ਅਹਃ ਕੇਤੁਨਾ ਜੁषਤਾꣳ ਸੁਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਕੇਤੁਨਾ ਜੁषਤਾꣳ ਸੁਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਦਿਨ, ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਚੰਗਾ ਜੋਤ ਲਵੇ, ਜੋਤ ਨਾਲ—ਸਵਾਹਾ! ਰਾਤ, ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਚੰਗਾ ਜੋਤ ਲਵੇ, ਜੋਤ ਨਾਲ—ਸਵਾਹਾ!
ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸਵੇ ऽਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂष੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਆ ਦਦੇ ऽਦਿਤ੍ਯੈ ਰਾਸ੍ਨਾਸਿ
ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ।
ਇਡ ऽ ਏਹਿ । ਅਦਿਤ ऽ ਏਹਿ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਹਿ । ਅਸਾਵ੍ ਏਹਿ । ਅਸਾਵ੍ ਏਹਿ । ਅਸਾਵ੍ ਏਹਿ
ਇਡਾ, ਆ ਜਾ। ਅਦਿਤੀ, ਆ ਜਾ। ਸਰਸਵਤੀ, ਆ ਜਾ। ਉਹ, ਆ ਜਾ। ਉਹ, ਆ ਜਾ। ਉਹ, ਆ ਜਾ।
ਅਦਿਤ੍ਯੈ ਰਾਸ੍ਨਾਸੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ऽ ਉष੍ਣੀषਃ । ਪੂषਾਸਿ । ਘਰ੍ਮਾਯ ਦੀष੍ਵ
ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਕਮਰਬੰਦ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਲਈ ਸਿਰਬੰਦ। ਤੂੰ ਪੂਸ਼ਨ ਹੈਂ। ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ।
ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਸ੍ਵਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍ । ਸ੍ਵਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍ । ਸ੍ਵਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍
ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।
ਯਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਤਨਃ ਸ਼ਸ਼ਯੋ ਯੋ ਮਯੋਭੂਰ੍ ਯੋ ਰਤ੍ਨਧਾ ਵਸੁਵਿਦ੍ ਯਃ ਸੁਦਤ੍ਰਃ । ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਪੁष੍ਯਸਿ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਤਮ੍ ਇਹ ਧਾਤਵੇ ऽਕਃ । ਉਰ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਨ੍ਵ੍ ਏਮਿ
ਤੇਰਾ ਉਹ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਸਤਨ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਖਜਾਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਯਾਲੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਵਸੀਅ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਛਨ੍ਦੋ ऽਸਿ । ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭਂ ਛਨ੍ਦੋ ऽਸਿ । ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਪਰਿ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣੋਪ ਯਚ੍ਛਾਮਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਮਧੁਨਃ ਸਾਰਘਸ੍ਯ ਘਰ੍ਮਂ ਪਾਤ ਵਸਵੋ ਯਜਤ ਵਾਟ੍ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਯੇ ਵृष੍ਟਿਵਨਯੇ
ਤੂੰ ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਘੇਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਮਧੁਰਤਾ ਵਾਲਾ ਘਰਮਾ ਪੀਓ, ਵਸੁਓ, ਪੂਜਨਯੋ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਜੋ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾ ਵਾਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸਰਿਰਾਯ ਤ੍ਵਾ ਵਾਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਨਾਧृष੍ਯਾਯ ਤ੍ਵਾ ਵਾਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਪ੍ਰਤਿਧृष੍ਯਾਯ ਤ੍ਵਾ ਵਾਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਵਸ੍ਯਵੇ ਤ੍ਵਾ ਵਾਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਸ਼ਿਮਿਦਾਯ ਤ੍ਵਾ ਵਾਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਲਈ, ਵਾਤਾ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਵਹਣ ਵਾਲੀ ਲਈ, ਵਾਤਾ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਅਜਿੱਤ ਲਈ, ਵਾਤਾ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਅਟੱਲ ਲਈ, ਵਾਤਾ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਸਹਾਇਕ ਲਈ, ਵਾਤਾ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਜ਼ ਲਈ, ਵਾਤਾ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾ ਵਸੁਮਤੇ ਰੁਦ੍ਰਵਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਵਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾਭਿਮਾਤਿਘ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸਵਿਤ੍ਰੇ ਤ੍ਵ ऽ ऋਭੁਮਤੇ ਵਿਭੁਮਤੇ ਵਾਜਵਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਬृਹਸ੍ਪਤਯੇ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਾਵਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਆਦਿਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਮਸਕਾਰ। ਸਵਿਤਾ ਲਈ, ਰਿਭੂ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਮਾਯ ਤ੍ਵਾਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤੇ ਪਿਤृਮਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਘਰ੍ਮਾਯ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਘਰ੍ਮਃ ਪਿਤ੍ਰੇ
ਯਮ ਲਈ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਘਰਮਾ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਘਰਮਾ, ਪਿਤਾ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾ ऽ ਆਸ਼ਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਯਾਡ੍ ਇਹ । ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਸ੍ਯ ਘਰ੍ਮਸ੍ਯ ਮਧੋਃ ਪਿਬਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ
ਸਾਰੇ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਬੈਠੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੱਥੇ ਆਓ। ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਮਧੁਰ ਘਰਮਾ, ਜੋ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਹੋਇਆ, ਪੀਓ।
ਦਿਵਿ ਧਾ ऽ ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਇਮਮ੍ ਯਜ੍ਞਂ ਦਿਵਿ ਧਾਃ । ਸ੍ਵਾਹਾਗ੍ਨਯੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਯ ਸ਼ਂ ਯਜੁਰ੍ਭ੍ਯਃ
ਇਹ ਯਜਨ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਯਜਨ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਅੱਗ ਨੂੰ, ਯਜਨਯੋਗ, ਯਜੁਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਘਰ੍ਮਂ ਪਾਤꣳ ਹਾਰ੍ਦ੍ਵਾਨਮ੍ ਅਹਰ੍ ਦਿਵਾਭਿਰ੍ ਊਤਿਭਿਃ । ਤਨ੍ਤ੍ਰਾਯਿਣੋ ਨਮੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾਮ੍
ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਦਿਲ ਦਾ ਘਰਮਾ ਪੀਓ, ਦਿਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ। ਤੰਤ੍ਰਾਯੀਣੋ ਨੂੰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਪਾਤਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਘਰ੍ਮਮ੍ ਅਨੁ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਅਮꣳਸਾਤਾਮ੍ । ਇਹੈਵ ਰਾਤਯਃ ਸਨ੍ਤੁ
ਅਸ਼ਵਿਨੋ ਘਰਮਾ ਪੀ ਲੈਣ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰ ਲੈਣ। ਦਾਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੋਣ।
ਇषੇ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਊਰ੍ਜੇ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਯ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾਂ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ । ਧਰ੍ਮਾਸਿ ਸੁਧਰ੍ਮ । ਅਮੇਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮੇ ਨृਮ੍ਣਾਨਿ ਧਾਰਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਧਾਰਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮ੍ ਧਾਰਯ ਵਿषਂ ਧਾਰਯ
ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਤਾਕਤ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਰਾਜ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਵਧਾਵੋ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਚੰਗਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ। ਸਾਡੀ ਅੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਸਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਵਸਾ, ਰਾਜ ਵਸਾ, ਲੋਕ ਵਸਾ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਪੂष੍ਣੇ ਸ਼ਰਸੇ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਗ੍ਰਾਵਭ੍ਯਃ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਤਿਰਵੇਭ੍ਯਃ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਪਿਤृਭ੍ਯ ऽ ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਰ੍ਹਿਰ੍ਭ੍ਯੋ ਘਰ੍ਮਪਾਵਭ੍ਯਃ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾਮ੍ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ
ਪੂਸ਼ਨ, ਤੇਜ਼ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਪੱਥਰਾਂ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਉੱਚਾ ਬਰਹਿਸ ਵਾਲਿਆਂ, ਘਰਮਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਰੁਦ੍ਰਹੂਤਯੇ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਜ੍ਯੋਤਿਃ । ਅਹਃ ਕੇਤੁਨਾ ਜੁषਤਾꣳ ਸੁਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਕੇਤੁਨਾ ਜੁषਤਾꣳ ਸੁਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਮਧੁ ਹੁਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਤਮੇ ऽ ਅਗ੍ਨਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਤੇ ਦੇਵ ਘਰ੍ਮ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽ ਅਸ੍ਤੁ ਮਾ ਮਾ ਹਿꣳਸੀਃ
ਰੁਦਰ ਲਈ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋਤ ਨਾਲ ਜੋਤ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਦਿਨ, ਆਪਣੇ ਚਿਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਜੋਤ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ। ਰਾਤ, ਆਪਣੇ ਚਿਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਜੋਤ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ। ਮਿੱਠਾ ਹਵਨ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵ ਘਰਮਾ, ਨਮਸਕਾਰ; ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।
ਅਭੀਮਂ ਮਹਿਮਾ ਦਿਵਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਭੂਵ ਸਪ੍ਰਥਾਃ । ਉਤ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਪृਥਿਵੀꣳ ਸꣳ ਸੀਦਸ੍ਵ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਸਿ ਰੋਚਸ੍ਵ ਦੇਵਵੀਤਮਃ ॥ [ਵਿ ਧੂਮਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ऽ ਅਰੁषਂ ਮਿਯੇਧ੍ਯ ਸृਜ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ ਦਰ੍ਸ਼ਤਮ੍]
ਮਹਾਨ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਫੈਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਸ ਜਾ; ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਚਮਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ। [ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਲਾਲ ਧੂੰਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਭੇਜ।]
ਯਾ ਤੇ ਘਰ੍ਮ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸ਼ੁਗ੍ ਯਾ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾꣳ ਹਵਿਰ੍ਧਾਨੇ । ਸਾ ਤ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਂ ਨਿष੍ਟ੍ਯਾਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯੈ ਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਯਾ ਤੇ ਘਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ੁਗ੍ ਯਾ ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਭ੍ਯ੍ ਆਗ੍ਨੀਧ੍ਰੇ । ਸਾ ਤ ऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਂ ਨਿष੍ਟ੍ਯਾਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯੈ ਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਯਾ ਤੇ ਘਰ੍ਮ ਪृਥਿਵ੍ਯਾꣳ ਸ਼ੁਗ੍ ਯਾ ਜਗਤ੍ਯਾꣳ ਸਦਸ੍ਯਾ । ਸਾ ਤ ऽ ਆ ਪ੍ਯਾਯਤਾਂ ਨਿष੍ਟ੍ਯਾਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯੈ ਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਤੇਰਾ ਜੋ ਘਰਮਾ ਅਕਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਯਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸੇ; ਉਸ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰਾ ਜੋ ਘਰਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸੇ; ਉਸ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰਾ ਜੋ ਘਰਮਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸੇ; ਉਸ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ ਤਨ੍ਵਂ ਪਾਹਿ । ਵਿਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਣਾ ਵਯਮ੍ ਅਨੁ ਕ੍ਰਾਮਾਮ ਸੁਵਿਤਾਯ ਨਵ੍ਯਸੇ
ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੰਭਾਲ। ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ।
ਚਤੁਃਸ੍ਰਕ੍ਤਿਰ੍ ਨਾਭਿਰ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਰਥਾਃ ਸ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਃ ਸਪ੍ਰਥਾਃ ਸ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਃ ਸਪ੍ਰਥਾਃ । ਅਪ ਦ੍ਵੇषੋ ऽ ਅਪ ਹ੍ਵਰੋ ऽਨ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਸਸ਼੍ਚਿਮ
ਚਾਰ ਲੜੀਆਂ, ਸੱਚ ਦੀ ਨਾਭੀ, ਜੋ ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਵਿਆਪਕਤਾ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵਿਆਪਕਤਾ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ। ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਘਟਾਅ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਰਾਹ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ; ਅਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਕਠੇ ਰਹੀਏ।
ਘਰ੍ਮੈਤਤ੍ ਤੇ ਪੁਰੀषਂ ਤੇਨ ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਚਾ ਚ ਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵ । ਵਰ੍ਧਿषੀਮਹਿ ਚ ਵਯਮ੍ ਆ ਚ ਪ੍ਯਾਸਿषੀਮਹਿ
ਇਹ ਗਰਮੀ ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧ ਅਤੇ ਭਰ ਜਾ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਧੀਏ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਭਰ ਜਾਈਏ।
ਅਚਿਕ੍ਰਦਦ੍ ਵृषਾ ਹਰਿਰ੍ ਮਹਾਨ੍ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਤਃ । ਸꣳ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਦਿਦ੍ਯੁਤਦ੍ ਉਦਧਿਰ੍ ਨਿਧਿਃ
ਮਹਾਨ ਬਲਦ, ਪੀਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਖਜਾਨਾ।
ਸੁਮਿਤ੍ਰਿਯਾ ਨ ऽ ਆਪ ऽ ਓषਧਯਃ ਸਨ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸਨ੍ਤੁ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਂ ਚ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮਃ
ਜਲ ਅਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮਿੱਤਰ ਬਣਨ; ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਵੈਰੀ ਹੋਣ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਉਦ੍ ਵਯਂ ਤਮਸਸ੍ ਪਰਿ ਸ੍ਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ऽ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ । ਦੇਵਂ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ ਅਗਨ੍ਮ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉਜਾਲੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਏਧੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਏਧਿषੀਮਹਿ । ਸਮਿਦ੍ ਅਸਿ ਤੇਜੋ ऽਸਿ ਤੇਜੋ ਮਯਿ ਧੇਹਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਜਲਾਉਣ ਨੂੰ ਜਲਾਈਏ; ਤੂੰ ਇੰਨਦਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਾਨਣ ਹੈਂ—ਉਹ ਚਾਨਣ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਰੱਖ।
ਯਾਵਤੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਯਾਵਚ੍ ਚ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਵਿਤਸ੍ਥਿਰੇ । ਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਗ੍ਰਹਮੂਰ੍ਜਾ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਯਿ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ, ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪੀਣ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।
ਮਯਿ ਤ੍ਯਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਬृਹਨ੍ ਮਯਿ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਮਯਿ ਕ੍ਰਤੁਃ । ਘਰ੍ਮਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੁਗ੍ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਵਿਰਾਜਾ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤੇਜਸਾ ਸਹ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਹੁਨਰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਇਰਾਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਪਯਸੋ ਰੇਤ ऽ ਆਭृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਦੋਹਮ੍ ਅਸ਼ੀਮਹ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਰਾਮ੍-ਉਤ੍ਤਰਾꣳ ਸਮਾਮ੍ । ਤ੍ਵਿषਃ ਸਂਵृਕ੍ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੇ ਸੁषੁਮ੍ਣਸ੍ਯ ਤੇ ਸੁषੁਮ੍ਣਾਗ੍ਨਿਹੁਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੀਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਮਧੁਮਤ ऽ ਉਪਹੂਤ ऽ ਉਪਹੂਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ
ਅਸੀਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਲੈ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਸਾਲ ਦਰ ਸਾਲ ਪੀਈਏ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਰੀ ਇਰਾਦਾ, ਤੇਰਾ ਹੁਨਰ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਭੇਟ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪੀਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੀ, ਮਿੱਠੀ, ਬੁਲਾਈ ਹੋਈ, ਬੁਲਾਈ ਹੋਈ—ਮੈਂ ਉਹ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯਃ ਸਾਧਿਪਤਿਕੇਭ੍ਯਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਵਾਯਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਦਿਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਾਹਾ ਸਾਸਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਸਮੇਤ; ਸਵਾਹਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅੱਗ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਹਵਾ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ; ਸਵਾਹਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ।