ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਦ੍ਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਵਰੁਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਨਾਭ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਪੂਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਚੰਦ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਜਲ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਵਰੁਣ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਨਾਭੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ।
ਵਾਚੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਪ੍ਰਾਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਪ੍ਰਾਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਬੋਲੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਸਾਸ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਸਾਸ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅੱਖ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅੱਖ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਕੰਨ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਕੰਨ ਨੂੰ।
ਮਨਸਃ ਕਾਮਮ੍ ਆਕੂਤਿਂ ਵਾਚਃ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ੀਯ । ਪਸ਼ੂਨਾꣳ ਰੂਪਮ੍ ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਰਸੋ ਯਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰਯਤਾਂ ਮਯਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ॥ 5 ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਂਭ੍ਰਿਯਮਾਣਃ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਸਂਭृਤੋ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਃ ਸꣳਸਨ੍ਨੋ ਘਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵृਕ੍ਤਸ੍ ਤੇਜ ऽ ਉਦ੍ਯਤ ऽ ਆਸ਼੍ਵਿਨਃ ਪਯਸ੍ਯਾ ਨੀਯਮਾਨੇ ਪੌष੍ਣੋ ਵਿष੍ਯਨ੍ਦਮਾਨੇ ਮਾਰੁਤਃ ਕ੍ਲਥਨ੍ । ਮੈਤ੍ਰਃ ਸ਼ਰਸਿ ਸਂਤਾਯ੍ਯਮਾਨੇ ਵਾਯਵ੍ਯੋ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣ ऽ ਆਗ੍ਨੇਯੋ ਹੂਯਮਾਨੋ ਵਾਗ੍ਘੁਤਃ
ਮੈਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਬੋਲੀ ਦੀ ਨੀਅਤ, ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਚ ਲੈ ਲਵਾਂ; ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਖਾਣੇ ਦਾ ਸੁਆਦ, ਇੱਜ਼ਤ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਵੱਸੇ। ਸਵਾਹਾ।
ਸਵਿਤਾ ਪ੍ਰਥਮੇ ऽਹਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਵਾਯੁਸ੍ ਤृਤੀਯ ऽ ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਪਞ੍ਚਮ ऽ ऋਤੁਃ षष੍ਠੇ ਮਰੁਤਃ ਸਪ੍ਤਮੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਅष੍ਟਮੇ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨਵਮੇ ਵਰੁਣੋ ਦਸ਼ਮ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਏਕਾਦਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸਵਿਤਾ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਅੱਗ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਹਵਾ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਆਦਿਤ, ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਚੰਦ, ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਰੁੱਤ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਮਾਰੁਤ, ਅਠਵੇਂ ਦਿਨ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ; ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਮਿਤਰ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਵਰੁਣ, ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਇੰਦਰ, ਬਾਰਵੇਂ ਦਿਨ ਸਭ ਦੇਵਤੇ।
ਉਗ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਭੀਮਸ਼੍ ਚ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਧੁਨਿਸ਼੍ ਚ । ਸਾਸਹ੍ਵਾꣳਸ਼੍ ਚਾਭਿਯੁਗ੍ਵਾ ਚ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ॥ 39. 8 ਅਗ੍ਨਿꣳ ਹृਦਯੇਨਾਸ਼ਨਿꣳ ਹृਦਯਾਗ੍ਰੇਣ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਹृਦਯੇਨ ਭਵਂ ਯਕ੍ਨਾ । ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਮਤਸ੍ਨਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਂ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਃਪਰ੍ਸ਼ਵ੍ਯੇਨੋਗ੍ਰਂ ਦੇਵਂ ਵਨਿष੍ਠੁਨਾ ਵਸਿष੍ਠਹਨੁਃ ਸ਼ਿਙ੍ਗੀਨਿ ਕੋਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਾਮ੍
ਉਗਰ, ਭੀਮ, ਹਨੇਰਾ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ—ਸਵਾਹਾ।
ਉਗ੍ਰਂ ਲੋਹਿਤੇਨ ਮਿਤ੍ਰꣳ ਸੌਵ੍ਰਤ੍ਯੇਨ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦੌਰ੍ਵ੍ਰਤ੍ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡੇਨ ਮਰੁਤੋ ਬਲੇਨ ਸਾਧ੍ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਮੁਦਾ । ਭਵਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠ੍ਯꣳ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਯਕृਚ੍ ਛਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਨਿष੍ਠੁਃ ਪਸ਼ੁਪਤੇਃ ਪੁਰੀਤਤ੍
ਉਗਰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ, ਮਿੱਤਰ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰੁਦਰ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਮਾਰੁਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਧਿਆਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ; ਭਵ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਰੁਦਰ ਪਾਸੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ ਜਿਗਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਵ ਪਿੱਠ ਨਾਲ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਪੇਟ ਨਾਲ।
ਲੋਮਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਲੋਮਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤ੍ਵਚੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤ੍ਵਚੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਲੋਹਿਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਲੋਹਿਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮੇਦੋਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮੇਦੋਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਮਾꣳਸੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਾꣳਸੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਨਾਵਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਨਾਵਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਥਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਥਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਜ੍ਜਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਜ੍ਜਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਰੇਤਸੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪਾਯਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਚਮੜੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਚਮੜੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਲਾਲੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਲਾਲੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਚਰਬੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਚਰਬੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਮਾਸ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਮਾਸ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਨਸਾਂ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਨਸਾਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਮੱਜ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਮੱਜ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਬੀਜ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਪਖਾਣ ਨੂੰ।
ਆਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਂਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਿਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹੋਦ੍ਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ਼ੁਚੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ੋਚਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ੋਚਮਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ੋਕਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਉਠਣ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਚਮਕਣ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਦੁਖ ਨੂੰ।
ਤਪਸੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤਪ੍ਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਘਰ੍ਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਨਿष੍ਕृਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਭੇषਜਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਤਪ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਤਪ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਗਰਮੀ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਪਾਪ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਇਲਾਜ ਲਈ ਆਹੁਤੀ।
ਯਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਕਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾꣳ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਯਮ ਦੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਅੰਤ ਦੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਮੌਤ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ-ਹੱਤਿਆ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਆਹੁਤੀ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ1} ਈਸ਼ਾ ਵਾਸ੍ਯਮ੍ ਇਦꣳ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ ਕਿਂ ਚ ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਜਗਤ੍ । ਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੇਨ ਭੁਞ੍ਜੀਥਾ ਮਾ ਗृਧਃ ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਧਨਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਲਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਹੀ ਅਸਲ ਸੁਖ ਲੈ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ2} ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਏਵੇਹ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਜਿਜੀਵਿषੇਚ੍ ਛਤꣳ ਸਮਾਃ । ਏਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨ ਕਰ੍ਮ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਨਰੇ
ਇਥੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਕਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ3} ਅਸੁਰ੍ਯਾ ਨਾਮ ਤੇ ਲੋਕਾ ऽਅਨ੍ਧੇਨ ਤਮਸਾਵृਤਾਃ । ਤਾꣳਸ੍ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਾਪਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯੇ ਕੇ ਚਾਤ੍ਮਹਨੋ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸੁਰ-ਲੋਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ4} ਅਨੇਜਦ੍ ਏਕਂ ਮਨਸੋ ਜਵੀਯੋ ਨੈਨਦ੍ ਦੇਵਾ ऽ ਆਪ੍ਨੁਵਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਸ਼ਤ੍ । ਤਦ੍ ਧਾਵਤੋ ऽਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਤ੍ਯ੍ ਏਤਿ ਤਿष੍ਠਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਪੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਦਧਾਤਿ
ਉਹ ਇਕ ਹੈ, ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਨ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਵਾ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ5} ਤਦ੍ ਏਜਤਿ ਤਨ੍ ਨੈਜਤਿ ਤਦ੍ ਦੂਰੇ ਤਦ੍ ਵ੍ ਅਨ੍ਤਿਕੇ । ਤਦ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਉ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਬਾਹ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਚਲਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ ਚਲਦਾ; ਉਹ ਦੂਰ ਵੀ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵੀ ਹੈ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ6} ਯਸ੍ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਏਵਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਤੋ ਨ ਵਿ ਚਿਕਿਤ੍ਸਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ7} ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮੈਵਾਭੂਦ੍ ਵਿਜਾਨਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਕੋ ਮੋਹਃ ਕਃ ਸ਼ੋਕ ऽ ਏਕਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸਦੇ ਆਪ ਹੀ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਫਿਰ ਕੋਈ ਭੁਲੇਖਾ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ8} ਸ ਪਰ੍ਯ੍ ਅਗਾਚ੍ ਛੁਕ੍ਰਮ੍ ਅਕਾਯਮ੍ ਅਵ੍ਰਣਮ੍ ਅਸ੍ਨਾਵਿਰꣳ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਪਾਪਵਿਦ੍ਧਮ੍ । ਕਵਿਰ੍ ਮਨੀषੀ ਪਰਿਭੂਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਤੋ ऽਰ੍ਥਾਨ੍ ਵ੍ਯਦਧਾਚ੍ਛਾਸ਼੍ਵਤੀਭ੍ਯਃ ਸਮਾਭ੍ਯਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਜਖਮ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨਸ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਸਦਾ ਲਈ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੰਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. 9।ਕਾਣ੍ਵ12} ਅਨ੍ਧਂ ਤਮਃ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯੇ ऽਸਂਭੂਤਿਮ੍ ਉਪਾਸਤੇ । ਤਤੋ ਭੂਯ ऽ ਇਵ ਤੇ ਤਮੋ ਯ ऽ ਉ ਸਂਭੂਤ੍ਯਾꣳ ਰਤਾਃ
ਜੋ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. 10।ਕਾਣ੍ਵ13} ਅਨ੍ਯਦ੍ ਏਵਾਹੁਃ ਸਂਭਵਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਆਹੁਰ੍ ਅਸਂਭਵਾਤ੍ । ਇਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ ਧੀਰਾਣਾਂ ਯੇ ਨਸ੍ ਤਦ੍ ਵਿਚਚਕ੍ਸ਼ਿਰੇ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ। ਇਹ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਇਆ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. 11।ਕਾਣ੍ਵ14} ਸਂਭੂਤਿਂ ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਚ ਯਸ੍ ਤਦ੍ ਵੇਦੋਭਯꣳ ਸਹ । ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਭੂਤ੍ਯਾਮृਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਨਾਸ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. 12।ਕਾਣ੍ਵ9} ਅਨ੍ਧਂ ਤਮਃ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯੇ ऽਵਿਦ੍ਯਾਮ੍ ਉਪਾਸਤੇ । ਤਤੋ ਭੂਯ ऽ ਇਵ ਤੇ ਤਮੋ ਯ ऽ ਉ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾꣳ ਰਤਾਃ
ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. 13।ਕਾਣ੍ਵ10} ਅਨ੍ਯਦ੍ ਏਵਾਹੁਰ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾ ऽ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਆਹੁਰ੍ ਅਵਿਦ੍ਯਾਯਾਃ । ਇਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ ਧੀਰਾਣਾਂ ਯੇ ਨਸ੍ ਤਦ੍ ਵਿਚਚਕ੍ਸ਼ਿਰੇ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ। ਇਹ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਇਆ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. 14।ਕਾਣ੍ਵ11} ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਯਸ੍ ਤਦ੍ ਵੇਦੋਭਯꣳ ਸਹ । ਅਵਿਦ੍ਯਯਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾਮृਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. 15} ਵਾਯੁਰ੍ ਅਨਿਲਮ੍ ਅਮृਤਮ੍ ਅਥੇਦਂ ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਤꣳ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ । ਓ3ਮ੍ ਕ੍ਰਤੋ ਸ੍ਮਰ ਕ੍ਲਿਬੇ ਸ੍ਮਰ ਕृਤꣳ ਸ੍ਮਰ
ਹਵਾ ਅਮਰ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਅਖੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ! ਕਰਤਾ, ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ!
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. 16।ਕਾਣ੍ਵ18} ਅਗ੍ਨੇ ਨਯ ਸੁਪਥਾ ਰਾਯੇ ऽ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦੇਵ ਵਯੁਨਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ । ਯੁਯੋਧ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਜ੍ ਜੁਹੁਰਾਣਮ੍ ਏਨੋ ਭੂਯਿष੍ਠਾਂ ਤੇ ਨਮ ऽ ਉਕ੍ਤਿਂ ਵਿਧੇਮ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਚਲ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਟ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. 17।ਕਾਣ੍ਵ15} ਹਿਰਣ੍ਮਯੇਨ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿਹਿਤਂ ਮੁਖਮ੍ । ਯੋ ऽਸਾਵ੍ ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਪੁਰੁषਃ ਸੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਹਮ੍ । ਓ੩ਮ੍ ਖਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ
ਸੱਚ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਤਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਓਮ, ਅਕਾਸ਼, ਬ੍ਰਹਮ।