ਅਗ੍ਨਿਃ ਪृਥੁਰ੍ ਧਰ੍ਮਣਸ੍ ਪਤਿਰ੍ ਜੁषਾਣੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪृਥੁਰ੍ ਧਰ੍ਮਣਸ੍ ਪਤਿਰ੍ ਆਜ੍ਯਸ੍ਯ ਵੇਤੁ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ ਯਤਧ੍ਵꣳ ਸਜਾਤਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਮੇष੍ਠ੍ਯਾਯ
ਅੱਗ, ਚੌੜਾ, ਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ, ਚੌੜਾ, ਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਘੀ ਵਿਚ ਆਵੇ, ਸੁਆਹਾ। ਸੁਆਹਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਇਕੋ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੱਧ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੋ।
ਸਵਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਸਵਿਤ੍ਰਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਵਾਚਾ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਰੂਪੈਃ ਪੂष੍ਣਾ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਸ੍ਮੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਰੁਣੇਨੌਜਸਾਗ੍ਨਿਨਾ ਤੇਜਸਾ ਸੋਮੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾ ਦੇਵਤਯਾ ਪ੍ਰਸੂਤਃ ਪ੍ਰ ਸਰ੍ਪਾਮਿ
ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਤਵਸ਼ਤਰ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਅੱਗ ਦੀ ਜੋਤ, ਸੋਮ ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਸਵੀਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਪਚ੍ਯਸ੍ਵ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਪਚ੍ਯਸ੍ਵ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਤ੍ਰਾਮ੍ਣੇ ਪਚ੍ਯਸ੍ਵ । ਵਾਯੁਃ ਪੂਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਕ੍ ਸੋਮੋ ਅਤਿਸ੍ਰੁਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਜ੍ਯਃ ਸਖਾ
ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਲਈ ਪਕਾ। ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ ਪਕਾ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਪਕਾ। ਵਾਯੂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਸੋਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੋਸਤ।
ਕੁਵਿਦ੍ ਅਙ੍ਗ ਯਵਮਨ੍ਤੋ ਵਯਂ ਚਿਦ੍ ਯਥਾ ਦਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਯੂਯ । ਇਹੇਹੈषਾਂ ਕृਣੁਹਿ ਭੋਜਨਾਨਿ ਯੇ ਬਰ੍ਹਿषੋ ਨਮ ऽ ਉਕ੍ਤਿਂ ਯਜਨ੍ਤਿ । ਉਪਯਾਮਗृਹੀਤੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤ੍ਰਾਮ੍ਣੇ
ਕੀ ਅਸੀਂ ਯਕੀਨਨ ਜੌ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੈ, ਤੋਹਫੇ ਢੁਕਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੰਡ ਸਕੀਏ। ਇੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜੋ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਯꣳ ਸੁਰਾਮਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਨਮੁਚਾਵ੍ ਆਸੁਰੇ ਸਚਾ । ਵਿਪਿਪਾਨਾ ਸ਼ੁਭਸ੍ ਪਤੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵ੍ ਆਵਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਮੁਚੀ ਅਸੁਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਰਾ ਪੀਤੀ; ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਕੋ, ਜੋ ਸਦਾ ਪੀਂਦੇ ਹੋ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਹਾਰੋ।
ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਪਿਤਰਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਭੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਥੁਃ ਕਾਵ੍ਯੈਰ੍ ਦꣳਸਨਾਭਿਃ । ਯਤ੍ ਸੁਰਾਮਂ ਵ੍ਯਪਿਬਃ ਸ਼ਚੀਭਿਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤ੍ਵਾ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿष੍ਣਕ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਲਾ ਤੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਚੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰਾ ਪੀਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੀ।
ਯੁਞ੍ਜਾਨਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਨਸ੍ ਤਤ੍ਵਾਯ ਸਵਿਤਾ ਧਿਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਨਿਚਾਯ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਧ੍ਯ੍ ਆਭਰਤ੍
ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਸ ਸੱਚ ਵੱਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਸਮਝ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ; ਅੱਗ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੈ ਆਇਆ।
ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮਨਸਾ ਵਯਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਃ ਸਵੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਾਯ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਯ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਾਨ੍ਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਯਤੋ ਧਿਯਾ ਦਿਵਮ੍ । ਬृਹਜ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਕਰਿष੍ਯਤਃ ਸਵਿਤਾ ਪ੍ਰ ਸੁਵਾਤਿ ਤਾਨ੍
ਸਾਵਿਤਰੁ ਦੇਵਤਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਰਣਾਦਾਇਕ ਸੋਚ ਰਾਹੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋਤਿ ਵਾਲਾ ਸਾਵਿਤਰੁ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਯੁਞ੍ਜਤੇ ਮਨ ऽ ਉਤ ਯੁਞ੍ਜਤੇ ਧਿਯੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਬृਹਤੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ । ਵਿ ਹੋਤ੍ਰਾ ਦਧੇ ਵਯੁਨਾਵਿਦ੍ ਏਕ ऽ ਇਨ੍ ਮਹੀ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਃ ਪਰਿष੍ਟੁਤਿਃ
ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ। ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਵਿਤਰੁ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫਤ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯੁਜੇ ਵਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਨਮੋਭਿਰ੍ ਵਿ ਸ਼੍ਲੋਕ ऽ ਏਤੁ ਪਥ੍ਯੇਵ ਸੂਰੇਃ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ऽ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ऽ ਆ ਯੇ ਧਾਮਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੁਰਾਣੀ ਬੇਨਤੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜੋੜੀਏ; ਸਾਡਾ ਗੀਤ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚੱਲ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ, ਸੁਣੋ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਣਮ੍ ਅਨ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯ ऽ ਇਦ੍ ਯਯੁਰ੍ ਦੇਵਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮ੍ ਓਜਸਾ । ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਵਿਮਮੇ ਸ ऽ ਏਤਸ਼ੋ ਰਜਾਸਿ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਮਹਿਤ੍ਵਨਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡੇ, ਉਹੀ ਸਾਵਿਤਰੁ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵ ਸਵਿਤਃ ਪ੍ਰ ਸੁਵ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰ ਸੁਵ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਭਗਾਯ । ਦਿਵ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਕੇਤਪੂਃ ਕੇਤਂ ਨਃ ਪੁਨਾਤੁ ਵਾਚਸ੍ ਪਤਿਰ੍ ਵਾਚਂ ਨਃ ਸ੍ਵਦਤੁ
ਹੇ ਸਾਵਿਤਰੁ ਦੇਵਤਾ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਭਾਗਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ। ਅਕਾਸ਼ੀ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ; ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਾਡੇ ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਕਰੇ।
ਇਮਂ ਨੋ ਦੇਵ ਸਵਿਤਰ੍ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰ ਣਯ ਦੇਵਾਵ੍ਯꣳ ਸਖਿਵਿਦꣳ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਧਨਜਿਤꣳ ਸ੍ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ऋਚਾ ਸ੍ਤੋਮꣳ ਸਮਰ੍ਧਯ ਗਾਯਤ੍ਰੇਣ ਰਥਨ੍ਤਰਂ ਬृਹਦ੍ ਗਾਯਤ੍ਰਵਰ੍ਤਨਿ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਸਾਵਿਤਰੁ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡਾ ਇਹ ਯਜਨ ਦਿਵਤਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਵੱਲ, ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ। ਗਾਇਤਰੀ, ਰਥੰਤਰੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ—ਸਵਾਹਾ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸਵੇ ऽਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂष੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਆ ਦਦੇ ਗਾਯਤ੍ਰੇਣ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਧਸ੍ਥਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਆ ਭਰ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍
ਸਾਵਿਤਰੁ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਲਿਆ।
ਅਭ੍ਰਿਰ੍ ਅਸਿ ਨਾਰ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿꣳ ਸ਼ਕੇਮ ਖਨਿਤੁꣳ ਸਧਸ੍ਥ ਆ ਜਾਗਤੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍
ਤੂੰ ਬੱਦਲ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਔਰਤ ਵੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਸਨ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਤ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਜਗਾ ਸਕੀਏ।
ਹਸ੍ਤ ऽ ਆਧਾਯ ਸਵਿਤਾ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ ਅਭ੍ਰਿꣳ ਹਿਰਣ੍ਯਯੀਮ੍ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਨਿਚਾਯ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਧ੍ਯ੍ ਆ ਭਰ । ਆਨੁष੍ਟੁਭੇਨ ਛਨ੍ਦਸਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍
ਸਾਵਿਤਰੁ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬੱਦਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਦੀ ਜੋਤ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ।
ਪ੍ਰਤੂਰ੍ਤਂ ਵਾਜਿਨ੍ਨ੍ ਆ ਦ੍ਰਵ ਵਰਿष੍ਠਾਮ੍ ਅਨੁ ਸਮ੍ਵਤਮ੍ । ਦਿਵਿ ਤੇ ਜਨ੍ਮ ਪਰਮਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਤਵ ਨਾਭਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਅਧਿ ਯੋਨਿਰ੍ ਇਤ੍
ਹੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ, ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਵਧ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ ਫੜ। ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੈ।
ਯੁਞ੍ਜਾਥਾꣳ ਰਾਸਭਂ ਯੁਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਾਮੇ ਵृषਣ੍ਵਸੂ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਭਰਨ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਮਯੁਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਗਧੇ ਨੂੰ ਜੋੜੋ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗੇ-ਯੋਗੇ ਤਵਸ੍ਤਰਂ ਵਾਜੇ-ਵਾਜੇ ਹਵਾਮਹੇ । ਸਖਾਯ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਤਯੇ
ਹਰ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਨੂੰ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤੂਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਏਹ੍ਯ੍ ਅਵਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨ੍ ਅਸ਼ਸ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਮਯੋਭੂਰ੍ ਏਹਿ । ਉਰ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵੀਹਿ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਗਵ੍ਯੂਤਿਰ੍ ਅਭਯਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ ਪੂष੍ਣਾ ਸਯੁਜਾ ਸਹ
ਅੱਗੇ ਵਧ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਹਟਾ ਕੇ ਆ, ਹੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆ ਕੇ ਆ। ਵਿਅਪਕ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ; ਪੂਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਧਨ-ਮਾਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਦਾ ਸੁਖ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਧਸ੍ਥਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਆ ਭਰ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਅਚ੍ਛੇਮਃ । ऽ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੀष੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦ੍ ਭਰਿष੍ਯਾਮਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਲਿਆ। ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਲਿਆਵਾਂਗੇ।
ਅਨ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਉषਸਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਮ੍ ਅਖ੍ਯਦ੍ ਅਨ੍ਵ੍ ਅਹਾਨਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਅਨੁ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਚ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਅਨੁ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਆ ਤਤਨ੍ਥ
ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਰਨਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗਤ੍ਯ ਵਾਜ੍ਯ੍ ਅਧ੍ਵਾਨꣳ ਸਰ੍ਵਾ ਮृਧੋ ਵਿਧੂਨੁਤੇ । ਅਗ੍ਨਿꣳ ਸਧਸ੍ਥੇ ਮਹਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਨਿ ਚਿਕੀषਤੇ
ਆ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਜਿਨ੍ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਇਚ੍ਛ ਰੁਚਾ ਤ੍ਵਮ੍ । ਭੂਮ੍ਯਾ ਵृਕ੍ਤ੍ਵਾਯ ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤਃ ਖਨੇਮ ਤਂ ਵਯਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭ। ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੋ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਖੋਦ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭੀਏ।
ਦ੍ਯੌਸ੍ ਤੇ ਪृष੍ਠਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਧਸ੍ਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ꣳ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਯੋਨਿਃ । ਵਿਖ੍ਯਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਿ ਤਿष੍ਠ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ
ਤੇਰਾ ਪਿੱਠ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਆਪ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹ।
ਉਤ੍ ਕ੍ਰਾਮ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯਾਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾ ਵਾਜਿਨ੍ । ਵਯꣳ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਮਤੌ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਗ੍ਨਿਂ ਖਨਨ੍ਤ ऽ ਉਪਸ੍ਥੇ ऽ ਅਸ੍ਯਾਃ
ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਤੁਰ ਚੱਲ। ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੋਦ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਉਦ੍ ਅਕ੍ਰਮੀਦ੍ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾ ਵਾਜ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਵਾਕਃ ਸੁ ਲੋਕꣳ ਸੁਕृਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ । ਤਤਃ ਖਨੇਮ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਮ੍ ਅਗ੍ਨਿꣳ ਸ੍ਵੋ ਰੁਹਾਣਾ ऽ ਅਧਿ ਨਾਕਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਚੰਗੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਥੋਂ ਅਸੀਂ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੋਦ ਲਈਏ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਜਿਘਰ੍ਮਿ ਮਨਸਾ ਘृਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਂ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪृਥੁਂ ਤਿਰਸ਼੍ਚਾ ਵਯਸਾ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਵ੍ਯਚਿष੍ਠਮ੍ ਅਨ੍ਨੈ ਰਭਸਂ ਦृਸ਼ਾਨਮ੍
ਮੈਂ ਮਨ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵੱਡਾ, ਪਸਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਰੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ।
ਆ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਂ ਜਿਘਰ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮਨਸਾ ਤਜ੍ ਜੁषੇਤ । ਮਰ੍ਯਸ਼੍ਰੀ ਸ੍ਪृਹਯਦ੍ਵਰ੍ਣੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਨਾਭਿਮृਸ਼ੇ ਤਨ੍ਵਾ ਜਰ੍ਭੁਰਾਣਃ
ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇਹ ਮਨ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਛੁਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।