ਅਗ੍ਨੇ ਨਯ ਸੁਪਥਾ ਰਾਯੇ ऽਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦੇਵ ਵਯੁਨਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ । ਯੁਯੋਧ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਜ੍ ਜੁਹੁਰਾਣਮ੍ ਏਨੋ ਭੂਯਿष੍ਠਾਂ ਤੇ ਨਮऽਉਕ੍ਤਿਂ ਵਿਧੇਮ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਤੂੰ ਸਭ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ। ਸਾਡੀ ਕੀਤੀ ਟੇਢੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਅਸੀਂ ਵਧੀਆ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਨੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵਰਿਵਸ੍ ਕृਣੋਤ੍ਵ੍ ਅਯਂ ਮृਧਃ ਪੁਰ ऽਏਤੁ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਦਨ੍ । ਅਯਂ ਵਾਜਾਨ੍ ਜਯਤੁ ਵਾਜਸਾਤਾਵ੍ ਅਯꣳ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਜਯਤੁ ਜਰ੍ਹृषਾਣਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਇਹ ਅੱਗ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਵੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਆਵੇ। ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਨ ਜਿੱਤੇ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰਾਵੇ। ਸਵਾਹਾ।
ਉਰੁ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵੋਰੁ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਨਸ੍ ਕृਧਿ । ਘृਤਂ ਘृਤਯੋਨੇ ਪਿਬ ਪ੍ਰ-ਪ੍ਰ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਤਿਰ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਪਾ ਕੇ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਵੱਡਾ ਥਾਂ ਬਣਾਓ। ਹੇ ਘੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਘੀ ਪੀਓ। ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲੋ। ਸਵਾਹਾ।
ਦੇਵ ਸਵਿਤਰ੍ ਏष ਤੇ ਸੋਮਸ੍ ਤꣳ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦਭਨ੍ । ਏਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਸੋਮ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਁ2 ऽ ਉਪਾਗਾ ऽ ਇਦਮ੍ ਅਹਂ ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍ਤ੍ ਸਹ ਰਾਯਸ੍ਪੋषੇਣ ਸ੍ਵਾਹਾ ਨਿਰ੍ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਇਹ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਆਵੇ। ਹੇ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਧਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਵਾਹਾ। ਮੈਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨੇ ਵ੍ਰਤਪਾਸ੍ ਤ੍ਵੇ ਵ੍ਰਤਪਾ ਯਾ ਤਵ ਤਨੂਰ੍ ਮਯ੍ਯ੍ ਅਭੂਦ੍ ਏषਾ ਸਾ ਤ੍ਵਯਿ ਯੋ ਮਮ ਤਨੂਸ੍ ਤ੍ਵਯ੍ਯ੍ ਅਭੂਦ੍ ਇਯꣳ ਸਾ ਮਯਿ । ਯਥਾਯਥਂ ਨੌ ਵ੍ਰਤਪਤੇ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੁ ਮੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਪਤਿਰ੍ ਅਮꣳਸ੍ਤਾਨੁ ਤਪਸ੍ ਤਪਸ੍ਪਤਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਵਚਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਵਚਨ-ਰੂਪ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵਚਨ-ਪਤੀ ਹੈਂ, ਸਾਡੇ ਵਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਦীক্ষਾ-ਪਤੀ ਮੇਰੀ ਦীক্ষਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਤਪ-ਪਤੀ ਮੇਰਾ ਤਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।
ਉਰੁ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵੋਰੁ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਨਸ੍ ਕृਧਿ । ਘृਤਂ ਘृਤਯੋਨੇ ਪਿਬ ਪ੍ਰ-ਪ੍ਰ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਤਿਰ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਪਾ ਕੇ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਵੱਡਾ ਥਾਂ ਬਣਾਓ। ਹੇ ਘੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਘੀ ਪੀਓ। ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲੋ। ਸਵਾਹਾ।
ਅਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾꣳ ऽ ਅਗਾਂ ਨਾਨ੍ਯਾꣳ ऽ ਉਪਾਗਾਮ੍ ਅਰ੍ਵਾਕ੍ ਤ੍ਵਾ ਪਰੇਭ੍ਯੋ ऽਵਿਦਂ ਪਰੋ ऽਵਰੇਭ੍ਯਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਜੁषਾਮਹੇ ਦੇਵ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਦੇਵਯਜ੍ਯਾਯੈ ਦੇਵਾਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਯਜ੍ਯਾਯੈ ਜੁषਨ੍ਤਾਂ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤ੍ਵਾ । ਓषਧੇ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ । ਸ੍ਵਧਿਤੇ ਮੈਨꣳ ਹਿꣳਸੀਃ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਤੈਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਨੇੜੇ ਲੱਭਿਆ, ਦੂਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰ ਲੱਭਿਆ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਵਣ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਹੇ ਔਸ਼ਧੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਯਜਨ-ਪੋਸਟ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀ।
ਦ੍ਯਾਂ ਮਾ ਲੇਖੀਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਸਂ ਭਵ । ਅਯꣳ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਧਿਤਿਸ੍ ਤੇਤਿਜਾਨਃ ਪ੍ਰਣਿਨਾਯ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ । ਅਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਸ਼ਤਵਲ੍ਸ਼ੋ ਵਿ ਰੋਹ ਸਹਸ੍ਰਵਲ੍ਸ਼ਾ ਵਿ ਵਯꣳ ਰੁਹੇਮ
ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀ; ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਯਜਨ-ਪੋਸਟ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਣ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੌ ਡਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧ, ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵਧੀਏ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸਵੇ ऽਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂष੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਆ ਦਦੇ ਨਾਰ੍ਯ੍ ਅਸਿ । ਇਦਮ੍ ਅਹꣳ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਗ੍ਰੀਵਾ ऽ ਅਪਿ ਕृਨ੍ਤਾਮਿ । ਯਵੋ ऽਸਿ ਯਵਯਾਸ੍ਮਦ੍ ਦ੍ਵੇषੋ ਯਵਯਾਰਾਤੀਃ । ਦਿਵੇऽਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਤ੍ਵਾ । ਸ਼ੁਨ੍ਧਨ੍ਤਾਂ ਲੋਕਾਃ ਪਿਤृषਦਨਾਃ । ਪਿਤृषਦਨਮ੍ ਅਸਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਨਾਰੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵੱਢਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਜੌ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਅਕਾਸ਼, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਲੋਕ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ। ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈਂ।
ਅਗ੍ਰੇਣੀਰ੍ ਅਸਿ ਸ੍ਵਾਵੇਸ਼ ऽ ਉਨ੍ਨੇਤॄਣਾਮ੍ ਏਤਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਾਦ੍ ਅਧਿ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ । ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤਾ ਮਧ੍ਵ੍ ਆਨਕ੍ਤੁ । ਸੁਪਿਪ੍ਪਲਾਭ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵੌषਧੀਭ੍ਯਃ । ਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਗ੍ਰੇਣਾਸ੍ਪृਕ੍ਸ਼ ऽ ਆਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਧ੍ਯੇਨਾਪ੍ਰਾਃ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਉਪਰੇਣਾਦृꣳਹੀਃ
ਤੂੰ ਆਗੂ ਹੈਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਇਸ ਧਨ ਵਿੱਚੋਂ ਤੂੰ ਉਭਰ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਲਗਾਵੇ। ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਹੈਂ। ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ, ਵਿਚਕਾਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ, ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ।
ਯਾ ਤੇ ਧਾਮਾਨ੍ਯ੍ ਉਸ਼੍ਮਸਿ ਗਮਧ੍ਯੈ ਯਤ੍ਰ ਗਾਵੋ ਭੂਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾ ऽ ਅਯਾਸਃ । ਅਤ੍ਰਾਹ ਤਦ੍ ਉਰੁਗਾਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ਅਵ ਭਾਰਿ ਭੂਰਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਨਿ ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਨਿ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਵਨਿ ਪਰ੍ਯ੍ ਊਹਾਮਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦृꣳਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦृꣳਹਾਯੁਰ੍ ਦृꣳਹ ਪ੍ਰਜਾਂ ਦृꣳਹ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਘਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਚਰਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਥੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਦਮ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਧਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਘੇਰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ, ਆਯੁ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ, ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤ ਯਤੋ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪਸ੍ਪਸ਼ੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਜ੍ਯਃ ਸਖਾ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕਰਮ ਵੇਖੋ, ਜਿੱਥੋਂ ਧਰਮ ਰੂਪ ਨਿਯਮ ਜਾਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਚੰਗਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦꣳ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯੋ ਦਿਵੀਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਆਤਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਦਮ, ਗਿਆਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਖ।
ਪਰਿਵੀਰ੍ ਅਸਿ ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਦੈਵੀਰ੍ ਵਿਸ਼ੋ ਵ੍ਯਯਨ੍ਤਾਂ ਪਰੀਮਂ ਯਜਮਾਨꣳ ਰਾਯੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮ੍ । ਦਿਵਃ ਸੂਨੁਰ੍ ਅਸਿ । ਏष ਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਲੋਕ ऽ ਆਰਣ੍ਯਸ੍ ਤੇ ਪਸ਼ੁਃ
ਤੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰੇ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਧਨ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਈਏ। ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰਾ ਥਾਂ ਹੈ; ਜੰਗਲ ਤੇਰਾ ਪਸ਼ੂ ਹੈ।
ਉਪਾਵੀਰ੍ ਅਸਿ । ਉਪ ਦੇਵਾਨ੍ ਦੈਵੀਰ੍ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਗੁਰ੍ ਉਸ਼ਿਜੋ ਵਹ੍ਨਿਤਮਾਨ੍ । ਦੇਵ ਤ੍ਵष੍ਟਰ੍ ਵਸੁ ਰਮ ਹਵ੍ਯਾ ਤੇ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਰ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ; ਤੇਰੀ ਭੇਟਾਂ ਸੁਆਦ ਲੈਣ।
ਰੇਵਤੀ ਰਮਧ੍ਵਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਧਾਰਯਾ ਵਸੂਨਿ । ऋਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਹਵਿਃ ਪਾਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਧਰ੍षਾ ਮਾਨੁषਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਧੀਆ ਧਨ ਰੱਖੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਫੰਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ; ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸਵੇ ऽਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂष੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਜੁष੍ਟਂ ਨਿ ਯੁਨਜ੍ਮਿ । ਅਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵੌषਧੀਭ੍ਯੋऽਨੁ ਤ੍ਵਾ ਮਾਤਾ ਮਨ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਨੁ ਪਿਤਾਨੁ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਗਰ੍ਭ੍ਯੋऽਨੁ ਸਖਾ ਸਯੂਥ੍ਯਃ । ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਜੁष੍ਟਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਾਮਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਇਕੋ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸਾਥੀ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪਾਂ ਪੇਰੁਰ੍ ਅਸਿ । ਆਪੋ ਦੇਵੀਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵਾਤ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ ਸਦ੍ ਦੇਵਹਵਿਃ । ਸਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣੋ ਵਾਤੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾꣳ ਸਮ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਯਜਤ੍ਰੈਃ ਸਂ ਯਜ੍ਞਪਤਿਰ੍ ਆਸ਼ਿषਾ
ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹੈਂ। ਦੇਵਤੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਣ। ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾਵੇ।
ਘृਤੇਨਾਕ੍ਤੌ ਪਸ਼ੂਁਸ੍ ਤ੍ਰਾਯੇਥਾ । ਰੇਵਤਿ ਯਜਮਾਨੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਧਾ ऽ ਆ ਵਿਸ਼ । ਉਰੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸਜੂਰ੍ ਦੇਵੇਨ ਵਾਤੇਨਾਸ੍ਯ ਹਵਿषਸ੍ ਤ੍ਮਨਾ ਯਜ ਸਮਸ੍ਯ ਤਨ੍ਵਾ ਭਵ । ਵਰ੍षੋ ਵਰ੍षੀਯਸਿ ਯਜ੍ਞੇ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਧਾਃ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ । ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਰੇਵਤੀ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ। ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਹਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਯਜਨਾ ਚੜ੍ਹਾ; ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਹੋ ਜਾ। ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਵਧੇਰੇ ਪਵੇ; ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਵਾਹਾ।
ਮਾਹਿਰ੍ ਭੂਰ੍ ਮਾ ਪृਦਾਕੁਃ । ਨਮਸ੍ ਤऽ ਆਤਾਨਾਨਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਹਿ । ਘृਤਸ੍ਯ ਕੁਲ੍ਯਾऽ ਉਪऽ ऋਤਸ੍ਯ ਪਥ੍ਯਾऽ ਅਨੁ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਟ ਨਾ ਲਗਾ। ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ। ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਸੱਚੀ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ।
ਦੇਵੀਰ੍ ਆਪਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਵੋਢ੍ਵꣳ ਸੁਪਰਿਵਿष੍ਟਾ ਦੇਵੇषੁ । ਸੁਪਰਿਵਿष੍ਟਾ ਵਯਂ ਪਰਿਵੇष੍ਟਾਰੋ ਭੂਯਾਸ੍ਮ
ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ ਜਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁਚੱਜੀ ਅਤੇ ਸਾਫ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਗੰਦਗੀ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਸੁਚੱਜੇ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੀਏ।
ਵਾਚਂ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਪ੍ਰਾਣਂ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਨਾਭਿਂ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਮੇਢ੍ਰਂ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਪਾਯੁਂ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ । ਚਰਿਤ੍ਰਾꣳਸ੍ ਤੇ ਸ਼ੁਨ੍ਧਾਮਿ
ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਸਾਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਜਨਨ ਅੰਗ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨਸ੍ਤऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਮ੍ । ਵਾਕ੍ ਤऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਸ੍ ਤऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਮ੍ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਮ੍ । ਯਤ੍ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰਂ ਯਦ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ ਤ ऽਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਂ ਨਿष੍ਟ੍ਯਾਯਤਾਂ ਤਤ੍ ਤੇ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੁ । ਸ਼ਮ੍ ਅਹੋਭ੍ਯਃ । ਓषਧੇ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ । ਸ੍ਵਧਿਤੇ ਮੈਨꣳ ਹਿꣳਸੀਃ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਤੇਰੀ ਸਾਸ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਤੇਰਾ ਸੁਣਨ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਭਰ ਜਾਵੇ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਔਸ਼ਧੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਾਗੋ ऽਸਿ । ਨਿਰਸ੍ਤꣳ ਰਕ੍ਸ਼ਃ । ऽ ਇਦਮ੍ ਅਹꣳ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽ ਭਿਤਿष੍ਠਾਮੀਦਮ੍ ਅਹꣳ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽ ਵ ਬਾਧऽ ਇਦਮ੍ ਅਹꣳ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ऽਧਮਂ ਤਮੋ ਨਯਾਮਿ । ਘृਤੇਨ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਪ੍ਰੋਰ੍ਣੁਵਾਥਾਮ੍ । ਵਾਯੋ ਵੇ ਸ੍ਤੋਕਾਨਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਜ੍ਯਸ੍ਯ ਵੇਤੁ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤੇ ऽ ਊਰ੍ਧ੍ਵਨਭਸਂ ਮਾਰੁਤਂ ਗਚ੍ਛਤਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਘੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਢੱਕੇ ਜਾਵਨ। ਹਵਾ, ਬੂੰਦਾਂ ਵਿਚ। ਅੱਗ clarified ਮੱਖਣ ਨੂੰ ਜਾਣੇ, ਸਵਾਹਾ। ਸਵਾਹਾ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਇਦਮ੍ ਆਪਃ ਪ੍ਰਵਹਤਾਵਦ੍ਯਂ ਚ ਮਲਂ ਚ ਯਤ੍ । ਯਚ੍ ਚਾਭਿਦੁਦ੍ਰੋਹਾਨृਤਂ ਯਚ੍ ਚ ਸ਼ੇਪੇ ऽ ਅਭੀਰੁਣਮ੍ । ਆਪੋ ਮਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਨਸਃ ਪਵਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਮੁਞ੍ਚਤੁ
ਹੇ ਜਲੋ, ਇਹ ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਗੰਦਗੀ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਓ, ਜੋ ਵੀ ਝੂਠ, ਫਰੇਬ ਜਾਂ ਡਰ-ਬਿਨਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਜਲੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੇ।
ਸਂ ਤੇ ਮਨੋ ਮਨਸਾ ਸਂ ਪ੍ਰਾਣਃ ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਰੇਡ੍ ਅਸ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿष੍ ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਣਾਤ੍ਵ੍ ਆਪਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਸਮਰਿਣਨ੍ ਵਾਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਧ੍ਰਾਜ੍ਯੈ ਪੂष੍ਣੋ ਰꣳਹ੍ਯਾ ऽ ਊष੍ਮਣੋ ਵ੍ਯਥਿषਤ੍ । ਪ੍ਰਯੁਤਂ ਦ੍ਵੇषਃ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਸਾਸ ਸਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਜਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ; ਹਵਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਲਈ ਚਲਾਇਆ; ਪੂਸ਼ਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ। ਨਫਰਤ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਘृਤਂ ਘृਤਪਾਵਾਨਃ ਪਿਬਤ ਵਸਾਂ ਵਸਾਪਾਵਾਨਃ ਪਿਬਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਹਵਿਰ੍ ਅਸਿ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਦਿਸ਼ਃ । ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ । ऽ ਆਦਿਸ਼ਃ । ਵਿਦਿਸ਼ਃ । ऽ ਉਦ੍ਦਿਸ਼ਃ । ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਘੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਘੀ ਪੀਣ। ਚਰਬੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚਰਬੀ ਪੀਣ। ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਯਜਨਾ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ। ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ। ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ। ਉੱਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ ਸਵਾਹਾ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ऽ ਅਙ੍ਗੇ ऽ ਅਙ੍ਗੇ ਨਿ ਦੀਧ੍ਯਦ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਉਦਾਨੋ ऽ ਅਙ੍ਗੇ ऽ ਅਙ੍ਗੇ ਨਿਧੀਤਃ । ਦੇਵ ਤ੍ਵष੍ਟਰ੍ ਭੂਰਿ ਤੇ ਸꣳ-ਸਮੇਤੁ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਯਦ੍ ਵਿषੁਰੂਪਂ ਭਵਾਤਿ । ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਸੇ ਸਖਾਯੋ ऽਨੁ ਤ੍ਵਾ ਮਾਤਾ ਪਿਤਰੋ ਮਦਨ੍ਤੁ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਾਸ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਸਾਸ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਾ, ਤੇਰੀ ਵਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਚਮਕ ਇਕੱਠੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਰੂਪ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਇੱਥੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਉਣ; ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਮਾਪੋ ਮੌषਧੀਰ੍ ਹਿꣳਸੀਃ । ਧਾਮ੍ਨੋ-ਧਾਮ੍ਨੋ ਰਾਜꣳਸ੍ ਤਤੋ ਵਰੁਣ ਨੋ ਮੁਞ੍ਚ । ਯਦ੍ ਆਹੁਰ੍ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾ ऽ ਇਤਿ ਵਰੁਣੇਤਿ ਸ਼ਪਾਮਹੇ ਤਤੋ ਵਰੁਣ ਨੋ ਮੁਞ੍ਚ । ਸੁਮਿਤ੍ਰਿਯਾ ਨ ऽ ਆਪ ऽ ਓषਧਯਃ ਸਨ੍ਤੁ +ਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸਨ੍ਤੁ ਯੋ ਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਂ ਚ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮਃ
ਜਲ ਜਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਅਯੋਗ ਕਿਹਾ, ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ। ਜਲ ਅਤੇ ਪੌਦੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਬਣਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੈਰੀ ਹੋਣ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ऽ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਦੇਵꣳ ਸਵਿਤਾਰਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣੌ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ऽ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਛਨ੍ਦਾꣳਸਿ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਯਜ੍ਞਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸੋਮਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਭੋ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਮਨੋ ਮੇ ਹਾਰ੍ਦਿ ਯਚ੍ਛ । ਦਿਵਂ ਤੇ ਧੂਮੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਭਸ੍ਮਨਾ ਪृਣ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਛੰਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਦਿਵੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਅੱਗ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਤੇਰਾ ਧੂੰਆਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ।