ਚਤੁਃਸ੍ਰਕ੍ਤਿਰ੍ ਨਾਭਿਰ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਰਥਾਃ ਸ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਃ ਸਪ੍ਰਥਾਃ ਸ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਃ ਸਪ੍ਰਥਾਃ । ਅਪ ਦ੍ਵੇषੋ ऽ ਅਪ ਹ੍ਵਰੋ ऽਨ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਸਸ਼੍ਚਿਮ
ਚਾਰ ਲੜੀਆਂ, ਸੱਚ ਦੀ ਨਾਭੀ, ਜੋ ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਵਿਆਪਕਤਾ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵਿਆਪਕਤਾ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ। ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਘਟਾਅ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਰਾਹ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ; ਅਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਕਠੇ ਰਹੀਏ।
ਘਰ੍ਮੈਤਤ੍ ਤੇ ਪੁਰੀषਂ ਤੇਨ ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਚਾ ਚ ਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵ । ਵਰ੍ਧਿषੀਮਹਿ ਚ ਵਯਮ੍ ਆ ਚ ਪ੍ਯਾਸਿषੀਮਹਿ
ਇਹ ਗਰਮੀ ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧ ਅਤੇ ਭਰ ਜਾ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਧੀਏ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਭਰ ਜਾਈਏ।
ਅਚਿਕ੍ਰਦਦ੍ ਵृषਾ ਹਰਿਰ੍ ਮਹਾਨ੍ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਤਃ । ਸꣳ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਦਿਦ੍ਯੁਤਦ੍ ਉਦਧਿਰ੍ ਨਿਧਿਃ
ਮਹਾਨ ਬਲਦ, ਪੀਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਖਜਾਨਾ।
ਸੁਮਿਤ੍ਰਿਯਾ ਨ ऽ ਆਪ ऽ ਓषਧਯਃ ਸਨ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸਨ੍ਤੁ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਂ ਚ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮਃ
ਜਲ ਅਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮਿੱਤਰ ਬਣਨ; ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਵੈਰੀ ਹੋਣ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਉਦ੍ ਵਯਂ ਤਮਸਸ੍ ਪਰਿ ਸ੍ਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ऽ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ । ਦੇਵਂ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ ਅਗਨ੍ਮ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉਜਾਲੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਏਧੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਏਧਿषੀਮਹਿ । ਸਮਿਦ੍ ਅਸਿ ਤੇਜੋ ऽਸਿ ਤੇਜੋ ਮਯਿ ਧੇਹਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਜਲਾਉਣ ਨੂੰ ਜਲਾਈਏ; ਤੂੰ ਇੰਨਦਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਾਨਣ ਹੈਂ—ਉਹ ਚਾਨਣ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਰੱਖ।
ਯਾਵਤੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਯਾਵਚ੍ ਚ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਵਿਤਸ੍ਥਿਰੇ । ਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਗ੍ਰਹਮੂਰ੍ਜਾ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਯਿ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ, ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪੀਣ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।
ਮਯਿ ਤ੍ਯਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਬृਹਨ੍ ਮਯਿ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਮਯਿ ਕ੍ਰਤੁਃ । ਘਰ੍ਮਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੁਗ੍ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਵਿਰਾਜਾ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤੇਜਸਾ ਸਹ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਹੁਨਰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਇਰਾਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਪਯਸੋ ਰੇਤ ऽ ਆਭृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਦੋਹਮ੍ ਅਸ਼ੀਮਹ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਰਾਮ੍-ਉਤ੍ਤਰਾꣳ ਸਮਾਮ੍ । ਤ੍ਵਿषਃ ਸਂਵृਕ੍ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੇ ਸੁषੁਮ੍ਣਸ੍ਯ ਤੇ ਸੁषੁਮ੍ਣਾਗ੍ਨਿਹੁਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੀਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਮਧੁਮਤ ऽ ਉਪਹੂਤ ऽ ਉਪਹੂਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ
ਅਸੀਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਲੈ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਸਾਲ ਦਰ ਸਾਲ ਪੀਈਏ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਰੀ ਇਰਾਦਾ, ਤੇਰਾ ਹੁਨਰ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਭੇਟ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪੀਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੀ, ਮਿੱਠੀ, ਬੁਲਾਈ ਹੋਈ, ਬੁਲਾਈ ਹੋਈ—ਮੈਂ ਉਹ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯਃ ਸਾਧਿਪਤਿਕੇਭ੍ਯਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਵਾਯਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਦਿਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਸਾਸਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਸਮੇਤ; ਸਵਾਹਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅੱਗ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਹਵਾ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ।
ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਦ੍ਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਵਰੁਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਨਾਭ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਪੂਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਚੰਦ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਜਲ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਵਰੁਣ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਨਾਭੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ।
ਵਾਚੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਪ੍ਰਾਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਪ੍ਰਾਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਬੋਲੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਸਾਸ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਸਾਸ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅੱਖ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅੱਖ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਕੰਨ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਕੰਨ ਨੂੰ।
ਮਨਸਃ ਕਾਮਮ੍ ਆਕੂਤਿਂ ਵਾਚਃ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ੀਯ । ਪਸ਼ੂਨਾꣳ ਰੂਪਮ੍ ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਰਸੋ ਯਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰਯਤਾਂ ਮਯਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ॥ 5 ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਂਭ੍ਰਿਯਮਾਣਃ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਸਂਭृਤੋ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਃ ਸꣳਸਨ੍ਨੋ ਘਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵृਕ੍ਤਸ੍ ਤੇਜ ऽ ਉਦ੍ਯਤ ऽ ਆਸ਼੍ਵਿਨਃ ਪਯਸ੍ਯਾ ਨੀਯਮਾਨੇ ਪੌष੍ਣੋ ਵਿष੍ਯਨ੍ਦਮਾਨੇ ਮਾਰੁਤਃ ਕ੍ਲਥਨ੍ । ਮੈਤ੍ਰਃ ਸ਼ਰਸਿ ਸਂਤਾਯ੍ਯਮਾਨੇ ਵਾਯਵ੍ਯੋ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣ ऽ ਆਗ੍ਨੇਯੋ ਹੂਯਮਾਨੋ ਵਾਗ੍ਘੁਤਃ
ਮੈਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਬੋਲੀ ਦੀ ਨੀਅਤ, ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਚ ਲੈ ਲਵਾਂ; ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਖਾਣੇ ਦਾ ਸੁਆਦ, ਇੱਜ਼ਤ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਵੱਸੇ। ਸਵਾਹਾ।
ਸਵਿਤਾ ਪ੍ਰਥਮੇ ऽਹਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਵਾਯੁਸ੍ ਤृਤੀਯ ऽ ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਪਞ੍ਚਮ ऽ ऋਤੁਃ षष੍ਠੇ ਮਰੁਤਃ ਸਪ੍ਤਮੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਅष੍ਟਮੇ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨਵਮੇ ਵਰੁਣੋ ਦਸ਼ਮ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਏਕਾਦਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸਵਿਤਾ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਅੱਗ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਹਵਾ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਆਦਿਤ, ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਚੰਦ, ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਰੁੱਤ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਮਾਰੁਤ, ਅਠਵੇਂ ਦਿਨ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ; ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਮਿਤਰ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਵਰੁਣ, ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਇੰਦਰ, ਬਾਰਵੇਂ ਦਿਨ ਸਭ ਦੇਵਤੇ।
ਉਗ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਭੀਮਸ਼੍ ਚ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਧੁਨਿਸ਼੍ ਚ । ਸਾਸਹ੍ਵਾꣳਸ਼੍ ਚਾਭਿਯੁਗ੍ਵਾ ਚ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ॥ 39. 8 ਅਗ੍ਨਿꣳ ਹृਦਯੇਨਾਸ਼ਨਿꣳ ਹृਦਯਾਗ੍ਰੇਣ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਹृਦਯੇਨ ਭਵਂ ਯਕ੍ਨਾ । ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਮਤਸ੍ਨਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਂ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਃਪਰ੍ਸ਼ਵ੍ਯੇਨੋਗ੍ਰਂ ਦੇਵਂ ਵਨਿष੍ਠੁਨਾ ਵਸਿष੍ਠਹਨੁਃ ਸ਼ਿਙ੍ਗੀਨਿ ਕੋਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਾਮ੍
ਉਗਰ, ਭੀਮ, ਹਨੇਰਾ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ—ਸਵਾਹਾ।
ਉਗ੍ਰਂ ਲੋਹਿਤੇਨ ਮਿਤ੍ਰꣳ ਸੌਵ੍ਰਤ੍ਯੇਨ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦੌਰ੍ਵ੍ਰਤ੍ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡੇਨ ਮਰੁਤੋ ਬਲੇਨ ਸਾਧ੍ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਮੁਦਾ । ਭਵਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠ੍ਯꣳ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਯਕृਚ੍ ਛਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਨਿष੍ਠੁਃ ਪਸ਼ੁਪਤੇਃ ਪੁਰੀਤਤ੍
ਉਗਰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ, ਮਿੱਤਰ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰੁਦਰ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਮਾਰੁਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਧਿਆਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ; ਭਵ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਰੁਦਰ ਪਾਸੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ ਜਿਗਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਵ ਪਿੱਠ ਨਾਲ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਪੇਟ ਨਾਲ।
ਲੋਮਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਲੋਮਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤ੍ਵਚੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤ੍ਵਚੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਲੋਹਿਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਲੋਹਿਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮੇਦੋਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮੇਦੋਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਮਾꣳਸੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਾꣳਸੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਨਾਵਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਨਾਵਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਥਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਥਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਜ੍ਜਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਜ੍ਜਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਰੇਤਸੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪਾਯਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਚਮੜੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਚਮੜੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਲਾਲੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਲਾਲੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਚਰਬੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਚਰਬੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਮਾਸ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਮਾਸ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਨਸਾਂ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਨਸਾਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਮੱਜ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਮੱਜ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਬੀਜ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਪਖਾਣ ਨੂੰ।
ਆਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਂਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਿਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹੋਦ੍ਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ਼ੁਚੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ੋਚਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ੋਚਮਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ੋਕਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਉਠਣ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਚਮਕਣ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਦੁਖ ਨੂੰ।
ਤਪਸੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤਪ੍ਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਘਰ੍ਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਨਿष੍ਕृਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਭੇषਜਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਤਪ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਤਪ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਗਰਮੀ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਪਾਪ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਇਲਾਜ ਲਈ ਆਹੁਤੀ।
ਯਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਕਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾꣳ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਯਮ ਦੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਅੰਤ ਦੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਮੌਤ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ-ਹੱਤਿਆ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਆਹੁਤੀ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ1} ਈਸ਼ਾ ਵਾਸ੍ਯਮ੍ ਇਦꣳ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ ਕਿਂ ਚ ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਜਗਤ੍ । ਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੇਨ ਭੁਞ੍ਜੀਥਾ ਮਾ ਗृਧਃ ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਧਨਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਲਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਹੀ ਅਸਲ ਸੁਖ ਲੈ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ2} ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਏਵੇਹ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਜਿਜੀਵਿषੇਚ੍ ਛਤꣳ ਸਮਾਃ । ਏਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨ ਕਰ੍ਮ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਨਰੇ
ਇਥੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਕਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ3} ਅਸੁਰ੍ਯਾ ਨਾਮ ਤੇ ਲੋਕਾ ऽਅਨ੍ਧੇਨ ਤਮਸਾਵृਤਾਃ । ਤਾꣳਸ੍ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਾਪਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯੇ ਕੇ ਚਾਤ੍ਮਹਨੋ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸੁਰ-ਲੋਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ4} ਅਨੇਜਦ੍ ਏਕਂ ਮਨਸੋ ਜਵੀਯੋ ਨੈਨਦ੍ ਦੇਵਾ ऽ ਆਪ੍ਨੁਵਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਸ਼ਤ੍ । ਤਦ੍ ਧਾਵਤੋ ऽਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਤ੍ਯ੍ ਏਤਿ ਤਿष੍ਠਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਪੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਦਧਾਤਿ
ਉਹ ਇਕ ਹੈ, ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਨ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਵਾ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ5} ਤਦ੍ ਏਜਤਿ ਤਨ੍ ਨੈਜਤਿ ਤਦ੍ ਦੂਰੇ ਤਦ੍ ਵ੍ ਅਨ੍ਤਿਕੇ । ਤਦ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਉ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਬਾਹ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਚਲਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ ਚਲਦਾ; ਉਹ ਦੂਰ ਵੀ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵੀ ਹੈ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ6} ਯਸ੍ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਏਵਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਤੋ ਨ ਵਿ ਚਿਕਿਤ੍ਸਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ7} ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮੈਵਾਭੂਦ੍ ਵਿਜਾਨਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਕੋ ਮੋਹਃ ਕਃ ਸ਼ੋਕ ऽ ਏਕਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸਦੇ ਆਪ ਹੀ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਫਿਰ ਕੋਈ ਭੁਲੇਖਾ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. ਕਾਣ੍ਵ8} ਸ ਪਰ੍ਯ੍ ਅਗਾਚ੍ ਛੁਕ੍ਰਮ੍ ਅਕਾਯਮ੍ ਅਵ੍ਰਣਮ੍ ਅਸ੍ਨਾਵਿਰꣳ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਪਾਪਵਿਦ੍ਧਮ੍ । ਕਵਿਰ੍ ਮਨੀषੀ ਪਰਿਭੂਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਤੋ ऽਰ੍ਥਾਨ੍ ਵ੍ਯਦਧਾਚ੍ਛਾਸ਼੍ਵਤੀਭ੍ਯਃ ਸਮਾਭ੍ਯਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਜਖਮ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨਸ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਸਦਾ ਲਈ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੰਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. 9।ਕਾਣ੍ਵ12} ਅਨ੍ਧਂ ਤਮਃ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯੇ ऽਸਂਭੂਤਿਮ੍ ਉਪਾਸਤੇ । ਤਤੋ ਭੂਯ ऽ ਇਵ ਤੇ ਤਮੋ ਯ ऽ ਉ ਸਂਭੂਤ੍ਯਾꣳ ਰਤਾਃ
ਜੋ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
{ਈਸ਼ਾਵਾ.ਉਪ. 10।ਕਾਣ੍ਵ13} ਅਨ੍ਯਦ੍ ਏਵਾਹੁਃ ਸਂਭਵਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਆਹੁਰ੍ ਅਸਂਭਵਾਤ੍ । ਇਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ ਧੀਰਾਣਾਂ ਯੇ ਨਸ੍ ਤਦ੍ ਵਿਚਚਕ੍ਸ਼ਿਰੇ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ। ਇਹ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਇਆ।