ਪ੍ਰਤੂਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਏਹ੍ਯ੍ ਅਵਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨ੍ ਅਸ਼ਸ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਮਯੋਭੂਰ੍ ਏਹਿ । ਉਰ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵੀਹਿ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਗਵ੍ਯੂਤਿਰ੍ ਅਭਯਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ ਪੂष੍ਣਾ ਸਯੁਜਾ ਸਹ
ਅੱਗੇ ਵਧ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਹਟਾ ਕੇ ਆ, ਹੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆ ਕੇ ਆ। ਵਿਅਪਕ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ; ਪੂਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਧਨ-ਮਾਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਦਾ ਸੁਖ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਧਸ੍ਥਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਆ ਭਰ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਅਚ੍ਛੇਮਃ । ऽ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਭਰਿष੍ਯਾਮਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਲਿਆ। ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਲਿਆਵਾਂਗੇ।
ਅਨ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਉषਸਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਮ੍ ਅਖ੍ਯਦ੍ ਅਨ੍ਵ੍ ਅਹਾਨਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਅਨੁ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਚ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਅਨੁ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਆ ਤਤਨ੍ਥ
ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਰਨਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗਤ੍ਯ ਵਾਜ੍ਯ੍ ਅਧ੍ਵਾਨꣳ ਸਰ੍ਵਾ ਮृਧੋ ਵਿਧੂਨੁਤੇ । ਅਗ੍ਨਿꣳ ਸਧਸ੍ਥੇ ਮਹਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਨਿ ਚਿਕੀषਤੇ
ਆ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਜਿਨ੍ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਇਚ੍ਛ ਰੁਚਾ ਤ੍ਵਮ੍ । ਭੂਮ੍ਯਾ ਵृਕ੍ਤ੍ਵਾਯ ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤਃ ਖਨੇਮ ਤਂ ਵਯਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭ। ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੋ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਖੋਦ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭੀਏ।
ਦ੍ਯੌਸ੍ ਤੇ ਪृष੍ਠਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਧਸ੍ਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ꣳ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਯੋਨਿਃ । ਵਿਖ੍ਯਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਿ ਤਿष੍ਠ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ
ਤੇਰਾ ਪਿੱਠ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਆਪ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹ।
ਉਤ੍ ਕ੍ਰਾਮ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯਾਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾ ਵਾਜਿਨ੍ । ਵਯꣳ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਮਤੌ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਗ੍ਨਿਂ ਖਨਨ੍ਤ ऽ ਉਪਸ੍ਥੇ ऽ ਅਸ੍ਯਾਃ
ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਤੁਰ ਚੱਲ। ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੋਦ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਉਦ੍ ਅਕ੍ਰਮੀਦ੍ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾ ਵਾਜ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਵਾਕਃ ਸੁ ਲੋਕꣳ ਸੁਕृਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ । ਤਤਃ ਖਨੇਮ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਮ੍ ਅਗ੍ਨਿꣳ ਸ੍ਵੋ ਰੁਹਾਣਾ ऽ ਅਧਿ ਨਾਕਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਚੰਗੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਥੋਂ ਅਸੀਂ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੋਦ ਲਈਏ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਜਿਘਰ੍ਮਿ ਮਨਸਾ ਘृਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਂ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪृਥੁਂ ਤਿਰਸ਼੍ਚਾ ਵਯਸਾ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਵ੍ਯਚਿष੍ਠਮ੍ ਅਨ੍ਨੈ ਰਭਸਂ ਦृਸ਼ਾਨਮ੍
ਮੈਂ ਮਨ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵੱਡਾ, ਪਸਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਰੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ।
ਆ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਂ ਜਿਘਰ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮਨਸਾ ਤਜ੍ ਜੁषੇਤ । ਮਰ੍ਯਸ਼੍ਰੀ ਸ੍ਪृਹਯਦ੍ਵਰ੍ਣੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਨਾਭਿਮृਸ਼ੇ ਤਨ੍ਵਾ ਜਰ੍ਭੁਰਾਣਃ
ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇਹ ਮਨ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਛੁਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਪਰਿ ਵਾਜਪਤਿਃ ਕਵਿਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਹਵ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਰਮੀਤ੍ । ਦਧਦ੍ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅੱਗ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਰਤਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪੁਰਂ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰꣳ ਸਹਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਧृषਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਿਵੇ-ਦਿਵੇ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼। ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ, ਤੋੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਦ੍ਯੁਭਿਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼੍ਮਨਸ੍ ਪਰਿ । ਤ੍ਵਂ ਵਨੇਭ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਓषਧੀਭ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨृਣਾਂ ਨृਪਤੇ ਜਾਯਸੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੋਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਆਇਆ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸਵੇऽਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂष੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਧਸ੍ਥਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ ਖਨਾਮਿ । ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਮ੍ ਅਜਸ੍ਰੇਣ ਭਾਨੁਨਾ ਦੀਦ੍ਯਤਮ੍ । ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ऽਹਿꣳਸਨ੍ਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਸਧਸ੍ਥਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ ਖਨਾਮਃ
ਅਪਾਂ ਪृष੍ਠਮ੍ ਅਸਿ ਯੋਨਿਰ੍ ਅਗ੍ਨੇਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਤਃ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਮ੍ । ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਆ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ ਦਿਵੋ ਮਾਤ੍ਰਯਾ ਵਰਿਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਥਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਅੱਗ ਦਾ ਥਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਕੌਂਡੇ ਵਿੱਚ ਆ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਪਸਾਰ ਵਧਾ।
ਸ਼ਰ੍ਮ ਚ ਸ੍ਥੋ ਵਰ੍ਮ ਚ ਸ੍ਥੋ ऽਚ੍ਛਿਦ੍ਰੇ ਬਹੁਲੇ ऽ ਉਭੇ । ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀ ਸਂ ਵਸਾਥਾਂ ਭृਤਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍
ਤੂੰ ਓਟ ਵੀ ਹੈਂ, ਬਚਾਵਾ ਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਵੱਧ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਹੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਗ।
ਸਂਵਸਾਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਾ ਸਮੀਚੀ ऽ ਉਰਸਾ ਤ੍ਮਨਾ । ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਭਰਿष੍ਯਨ੍ਤੀ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਨ੍ਤਮ੍ ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਇਤ੍
ਇੱਕਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਪਸੀ ਏਕਤਾ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੋਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੇ ਰਹੋ।
ਪੁਰੀष੍ਯੋ ਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਭਰਾ ऽ ਅਥਰ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਥਮੋ ਨਿਰ੍ ਅਮਨ੍ਥਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਪੁष੍ਕਰਾਦ੍ ਅਧ੍ਯ੍ ਅਥਰ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ ਅਮਨ੍ਥਤ । ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਘਤਃ
ਤੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਢੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਹੇ ਅੱਗ। ਤੈਨੂੰ ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਕੌਂਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਿਖਰ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਉ ਤ੍ਵਾ ਦਧ੍ਯਙ੍ਙ੍ ऋषਿਃ ਪੁਤ੍ਰ ऽ ਈਧੇ ਅਥਰ੍ਵਣਃ । ਵृਤ੍ਰਹਣਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ, ਅਥਰਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਧਿਅੰਗ ਨੇ ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਉ ਤ੍ਵਾ ਪਾਥ੍ਯੋ ਵृषਾ ਸਮੀਧੇ ਦਸ੍ਯੁਹਨ੍ਤਮਮ੍ । ਧਨਂਜਯꣳ ਰਣੇ-ਰਣੇ
ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ, ਪਾਥਿਆ ਨਾਂਕਾ ਸਾਂਡ ਨੇ ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੀਦ ਹੋਤਃ ਸ੍ਵ ऽ ਉ ਲੋਕੇ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ ਸਾਦਯਾ ਯਜ੍ਞꣳ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਯੋਨੌ । ਦੇਵਾਵੀਰ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਹਵਿषਾ ਯਜਾਸ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਬृਹਦ੍ ਯਜਮਾਨੇ ਵਯੋ ਧਾਃ
ਹੇ ਹੋਤਾਰ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ, ਗਿਆਨਵਾਨ। ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਨੂੰ ਬੈਠਾ। ਹੇ ਅੱਗ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਨਿ ਹੋਤਾ ਹੋਤृषਦਨੇ ਵਿਦਾਨਸ੍ ਤ੍ਵੇषੋ ਦੀਦਿਵਾꣳ੨ ऽ ਅਸਦਤ੍ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਃ । ਅਦਬ੍ਧਵ੍ਰਤਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ਭਰਃ ਸ਼ੁਚਿਜਿਹ੍ਵੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਃ
ਜਾਣੂ ਹੋਤਾਰ, ਹੋਤਾਰ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਨਿਪੁੰਨ, ਅਟੱਲ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਪੱਕੀ ਨੀਤ ਵਾਲਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਭਰਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਚੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਸꣳ ਸੀਦਸ੍ਵ ਮਹਾꣳ੨ ऽ ਅਸਿ ਸ਼ੋਚਸ੍ਵ ਦੇਵਵੀਤਮਃ । ਵਿ ਧੂਮਮ੍ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਅਰੁषਂ ਮਿਯੇਧ੍ਯ ਸृਜ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ ਦਰ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਇੱਕਠੇ ਬੈਠੋ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਚਮਕ ਉਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਧੂੰਆ ਛੱਡ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ।
ਅਪੋ ਦੇਵੀਰ੍ ਉਪਸृਜ ਮਧੁਮਤੀਰ੍ ਅਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯਃ । ਤਾਸਾਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਉਜ੍ ਜਿਹਤਾਮ੍ ਓषਧਯਃ ਸੁਪਿਪ੍ਪਲਾਃ
ਮਿੱਠੀਆਂ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਦੇਵੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਉੱਗਣ।
ਸਂ ਤੇ ਵਾਯੁਰ੍ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਦਧਾਤੂਤ੍ਤਾਨਾਯਾ ਹृਦਯਂ ਯਦ੍ ਵਿਕਸ੍ਤਮ੍ । ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਰਸਿ ਪ੍ਰਾਣਥੇਨ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵ ਵषਡ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਹਵਾ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਸਾਫ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਰੱਖੇ। ਤੂੰ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸੁਜਾਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਹ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵਰੂਥਮ੍ ਆਸਦਤ੍ ਸ੍ਵਃ । ਵਾਸੋ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪꣳ ਸਂਵ੍ਯਯਸ੍ਵ ਵਿਭਾਵਸੋ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਹ ਆਗ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਪਾ ਲੈ।
ਉਦ੍ ਉ ਤਿष੍ਠ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਾਵਾ ਨੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਧਿਯਾ । ਦृਸ਼ੇ ਚ ਭਾਸਾ ਬृਹਤਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਵਨਿਰ੍ ਆਗ੍ਨੇ ਯਾਹਿ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਹੇ ਨਿਰਮਲ ਯਜਨਾ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਇਲਾਹੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਉੱਠ। ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ—ਹੇ ਅੱਗ, ਚੰਗੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਨਾਲ ਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵ ऽ ਊ षੁ ਣ ऽ ਊਤਯੇ ਤਿष੍ਠਾ ਦੇਵੋ ਨ ਸਵਿਤਾ । ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸਨਿਤਾ ਯਦ੍ ਅਞ੍ਜਿਭਿਰ੍ ਵਾਘਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਹ੍ਵਯਾਮਹੇ
ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੀਤਾ ਦੇਵਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਧਾ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਸ ਜਾਤੋ ਗਰ੍ਭੋ ऽ ਅਸਿ ਰੋਦਸ੍ਯੋਰ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਚਾਰੁਰ੍ ਵਿਭृਤ ऽ ਓषਧੀषੁ । ਚਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਪਰਿ ਤਮਾਸ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਤੂਨ੍ ਪ੍ਰ ਮਾਤृਭ੍ਯੋ ऽ ਅਧਿ ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ ਗਾਃ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਜਣਿਆ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਚਾ, ਤੂੰ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਮਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੁਕਾਰਦਾ, ਗਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ।
ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ਵੀਡ੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗ ऽ ਆਸ਼ੁਰ੍ ਭਵ ਵਾਜ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ । ਪृਥੁਰ੍ ਭਵ ਸੁषਦਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਃ ਪੁਰੀषਵਾਹਣਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ; ਤੇਜ਼ ਬਣ, ਹੇ ਦੌੜਨ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ; ਚੌੜਾ ਬਣ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਵਾਲੇ; ਹੇ ਅੱਗ, ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ।
ਦੇਵਤਾ ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਮੈਂ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਵਾਲੀ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੋਦ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਲਗਾਤਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੋਦ ਰਹੇ ਹਾਂ।