਰ੍ ਅਮਨ੍ਥਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਪੁष੍ਕਰਾਦ੍ ਅਧ੍ਯ੍ ਅਥਰ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ ਅਮਨ੍ਥਤ । ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਘਤਃ
ਤੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਢੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਹੇ ਅੱਗ। ਤੈਨੂੰ ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਕੌਂਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਿਖਰ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਉ ਤ੍ਵਾ ਦਧ੍ਯਙ੍ਙ੍ ऋषਿਃ ਪੁਤ੍ਰ ऽ ਈਧੇ ਅਥਰ੍ਵਣਃ । ਵृਤ੍ਰਹਣਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ, ਅਥਰਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਧਿਅੰਗ ਨੇ ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਉ ਤ੍ਵਾ ਪਾਥ੍ਯੋ ਵृषਾ ਸਮੀਧੇ ਦਸ੍ਯੁਹਨ੍ਤਮਮ੍ । ਧਨਂਜਯꣳ ਰਣੇ-ਰਣੇ
ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ, ਪਾਥਿਆ ਨਾਂਕਾ ਸਾਂਡ ਨੇ ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੀਦ ਹੋਤਃ ਸ੍ਵ ऽ ਉ ਲੋਕੇ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ ਸਾਦਯਾ ਯਜ੍ਞꣳ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਯੋਨੌ । ਦੇਵਾਵੀਰ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਹਵਿषਾ ਯਜਾਸ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਬृਹਦ੍ ਯਜਮਾਨੇ ਵਯੋ ਧਾਃ
ਹੇ ਹੋਤਾਰ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ, ਗਿਆਨਵਾਨ। ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਨੂੰ ਬੈਠਾ। ਹੇ ਅੱਗ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਨਿ ਹੋਤਾ ਹੋਤृषਦਨੇ ਵਿਦਾਨਸ੍ ਤ੍ਵੇषੋ ਦੀਦਿਵਾꣳ੨ ऽ ਅਸਦਤ੍ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਃ । ਅਦਬ੍ਧਵ੍ਰਤਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ਭਰਃ ਸ਼ੁਚਿਜਿਹ੍ਵੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਃ
ਜਾਣੂ ਹੋਤਾਰ, ਹੋਤਾਰ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਨਿਪੁੰਨ, ਅਟੱਲ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਪੱਕੀ ਨੀਤ ਵਾਲਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਭਰਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਚੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਸꣳ ਸੀਦਸ੍ਵ ਮਹਾꣳ੨ ऽ ਅਸਿ ਸ਼ੋਚਸ੍ਵ ਦੇਵਵੀਤਮਃ । ਵਿ ਧੂਮਮ੍ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਅਰੁषਂ ਮਿਯੇਧ੍ਯ ਸृਜ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ ਦਰ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਇੱਕਠੇ ਬੈਠੋ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਚਮਕ ਉਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਧੂੰਆ ਛੱਡ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ।
ਅਪੋ ਦੇਵੀਰ੍ ਉਪਸृਜ ਮਧੁਮਤੀਰ੍ ਅਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯਃ । ਤਾਸਾਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਉਜ੍ ਜਿਹਤਾਮ੍ ਓषਧਯਃ ਸੁਪਿਪ੍ਪਲਾਃ
ਮਿੱਠੀਆਂ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਦੇਵੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਉੱਗਣ।
ਸਂ ਤੇ ਵਾਯੁਰ੍ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਦਧਾਤੂਤ੍ਤਾਨਾਯਾ ਹृਦਯਂ ਯਦ੍ ਵਿਕਸ੍ਤਮ੍ । ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਰਸਿ ਪ੍ਰਾਣਥੇਨ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵ ਵषਡ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਹਵਾ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਸਾਫ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਰੱਖੇ। ਤੂੰ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸੁਜਾਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਹ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵਰੂਥਮ੍ ਆਸਦਤ੍ ਸ੍ਵਃ । ਵਾਸੋ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪꣳ ਸਂਵ੍ਯਯਸ੍ਵ ਵਿਭਾਵਸੋ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਹ ਆਗ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਪਾ ਲੈ।
ਉਦ੍ ਉ ਤਿष੍ਠ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਾਵਾ ਨੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਧਿਯਾ । ਦृਸ਼ੇ ਚ ਭਾਸਾ ਬृਹਤਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਵਨਿਰ੍ ਆਗ੍ਨੇ ਯਾਹਿ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਹੇ ਨਿਰਮਲ ਯਜਨਾ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਇਲਾਹੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਉੱਠ। ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ—ਹੇ ਅੱਗ, ਚੰਗੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਨਾਲ ਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵ ऽ ਊ षੁ ਣ ऽ ਊਤਯੇ ਤਿष੍ਠਾ ਦੇਵੋ ਨ ਸਵਿਤਾ । ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸਨਿਤਾ ਯਦ੍ ਅਞ੍ਜਿਭਿਰ੍ ਵਾਘਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਹ੍ਵਯਾਮਹੇ
ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੀਤਾ ਦੇਵਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਧਾ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਸ ਜਾਤੋ ਗਰ੍ਭੋ ऽ ਅਸਿ ਰੋਦਸ੍ਯੋਰ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਚਾਰੁਰ੍ ਵਿਭृਤ ऽ ਓषਧੀषੁ । ਚਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਪਰਿ ਤਮਾਸ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਤੂਨ੍ ਪ੍ਰ ਮਾਤृਭ੍ਯੋ ऽ ਅਧਿ ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ ਗਾਃ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਜਣਿਆ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਚਾ, ਤੂੰ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਮਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੁਕਾਰਦਾ, ਗਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ।
ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ਵੀਡ੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗ ऽ ਆਸ਼ੁਰ੍ ਭਵ ਵਾਜ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ । ਪृਥੁਰ੍ ਭਵ ਸੁषਦਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਃ ਪੁਰੀषਵਾਹਣਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ; ਤੇਜ਼ ਬਣ, ਹੇ ਦੌੜਨ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ; ਚੌੜਾ ਬਣ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਵਾਲੇ; ਹੇ ਅੱਗ, ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ਮਾਨੁषੀਭ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਃ । ਮਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਅਭਿ ਸ਼ੋਚੀਰ੍ ਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍
ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾ ਸੰਤਾਨਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ। ਨਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਨਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਵਣ।
ਪ੍ਰੈਤੁ ਵਾਜੀ ਕਨਿਕ੍ਰਦਨ੍ ਨਾਨਦਦ੍ ਰਾਸਭਃ ਪਤ੍ਵਾ । ਭਰਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਂ ਮਾ ਪਾਦ੍ਯ੍ ਆਯੁषਃ ਪੁਰਾ । ਵृषਾਗ੍ਨਿਂ ਵृषਣਂ ਭਰਨ੍ਨ੍ ਅਪਾਂ ਗਰ੍ਭꣳ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨ ऽ ਆਯਾਹਿ ਵੀਤਯੇ
ਗੂੰਜਦਾ, ਹਿਨ੍ਹ੍ਹਕਾਰ ਕਰਦਾ ਘੋੜਾ ਆਵੇ, ਰੈਂਕਦਾ ਗਧਾ ਆਵੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਸਮੇਤ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਨਾ ਪੈਰ ਰੱਖੇ; ਤਾਕਤਵਾਨ ਅੱਗ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਸਮੁੰਦਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ऋਤꣳ ਸਤ੍ਯਮ੍ ऋਤꣳ ਸਤ੍ਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਭਰਾਮਃ । ਓषਧਯਃ ਪ੍ਰਤਿ ਮੋਦਧ੍ਵਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਏਤꣳ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਆਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਭ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਯੁष੍ਮਾਃ । ਵ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ऽ ਅਨਿਰਾ ऽ ਅਮੀਵਾ ਨਿषੀਦਨ੍ ਨੋ ऽ ਅਪ ਦੁਰ੍ਮਤਿਂ ਜਹਿ
ਸੱਚ, ਸੱਚ; ਸੱਚ, ਸੱਚ। ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਰੂਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਬੂਟਿਓ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ ਜਦ ਇਹ ਚੰਗਾ ਅੱਗ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਮਾੜੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਹਟਾ।
ਓषਧਯਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣੀਤ ਪੁष੍ਪਵਤੀਃ ਸੁਪਿਪ੍ਪਲਾਃ । ਅਯਂ ਵੋ ਗਰ੍ਭ ऽ ऋਤ੍ਵਿਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨꣳ ਸਧਸ੍ਥਮ੍ ਆਸਦਤ੍
ਹੇ ਬੂਟਿਓ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ, ਪੁਰਾਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸ ਜਾਵੇ।
ਵਿ ਪਾਜਸਾ ਪृਥੁਨਾ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨੋ ਬਾਧਸ੍ਵ ਦ੍ਵਿषੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ऽ ਅਮੀਵਾਃ । ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣੋ ਬृਹਤਃ ਸ਼ਰ੍ਮਣਿ ਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਹꣳ ਸੁਹਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣੀਤੌ
ਚੌੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਛਾਂ, ਚੰਗੀ ਸੱਦ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਹੇਠ ਰਹੀਏ।
ਆਪੋ ਹਿ ष੍ਠਾ ਮਯੋਭੁਵਸ੍ ਤਾ ਨ ऽ ਊਰ੍ਜੇ ਦਧਾਤਨ । ਮਹੇ ਰਣਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਹੇ ਪਾਣੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦਿਓ; ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਲਈ।
ਯੋ ਵਃ ਸ਼ਿਵਤਮੋ ਰਸਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭਾਜਯਤੇਹ ਨਃ । ਉਸ਼ਤੀਰ੍ ਇਵ ਮਾਤਰਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰਸ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਵੰਡੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾ ऽ ਅਰਂ ਗਮਾਮ ਵੋ ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਜਿਨ੍ਵਥ । ਆਪੋ ਜਨਯਥਾ ਚ ਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਈਏ, ਜਿਸਦੇ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਪਾਣੀਓ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਦਿਓ।
ਮਿਤ੍ਰਃ ਸꣳਸृਜ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਹ । ਸੁਜਾਤਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ ਅਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਤ੍ਵਾ ਸꣳ ਸृਜਾਮਿ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯਃ
ਮਿਤ੍ਰਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨਾਂ ਲਈ, ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸꣳਸृਜ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਬृਹਜ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਮ੍ ਈਧਿਰੇ । ਤੇषਾਂ ਭਾਨੁਰ੍ ਅਜਸ੍ਰ ऽ ਇਚ੍ ਛੁਕ੍ਰੋ ਦੇਵੇषੁ ਰੋਚਤੇ
ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਗਾਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾ ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਮੈਂ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਵਾਲੀ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੋਦ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਲਗਾਤਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੋਦ ਰਹੇ ਹਾਂ।