ਵਿਸ਼੍ਵਾ ऽ ਆਸ਼ਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਯਾਡ੍ ਇਹ । ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਸ੍ਯ ਘਰ੍ਮਸ੍ਯ ਮਧੋਃ ਪਿਬਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ
ਸਾਰੇ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਬੈਠੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੱਥੇ ਆਓ। ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਮਧੁਰ ਘਰਮਾ, ਜੋ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਹੋਇਆ, ਪੀਓ।
ਦਿਵਿ ਧਾ ऽ ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਇਮਮ੍ ਯਜ੍ਞਂ ਦਿਵਿ ਧਾਃ । ਸ੍ਵਾਹਾਗ੍ਨਯੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਯ ਸ਼ਂ ਯਜੁਰ੍ਭ੍ਯਃ
ਇਹ ਯਜਨ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਯਜਨ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਅੱਗ ਨੂੰ, ਯਜਨਯੋਗ, ਯਜੁਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਘਰ੍ਮਂ ਪਾਤꣳ ਹਾਰ੍ਦ੍ਵਾਨਮ੍ ਅਹਰ੍ ਦਿਵਾਭਿਰ੍ ਊਤਿਭਿਃ । ਤਨ੍ਤ੍ਰਾਯਿਣੋ ਨਮੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾਮ੍
ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਦਿਲ ਦਾ ਘਰਮਾ ਪੀਓ, ਦਿਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ। ਤੰਤ੍ਰਾਯੀਣੋ ਨੂੰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਪਾਤਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਘਰ੍ਮਮ੍ ਅਨੁ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਅਮꣳਸਾਤਾਮ੍ । ਇਹੈਵ ਰਾਤਯਃ ਸਨ੍ਤੁ
ਅਸ਼ਵਿਨੋ ਘਰਮਾ ਪੀ ਲੈਣ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰ ਲੈਣ। ਦਾਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੋਣ।
ਇषੇ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਊਰ੍ਜੇ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਯ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾਂ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਧਰ੍ਮਾਸਿ ਸੁਧਰ੍ਮ । ਅਮੇਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮੇ ਨृਮ੍ਣਾਨਿ ਧਾਰਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਧਾਰਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮ੍ ਧਾਰਯ ਵਿषਂ ਧਾਰਯ
ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਤਾਕਤ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਰਾਜ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਚੰਗਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ। ਸਾਡੀ ਅੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਸਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਵਸਾ, ਰਾਜ ਵਸਾ, ਲੋਕ ਵਸਾ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਪੂष੍ਣੇ ਸ਼ਰਸੇ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਗ੍ਰਾਵਭ੍ਯਃ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਤਿਰਵੇਭ੍ਯਃ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਪਿਤृਭ੍ਯ ऽ ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਰ੍ਹਿਰ੍ਭ੍ਯੋ ਘਰ੍ਮਪਾਵਭ੍ਯਃ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾਮ੍ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ
ਪੂਸ਼ਨ, ਤੇਜ਼ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਪੱਥਰਾਂ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਉੱਚਾ ਬਰਹਿਸ ਵਾਲਿਆਂ, ਘਰਮਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਰੁਦ੍ਰਹੂਤਯੇ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜ੍ਯੋਤਿਃ । ਅਹਃ ਕੇਤੁਨਾ ਜੁषਤਾꣳ ਸੁਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਕੇਤੁਨਾ ਜੁषਤਾꣳ ਸੁਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਮਧੁ ਹੁਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਤਮੇ ऽ ਅਗ੍ਨਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਤੇ ਦੇਵ ਘਰ੍ਮ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽ ਅਸ੍ਤੁ ਮਾ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਃ
ਰੁਦਰ ਲਈ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋਤ ਨਾਲ ਜੋਤ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਦਿਨ, ਆਪਣੇ ਚਿਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਜੋਤ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ। ਰਾਤ, ਆਪਣੇ ਚਿਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਜੋਤ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ। ਮਿੱਠਾ ਹਵਨ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵ ਘਰਮਾ, ਨਮਸਕਾਰ; ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।
ਅਭੀਮਂ ਮਹਿਮਾ ਦਿਵਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਭੂਵ ਸਪ੍ਰਥਾਃ । ਉਤ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਪृਥਿਵੀꣳ ਸꣳ ਸੀਦਸ੍ਵ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਸਿ ਰੋਚਸ੍ਵ ਦੇਵਵੀਤਮਃ ॥ [ਵਿ ਧੂਮਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ऽ ਅਰੁषਂ ਮਿਯੇਧ੍ਯ ਸृਜ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ ਦਰ੍ਸ਼ਤਮ੍]
ਮਹਾਨ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਫੈਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਸ ਜਾ; ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਚਮਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ। [ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਲਾਲ ਧੂੰਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਭੇਜ।]
ਯਾ ਤੇ ਘਰ੍ਮ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸ਼ੁਗ੍ ਯਾ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾꣳ ਹਵਿਰ੍ਧਾਨੇ । ਸਾ ਤ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਂ ਨਿष੍ਟ੍ਯਾਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯੈ ਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਯਾ ਤੇ ਘਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ੁਗ੍ ਯਾ ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਭ੍ਯ੍ ਆਗ੍ਨੀਧ੍ਰੇ । ਸਾ ਤ ऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਂ ਨਿष੍ਟ੍ਯਾਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯੈ ਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਯਾ ਤੇ ਘਰ੍ਮ ਪृਥਿਵ੍ਯਾꣳ ਸ਼ੁਗ੍ ਯਾ ਜਗਤ੍ਯਾꣳ ਸਦਸ੍ਯਾ । ਸਾ ਤ ऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਂ ਨਿष੍ਟ੍ਯਾਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯੈ ਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਤੇਰਾ ਜੋ ਘਰਮਾ ਅਕਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਯਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸੇ; ਉਸ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰਾ ਜੋ ਘਰਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸੇ; ਉਸ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰਾ ਜੋ ਘਰਮਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸੇ; ਉਸ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ ਤਨ੍ਵਂ ਪਾਹਿ । ਵਿਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਣਾ ਵਯਮ੍ ਅਨੁ ਕ੍ਰਾਮਾਮ ਸੁਵਿਤਾਯ ਨਵ੍ਯਸੇ
ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੰਭਾਲ। ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ।
ਚਤੁਃਸ੍ਰਕ੍ਤਿਰ੍ ਨਾਭਿਰ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਰਥਾਃ ਸ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਃ ਸਪ੍ਰਥਾਃ ਸ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਃ ਸਪ੍ਰਥਾਃ । ਅਪ ਦ੍ਵੇषੋ ऽ ਅਪ ਹ੍ਵਰੋ ऽਨ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਸਸ਼੍ਚਿਮ
ਚਾਰ ਲੜੀਆਂ, ਸੱਚ ਦੀ ਨਾਭੀ, ਜੋ ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਵਿਆਪਕਤਾ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵਿਆਪਕਤਾ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ। ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਘਟਾਅ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਰਾਹ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ; ਅਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਕਠੇ ਰਹੀਏ।
ਘਰ੍ਮੈਤਤ੍ ਤੇ ਪੁਰੀषਂ ਤੇਨ ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਚਾ ਚ ਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵ । ਵਰ੍ਧਿषੀਮਹਿ ਚ ਵਯਮ੍ ਆ ਚ ਪ੍ਯਾਸਿषੀਮਹਿ
ਇਹ ਗਰਮੀ ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧ ਅਤੇ ਭਰ ਜਾ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਧੀਏ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਭਰ ਜਾਈਏ।
ਅਚਿਕ੍ਰਦਦ੍ ਵृषਾ ਹਰਿਰ੍ ਮਹਾਨ੍ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਤਃ । ਸꣳ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਦਿਦ੍ਯੁਤਦ੍ ਉਦਧਿਰ੍ ਨਿਧਿਃ
ਮਹਾਨ ਬਲਦ, ਪੀਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਖਜਾਨਾ।
ਸੁਮਿਤ੍ਰਿਯਾ ਨ ऽ ਆਪ ऽ ਓषਧਯਃ ਸਨ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸਨ੍ਤੁ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਂ ਚ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮਃ
ਜਲ ਅਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮਿੱਤਰ ਬਣਨ; ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਵੈਰੀ ਹੋਣ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਉਦ੍ ਵਯਂ ਤਮਸਸ੍ ਪਰਿ ਸ੍ਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ऽ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ । ਦੇਵਂ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ ਅਗਨ੍ਮ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉਜਾਲੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਏਧੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਏਧਿषੀਮਹਿ । ਸਮਿਦ੍ ਅਸਿ ਤੇਜੋ ऽਸਿ ਤੇਜੋ ਮਯਿ ਧੇਹਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਜਲਾਉਣ ਨੂੰ ਜਲਾਈਏ; ਤੂੰ ਇੰਨਦਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਾਨਣ ਹੈਂ—ਉਹ ਚਾਨਣ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਰੱਖ।
ਯਾਵਤੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਯਾਵਚ੍ ਚ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਵਿਤਸ੍ਥਿਰੇ । ਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਗ੍ਰਹਮੂਰ੍ਜਾ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਯਿ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ, ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪੀਣ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।
ਮਯਿ ਤ੍ਯਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਬृਹਨ੍ ਮਯਿ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਮਯਿ ਕ੍ਰਤੁਃ । ਘਰ੍ਮਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੁਗ੍ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਵਿਰਾਜਾ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤੇਜਸਾ ਸਹ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਹੁਨਰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਇਰਾਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਪਯਸੋ ਰੇਤ ऽ ਆਭृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਦੋਹਮ੍ ਅਸ਼ੀਮਹ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਰਾਮ੍-ਉਤ੍ਤਰਾꣳ ਸਮਾਮ੍ । ਤ੍ਵਿषਃ ਸਂਵृਕ੍ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੇ ਸੁषੁਮ੍ਣਸ੍ਯ ਤੇ ਸੁषੁਮ੍ਣਾਗ੍ਨਿਹੁਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੀਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਮਧੁਮਤ ऽ ਉਪਹੂਤ ऽ ਉਪਹੂਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ
ਅਸੀਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਲੈ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਸਾਲ ਦਰ ਸਾਲ ਪੀਈਏ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਰੀ ਇਰਾਦਾ, ਤੇਰਾ ਹੁਨਰ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਭੇਟ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪੀਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੀ, ਮਿੱਠੀ, ਬੁਲਾਈ ਹੋਈ, ਬੁਲਾਈ ਹੋਈ—ਮੈਂ ਉਹ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯਃ ਸਾਧਿਪਤਿਕੇਭ੍ਯਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਵਾਯਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਦਿਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਸਾਸਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਸਮੇਤ; ਸਵਾਹਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅੱਗ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਹਵਾ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ।
ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਦ੍ਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਵਰੁਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਨਾਭ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਪੂਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਚੰਦ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਜਲ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਵਰੁਣ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਨਾਭੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ।
ਵਾਚੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਪ੍ਰਾਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਪ੍ਰਾਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਬੋਲੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਸਾਸ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਸਾਸ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅੱਖ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅੱਖ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਕੰਨ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਕੰਨ ਨੂੰ।
ਮਨਸਃ ਕਾਮਮ੍ ਆਕੂਤਿਂ ਵਾਚਃ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ੀਯ । ਪਸ਼ੂਨਾꣳ ਰੂਪਮ੍ ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਰਸੋ ਯਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰਯਤਾਂ ਮਯਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ॥ 5 ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਂਭ੍ਰਿਯਮਾਣਃ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਸਂਭृਤੋ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਃ ਸꣳਸਨ੍ਨੋ ਘਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵृਕ੍ਤਸ੍ ਤੇਜ ऽ ਉਦ੍ਯਤ ऽ ਆਸ਼੍ਵਿਨਃ ਪਯਸ੍ਯਾ ਨੀਯਮਾਨੇ ਪੌष੍ਣੋ ਵਿष੍ਯਨ੍ਦਮਾਨੇ ਮਾਰੁਤਃ ਕ੍ਲਥਨ੍ । ਮੈਤ੍ਰਃ ਸ਼ਰਸਿ ਸਂਤਾਯ੍ਯਮਾਨੇ ਵਾਯਵ੍ਯੋ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣ ऽ ਆਗ੍ਨੇਯੋ ਹੂਯਮਾਨੋ ਵਾਗ੍ਘੁਤਃ
ਮੈਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਬੋਲੀ ਦੀ ਨੀਅਤ, ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਚ ਲੈ ਲਵਾਂ; ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਖਾਣੇ ਦਾ ਸੁਆਦ, ਇੱਜ਼ਤ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਵੱਸੇ। ਸਵਾਹਾ।
ਸਵਿਤਾ ਪ੍ਰਥਮੇ ऽਹਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਵਾਯੁਸ੍ ਤृਤੀਯ ऽ ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਪਞ੍ਚਮ ऽ ऋਤੁਃ षष੍ਠੇ ਮਰੁਤਃ ਸਪ੍ਤਮੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਅष੍ਟਮੇ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨਵਮੇ ਵਰੁਣੋ ਦਸ਼ਮ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਏਕਾਦਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸਵਿਤਾ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਅੱਗ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਹਵਾ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਆਦਿਤ, ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਚੰਦ, ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਰੁੱਤ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਮਾਰੁਤ, ਅਠਵੇਂ ਦਿਨ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ; ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਮਿਤਰ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਵਰੁਣ, ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਇੰਦਰ, ਬਾਰਵੇਂ ਦਿਨ ਸਭ ਦੇਵਤੇ।
ਉਗ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਭੀਮਸ਼੍ ਚ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਧੁਨਿਸ਼੍ ਚ । ਸਾਸਹ੍ਵਾꣳਸ਼੍ ਚਾਭਿਯੁਗ੍ਵਾ ਚ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ॥ 39. 8 ਅਗ੍ਨਿꣳ ਹृਦਯੇਨਾਸ਼ਨਿꣳ ਹृਦਯਾਗ੍ਰੇਣ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਹृਦਯੇਨ ਭਵਂ ਯਕ੍ਨਾ । ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਮਤਸ੍ਨਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਂ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਃਪਰ੍ਸ਼ਵ੍ਯੇਨੋਗ੍ਰਂ ਦੇਵਂ ਵਨਿष੍ਠੁਨਾ ਵਸਿष੍ਠਹਨੁਃ ਸ਼ਿਙ੍ਗੀਨਿ ਕੋਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਾਮ੍
ਉਗਰ, ਭੀਮ, ਹਨੇਰਾ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ—ਸਵਾਹਾ।
ਉਗ੍ਰਂ ਲੋਹਿਤੇਨ ਮਿਤ੍ਰꣳ ਸੌਵ੍ਰਤ੍ਯੇਨ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦੌਰ੍ਵ੍ਰਤ੍ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡੇਨ ਮਰੁਤੋ ਬਲੇਨ ਸਾਧ੍ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਮੁਦਾ । ਭਵਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠ੍ਯꣳ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਯਕृਚ੍ ਛਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਨਿष੍ਠੁਃ ਪਸ਼ੁਪਤੇਃ ਪੁਰੀਤਤ੍
ਉਗਰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ, ਮਿੱਤਰ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰੁਦਰ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਮਾਰੁਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਧਿਆਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ; ਭਵ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਰੁਦਰ ਪਾਸੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ ਜਿਗਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਵ ਪਿੱਠ ਨਾਲ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਪੇਟ ਨਾਲ।
ਲੋਮਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਲੋਮਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤ੍ਵਚੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤ੍ਵਚੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਲੋਹਿਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਲੋਹਿਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮੇਦੋਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮੇਦੋਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਮਾꣳਸੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਾꣳਸੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਨਾਵਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਨਾਵਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਥਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਥਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਜ੍ਜਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਜ੍ਜਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਰੇਤਸੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪਾਯਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਚਮੜੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਚਮੜੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਲਾਲੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਲਾਲੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਚਰਬੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਚਰਬੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਮਾਸ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਮਾਸ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਨਸਾਂ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਨਸਾਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਮੱਜ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਮੱਜ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਬੀਜ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਪਖਾਣ ਨੂੰ।
ਆਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਂਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਿਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹੋਦ੍ਯਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ਼ੁਚੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ੋਚਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ੋਚਮਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ੋਕਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਉਠਣ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਚਮਕਣ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਦੁਖ ਨੂੰ।
ਤਪਸੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤਪ੍ਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਘਰ੍ਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਨਿष੍ਕृਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਭੇषਜਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਤਪ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਤਪ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਗਰਮੀ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਪਾਪ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਇਲਾਜ ਲਈ ਆਹੁਤੀ।
ਯਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਕਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾꣳ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਯਮ ਦੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਅੰਤ ਦੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਮੌਤ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ-ਹੱਤਿਆ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਆਹੁਤੀ।