ਯਾ ਤੇ ਧਾਮਾਨ੍ਯ੍ ਉਸ਼੍ਮਸਿ ਗਮਧ੍ਯੈ ਯਤ੍ਰ ਗਾਵੋ ਭੂਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾ ऽ ਅਯਾਸਃ । ਅਤ੍ਰਾਹ ਤਦ੍ ਉਰੁਗਾਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ਅਵ ਭਾਰਿ ਭੂਰਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਨਿ ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਨਿ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਵਨਿ ਪਰ੍ਯ੍ ਊਹਾਮਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦृꣳਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦृꣳਹਾਯੁਰ੍ ਦृꣳਹ ਪ੍ਰਜਾਂ ਦृꣳਹ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਘਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਚਰਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਥੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਦਮ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਧਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਘੇਰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ, ਆਯੁ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ, ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤ ਯਤੋ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪਸ੍ਪਸ਼ੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਜ੍ਯਃ ਸਖਾ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕਰਮ ਵੇਖੋ, ਜਿੱਥੋਂ ਧਰਮ ਰੂਪ ਨਿਯਮ ਜਾਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਚੰਗਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦꣳ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯੋ ਦਿਵੀਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਆਤਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਦਮ, ਗਿਆਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਖ।
ਪਰਿਵੀਰ੍ ਅਸਿ ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਦੈਵੀਰ੍ ਵਿਸ਼ੋ ਵ੍ਯਯਨ੍ਤਾਂ ਪਰੀਮਂ ਯਜਮਾਨꣳ ਰਾਯੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮ੍ । ਦਿਵਃ ਸੂਨੁਰ੍ ਅਸਿ । ਏष ਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਲੋਕ ऽ ਆਰਣ੍ਯਸ੍ ਤੇ ਪਸ਼ੁਃ
ਤੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰੇ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਧਨ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਈਏ। ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰਾ ਥਾਂ ਹੈ; ਜੰਗਲ ਤੇਰਾ ਪਸ਼ੂ ਹੈ।
ਉਪਾਵੀਰ੍ ਅਸਿ । ਉਪ ਦੇਵਾਨ੍ ਦੈਵੀਰ੍ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਗੁਰ੍ ਉਸ਼ਿਜੋ ਵਹ੍ਨਿਤਮਾਨ੍ । ਦੇਵ ਤ੍ਵष੍ਟਰ੍ ਵਸੁ ਰਮ ਹਵ੍ਯਾ ਤੇ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਰ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ; ਤੇਰੀ ਭੇਟਾਂ ਸੁਆਦ ਲੈਣ।
ਰੇਵਤੀ ਰਮਧ੍ਵਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਧਾਰਯਾ ਵਸੂਨਿ । ऋਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਹਵਿਃ ਪਾਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਧਰ੍षਾ ਮਾਨੁषਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਧੀਆ ਧਨ ਰੱਖੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਫੰਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ; ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸਵੇ ऽਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂष੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਜੁष੍ਟਂ ਨਿ ਯੁਨਜ੍ਮਿ । ਅਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵੌषਧੀਭ੍ਯੋऽਨੁ ਤ੍ਵਾ ਮਾਤਾ ਮਨ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਨੁ ਪਿਤਾਨੁ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਗਰ੍ਭ੍ਯੋऽਨੁ ਸਖਾ ਸਯੂਥ੍ਯਃ । ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਜੁष੍ਟਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਾਮਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਇਕੋ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸਾਥੀ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪਾਂ ਪੇਰੁਰ੍ ਅਸਿ । ਆਪੋ ਦੇਵੀਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵਾਤ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ ਸਦ੍ ਦੇਵਹਵਿਃ । ਸਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣੋ ਵਾਤੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾꣳ ਸਮ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਯਜਤ੍ਰੈਃ ਸਂ ਯਜ੍ਞਪਤਿਰ੍ ਆਸ਼ਿषਾ
ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹੈਂ। ਦੇਵਤੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਣ। ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾਵੇ।
ਘृਤੇਨਾਕ੍ਤੌ ਪਸ਼ੂਁਸ੍ ਤ੍ਰਾਯੇਥਾ । ਰੇਵਤਿ ਯਜਮਾਨੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਧਾ ऽ ਆ ਵਿਸ਼ । ਉਰੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸਜੂਰ੍ ਦੇਵੇਨ ਵਾਤੇਨਾਸ੍ਯ ਹਵਿषਸ੍ ਤ੍ਮਨਾ ਯਜ ਸਮਸ੍ਯ ਤਨ੍ਵਾ ਭਵ । ਵਰ੍षੋ ਵਰ੍षੀਯਸਿ ਯਜ੍ਞੇ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਧਾਃ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ । ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਰੇਵਤੀ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ। ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਹਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਯਜਨਾ ਚੜ੍ਹਾ; ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਹੋ ਜਾ। ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਵਧੇਰੇ ਪਵੇ; ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਵਾਹਾ।
ਮਾਹਿਰ੍ ਭੂਰ੍ ਮਾ ਪृਦਾਕੁਃ । ਨਮਸ੍ ਤऽ ਆਤਾਨਾਨਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਹਿ । ਘृਤਸ੍ਯ ਕੁਲ੍ਯਾऽ ਉਪऽ ऋਤਸ੍ਯ ਪਥ੍ਯਾऽ ਅਨੁ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਟ ਨਾ ਲਗਾ। ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ। ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਸੱਚੀ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ।
ਦੇਵੀਰ੍ ਆਪਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਵੋਢ੍ਵꣳ ਸੁਪਰਿਵਿष੍ਟਾ ਦੇਵੇषੁ । ਸੁਪਰਿਵਿष੍ਟਾ ਵਯਂ ਪਰਿਵੇष੍ਟਾਰੋ ਭੂਯਾਸ੍ਮ
ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ ਜਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁਚੱਜੀ ਅਤੇ ਸਾਫ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਗੰਦਗੀ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਸੁਚੱਜੇ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੀਏ।
ਵਾਚਂ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਪ੍ਰਾਣਂ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਨਾਭਿਂ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਮੇਢ੍ਰਂ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਪਾਯੁਂ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਚਰਿਤ੍ਰਾꣳਸ੍ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ
ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਸਾਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਜਨਨ ਅੰਗ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨਸ੍ਤऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਮ੍ । ਵਾਕ੍ ਤऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਸ੍ ਤऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਮ੍ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਮ੍ । ਯਤ੍ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰਂ ਯਦ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ ਤ ऽਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਂ ਨਿष੍ਟ੍ਯਾਯਤਾਂ ਤਤ੍ ਤੇ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੁ । ਸ਼ਮ੍ ਅਹੋਭ੍ਯਃ । ਓषਧੇ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ । ਸ੍ਵਧਿਤੇ ਮੈਨꣳ ਹਿꣳਸੀਃ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਤੇਰੀ ਸਾਸ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਤੇਰਾ ਸੁਣਨ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਭਰ ਜਾਵੇ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਔਸ਼ਧੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਾਗੋ ऽਸਿ । ਨਿਰਸ੍ਤꣳ ਰਕ੍ਸ਼ਃ । ऽ ਇਦਮ੍ ਅਹꣳ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽ ਭਿਤਿष੍ਠਾਮੀਦਮ੍ ਅਹꣳ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽ ਵ ਬਾਧऽ ਇਦਮ੍ ਅਹꣳ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ऽਧਮਂ ਤਮੋ ਨਯਾਮਿ । ਘृਤੇਨ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਪ੍ਰੋਰ੍ਣੁਵਾਥਾਮ੍ । ਵਾਯੋ ਵੇ ਸ੍ਤੋਕਾਨਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਜ੍ਯਸ੍ਯ ਵੇਤੁ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤੇ ऽ ਊਰ੍ਧ੍ਵਨਭਸਂ ਮਾਰੁਤਂ ਗਚ੍ਛਤਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਘੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਢੱਕੇ ਜਾਵਨ। ਹਵਾ, ਬੂੰਦਾਂ ਵਿਚ। ਅੱਗ clarified ਮੱਖਣ ਨੂੰ ਜਾਣੇ, ਸਵਾਹਾ। ਸਵਾਹਾ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਇਦਮ੍ ਆਪਃ ਪ੍ਰਵਹਤਾਵਦ੍ਯਂ ਚ ਮਲਂ ਚ ਯਤ੍ । ਯਚ੍ ਚਾਭਿਦੁਦ੍ਰੋਹਾਨृਤਂ ਯਚ੍ ਚ ਸ਼ੇਪੇ ऽ ਅਭੀਰੁਣਮ੍ । ਆਪੋ ਮਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਨਸਃ ਪਵਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਮੁਞ੍ਚਤੁ
ਹੇ ਜਲੋ, ਇਹ ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਗੰਦਗੀ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਓ, ਜੋ ਵੀ ਝੂਠ, ਫਰੇਬ ਜਾਂ ਡਰ-ਬਿਨਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਜਲੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੇ।
ਸਂ ਤੇ ਮਨੋ ਮਨਸਾ ਸਂ ਪ੍ਰਾਣਃ ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਰੇਡ੍ ਅਸ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿष੍ ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਣਾਤ੍ਵ੍ ਆਪਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਸਮਰਿਣਨ੍ ਵਾਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਧ੍ਰਾਜ੍ਯੈ ਪੂष੍ਣੋ ਰꣳਹ੍ਯਾ ऽ ਊष੍ਮਣੋ ਵ੍ਯਥਿषਤ੍ । ਪ੍ਰਯੁਤਂ ਦ੍ਵੇषਃ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਸਾਸ ਸਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਜਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ; ਹਵਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਲਈ ਚਲਾਇਆ; ਪੂਸ਼ਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ। ਨਫਰਤ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਘृਤਂ ਘृਤਪਾਵਾਨਃ ਪਿਬਤ ਵਸਾਂ ਵਸਾਪਾਵਾਨਃ ਪਿਬਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਹਵਿਰ੍ ਅਸਿ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਦਿਸ਼ਃ । ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ । ऽ ਆਦਿਸ਼ਃ । ਵਿਦਿਸ਼ਃ । ऽ ਉਦ੍ਦਿਸ਼ਃ । ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਘੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਘੀ ਪੀਣ। ਚਰਬੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚਰਬੀ ਪੀਣ। ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਯਜਨਾ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ। ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ। ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ। ਉੱਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ ਸਵਾਹਾ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ऽ ਅਙ੍ਗੇ ऽ ਅਙ੍ਗੇ ਨਿ ਦੀਧ੍ਯਦ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਉਦਾਨੋ ऽ ਅਙ੍ਗੇ ऽ ਅਙ੍ਗੇ ਨਿਧੀਤਃ । ਦੇਵ ਤ੍ਵष੍ਟਰ੍ ਭੂਰਿ ਤੇ ਸꣳ-ਸਮੇਤੁ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਯਦ੍ ਵਿषੁਰੂਪਂ ਭਵਾਤਿ । ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਸੇ ਸਖਾਯੋ ऽਨੁ ਤ੍ਵਾ ਮਾਤਾ ਪਿਤਰੋ ਮਦਨ੍ਤੁ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਾਸ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਸਾਸ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਾ, ਤੇਰੀ ਵਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਚਮਕ ਇਕੱਠੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਰੂਪ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਇੱਥੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਉਣ; ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਮਾਪੋ ਮੌषਧੀਰ੍ ਹਿꣳਸੀਃ । ਧਾਮ੍ਨੋ-ਧਾਮ੍ਨੋ ਰਾਜꣳਸ੍ ਤਤੋ ਵਰੁਣ ਨੋ ਮੁਞ੍ਚ । ਯਦ੍ ਆਹੁਰ੍ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾ ऽ ਇਤਿ ਵਰੁਣੇਤਿ ਸ਼ਪਾਮਹੇ ਤਤੋ ਵਰੁਣ ਨੋ ਮੁਞ੍ਚ । ਸੁਮਿਤ੍ਰਿਯਾ ਨ ऽ ਆਪ ऽ ਓषਧਯਃ ਸਨ੍ਤੁ +ਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸਨ੍ਤੁ ਯੋ ਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਂ ਚ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮਃ
ਜਲ ਜਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਅਯੋਗ ਕਿਹਾ, ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ। ਜਲ ਅਤੇ ਪੌਦੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਬਣਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੈਰੀ ਹੋਣ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।
ਹਵਿष੍ਮਤੀਰ੍ ਇਮਾ ऽ ਆਪੋ ਹਵਿष੍ਮਾꣳ2 ऽ ਆ ਵਿਵਾਸਤਿ । ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ ਦੇਵੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰੋ ਹਵਿष੍ਮਾꣳ2 ऽ ਅਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਇਹ ਜਲ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਵੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵੋऽ ਪਨ੍ਨਗृਹਸ੍ਯ ਸਦਸਿ ਸਾਦਯਾਮਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨ੍ਯੋਰ੍ ਭਾਗਧੇਯੀ ਸ੍ਥ । ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣ੍ਯੋਰ੍ ਭਾਗਧੇਯੀ ਸ੍ਥ । ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਾਗਧੇਯੀ ਸ੍ਥ । ਅਮੂਰ੍ ਯਾ ऽ ਉਪ ਸੂਰ੍ਯੇ ਯਾਭਿਰ੍ ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਹ । ਤਾ ਨੋ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਧ੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਨਾਗ-ਘਰ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾਂ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ-ਅੱਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ-ਵਰੁਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨ।
ਹृਦੇ ਤ੍ਵਾ ਮਨਸੇ ਤ੍ਵਾ ਦਿਵੇ ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਤ੍ਵਾ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਇਮਮ੍ ਅਧ੍ਵਰਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਹੋਤ੍ਰਾ ਯਚ੍ਛ
ਦਿਲ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ, ਯਜਨ-ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ।
ਸੋਮ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾ ऽ ਉਪਾਵ ਰੋਹ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਜਾ ਉਪਾਵ ਰੋਹਨ੍ਤੁ । ਸ਼ृਣੋਤ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧਾ ਹਵਂ ਮੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਆਪੋ ਧਿषਣਾਸ਼੍ ਚ ਦੇਵੀਃ । ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਵਿਦੁषੋ ਨ ਯਜ੍ਞꣳ ਸ਼ृਣੋਤੁ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਹਵਂ ਮੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ। ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹੇ। ਅੱਗੀ, ਜਲਾਈ ਹੋਈ, ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ; ਜਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸੁਣਨ। ਪੱਥਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ; ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ, ਸਵਾਹਾ।
ਦੇਵੀਰ੍ ਆਪੋ ऽ ਅਪਾਂ ਨਪਾਦ੍ ਯੋ ਵ ऽ ਊਰ੍ਮਿਰ੍ ਹਵਿष੍ਯ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਵਾਨ੍ ਮਦਿਨ੍ਤਮਃ । ਤਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤ ਸ਼ੁਕ੍ਰਪੇਭ੍ਯੋ ਯੇषਾਂ ਭਾਗ ਸ੍ਥ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਜਲ, ਜਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਲਹਿਰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਹੈ—ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂੰ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਦੇ, ਸਵਾਹਾ।
ਕਾਰ੍षਿਰ੍ ਅਸਿ । ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਯਾ ऽ ਉਨ੍ ਨਯਾਮਿ । ਸਮ੍ ਆਪੋ ऽ ਅਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਗ੍ਮਤ ਸਮ੍ ਓषਧੀਭਿਰ੍ ਓषਧੀਃ
ਤੂੰ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅਬਾਦੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਲ ਜਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਣ; ਪੌਦੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਣ।
ਯਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਪृਤ੍ਸੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਅਵਾ ਵਾਜੇषੁ ਯਂ ਜੁਨਾਃ । ਸ ਯਨ੍ਤਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ ਇषਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੁਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਾਹਾ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸਵੇऽਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂष੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਆ ਦਦੇ ਰਾਵਾਸਿ ਗਭੀਰਮ੍ ਇਮਮ੍ ਅਧ੍ਵਰਂ ਕृਧੀਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁषੂਤਮਮ੍ । ਉਤ੍ਤਮੇਨ ਪਵਿਨੋਰ੍ਜਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਪਯਸ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ । ਨਿਗ੍ਰਾਭ੍ਯਾ ਸ੍ਥ ਦੇਵਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ ਤਰ੍ਪਯਤ ਮਾ
ਦੇਵੀ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੂੰਜ ਕਰ; ਇਹ ਯਜਨ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣਾਓ। ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ, ਮਿੱਠਾ, ਪੂਰਾ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ; ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਮਨੋ ਮੇ ਤਰ੍ਪਯਤ ਵਾਚਂ ਮੇ ਤਰ੍ਪਯਤ ਪ੍ਰਾਣਂ ਮੇ ਤਰ੍ਪਯਤ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਮੇ ਤਰ੍ਪਯਤ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਮੇ ਤਰ੍ਪਯਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇ ਤਰ੍ਪਯਤ ਪ੍ਰਜਾਂ ਮੇ ਤਰ੍ਪਯਤ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਮੇ ਤਰ੍ਪਯਤ ਗਣਾਨ੍ ਮੇ ਤਰ੍ਪਯਤ ਗਣਾ ਮੇ ਮਾ ਵਿਤृषਨ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਰਾਜੀ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਰਾਜੀ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਸਾਂਸ ਰਾਜੀ ਕਰ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਜੀ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਰਾਜੀ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਆਪ ਰਾਜੀ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਰਾਜੀ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਪਸ਼ੂ ਰਾਜੀ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਸਮੂਹ ਰਾਜੀ ਕਰ; ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਸਾ ਨਾ ਛੱਡੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾ ਵਸੁਮਤੇ ਰੁਦ੍ਰਵਤੇ । ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਵਤੇ । ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾਭਿਮਾਤਿਘ੍ਨੇ । ਸ਼੍ਯੇਨਾਯ ਤ੍ਵਾ ਸੋਮਭृਤੇ । ऽ ਅਗ੍ਨਯੇ ਤ੍ਵਾ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਦੇ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਰੁਦਰ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਆਦਿਤਿਆ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਬਾਜ ਲਈ, ਸੋਮਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਅੱਗ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ऽ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਦੇਵꣳ ਸਵਿਤਾਰਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣੌ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ऽ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਛਨ੍ਦਾꣳਸਿ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਯਜ੍ਞਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸੋਮਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਭੋ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਮਨੋ ਮੇ ਹਾਰ੍ਦਿ ਯਚ੍ਛ । ਦਿਵਂ ਤੇ ਧੂਮੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਭਸ੍ਮਨਾ ਪृਣ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਛੰਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਦਿਵੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਅੱਗ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਤੇਰਾ ਧੂੰਆਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ।