ਸਪ੍ਤ ऽ ऋषਯਃ ਪ੍ਰਤਿਹਿਤਾਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਪ੍ਤ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਦਮ੍ ਅਪ੍ਰਮਾਦਮ੍ । ਸਪ੍ਤਾਪਃ ਸ੍ਵਪਤੋ ਲੋਕਮ੍ ਈਯੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਾਗृਤੋ ऽ ਅਸ੍ਵਪ੍ਨਜੌ ਸਤ੍ਰਸਦੌ ਚ ਦੇਵੌ
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਸੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਤਾਕਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਥੇ ਜਾਗਦੇ ਦੋ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ।
ਉਤ੍ ਤਿष੍ਠ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਦੇਵਯਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵੇਮਹੇ । ਉਪ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਤੁ ਮਰੁਤਃ ਸੁਦਾਨਵ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਸ਼ੂਰ੍ ਭਵਾ ਸਚਾ
ਉਠੋ, ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਦਯਾਲੂ ਮਰੁਤ ਆਉਣ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ।
ਪ੍ਰ ਨੂਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਦਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਥ੍ਯਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ऽ ਅਰ੍ਯਮਾ ਦੇਵਾ ऽ ਓਕਾꣳਸਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਹੁਣ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ ਵਧੀਆ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਅਰਯਮਾ, ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਯਨ੍ਤਾ ਸੂਕ੍ਤਸ੍ਯ ਬੋਧਿ ਤਨਯਂ ਚ ਜਿਨ੍ਵ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਦ੍ ਭਦ੍ਰਂ ਯਦ੍ ਅਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਬृਹਦ੍ ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ । [ਯ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ । ਯੋ ਨਃ ਪਿਤਾ । ਅਨ੍ਨਪਤੇ ਨ੍ਨਸ੍ਯ ਨੋ ਦੇਹਿ ॥ ] (ਅ.ਵੇ. 17. , 11. )
ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ, ਤੂੰ ਇਸ ਸੂਕਤ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈਂ; ਇਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਗਾ ਤੇ ਵਧਾਵ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ। [ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਅੰਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇ।]
ਅਪੇਤੋ ਯਨ੍ਤੁ ਪਣਯੋ ऽਸੁਮ੍ਨਾ ਦੇਵਪੀਯਵਃ । ਅਸ੍ਯ ਲੋਕਃ ਸੁਤਾਵਤਃ । ਦ੍ਯੁਭਿਰ੍ ਅਹੋਭਿਰ੍ ਅਕ੍ਤੁਭਿਰ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਮੋ ਦਦਾਤ੍ਵ੍ ਅਵਸਾਨਮ੍ ਅਸ੍ਮੈ
ਮੰਦ ਲੋਕ, ਨਫਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੋਂ ਦੂਰ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਦਿਨ, ਰਾਤ ਤੇ ਸ਼ਾਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਮ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੇਵੇ।
ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰੇਭ੍ਯਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਲੋਕਮ੍ ਇਚ੍ਛਤੁ । ਤਸ੍ਮੈ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤਾਮ੍ ਉਸ੍ਰਿਯਾਃ
ਸਵਿਤਾ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਥਾਂ ਦੇਵੇ; ਉਸ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਣ।
ਵਾਯੁਃ ਪੁਨਾਤੁ । ਸਵਿਤਾ ਪੁਨਾਤੁ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਭ੍ਰਾਜਸਾ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਰ੍ਚਸਾ । ਵਿ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤਾਮ੍ ਉਸ੍ਰਿਯਾਃ
ਵਾਯੂ ਸਾਫ਼ ਕਰੇ; ਸਵਿਤਾ ਸਾਫ਼ ਕਰੇ; ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ; ਗਾਂਵਾਂ ਖੁਲੀਆਂ ਜਾਣ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੇ ਵੋ ਨਿषਦਨਂ ਪਰ੍ਣੇ ਵੋ ਵਸਤਿष੍ ਕृਤਾ । ਗੋਭਾਜऽਇਤ੍ ਕਿਲਾਸਥ ਯਤ੍ ਸਨਵਥ ਪੂਰੁषਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਠਿਕਾਣਾ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਘਰ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮਾਤੁਰ੍ ਉਪਸ੍ਥ ऽ ਆ ਵਪਤੁ । ਤਸ੍ਮੈ ਪृਥਿਵਿ ਸ਼ਂ ਭਵ
ਸਵਿਤਾ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵੇ; ਉਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੌ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਯਾਮ੍ ਉਪੋਦਕੇ ਲੋਕੇ ਨਿ ਦਧਾਮ੍ਯ੍ ਅਸੌ । ਅਪ ਨਃ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਦ੍ ਅਘਮ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਣੀ ਸਾਡਾ ਪਾਪ ਧੋ ਦੇ।
ਪਰਂ ਮृਤ੍ਯੋ ऽ ਅਨੁ ਪਰੇਹਿ ਪਨ੍ਥਾਂ ਯਸ੍ ਤੇ ऽ ਅਨ੍ਯ ਇਤਰੋ ਦੇਵਯਾਨਾਤ੍ । ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਤੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਾ ਨਃ ਪ੍ਰਜਾꣳ ਰੀਰਿषੋ ਮੋਤ ਵੀਰਾਨ੍
ਮੌਤ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਲੰਘ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਸਾਡੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।
ਸ਼ਂ ਵਾਤਃ ਸ਼ꣳ ਹਿ ਤੇ ਘृਣਿਃ ਸ਼ਂ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਇष੍ਟਕਾਃ । ਸ਼ਂ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸੋ ਮਾ ਤ੍ਵਾਭਿ ਸ਼ੂਸ਼ੁਚਨ੍
ਹਵਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵੇ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵੇ, ਤੇਰੀ ਇੱਟਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੱਗਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵਣ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ।
ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਆਪਃ ਸ਼ਿਵਤਮਾਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਵਨ੍ਤੁ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ꣳ ਸ਼ਿਵਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹੋਣ, ਦਰਿਆ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਭਾਅਵਾਂ ਹੋਣ। ਅਸਮਾਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ।
ਅਸ਼੍ਮਨ੍ਵਤੀ ਰੀਯਤੇ ਸꣳ ਰਭਧ੍ਵਮ੍ ਉਤ੍ ਤਿष੍ਠਤ ਪ੍ਰ ਤਰਤਾ ਸਖਾਯਃ । ਅਤ੍ਰ ਜਹੀਮੋ ऽਸ਼ਿਵਾ ਯੇ ऽ ਅਸਞ੍ਛਿਵਾਨ੍ ਵਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਰੇਮਾਭਿ ਵਾਜਾਨ੍
ਪੱਥਰ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਉਠੋ, ਪਾਰ ਲੰਘੋ, ਦੋਸਤੋ! ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਈਏ; ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘਾਂ।
ਅਪਾਘਮ੍ ਅਪ ਕਿਲ੍ਵਿषਮ੍ ਅਪ ਕृਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਪੋ ਰਪਃ । ਅਪਾਮਾਰ੍ਗ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ ਅਪ ਦੁਃष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯꣳ ਸੁਵ
ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਮੰਦੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ! ਅਪਾਮਾਰਗ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰ।
ਸੁਮਿਤ੍ਰਿਯਾ ਨ ऽ ਆਪ ऽ ਓषਧਯਃ ਸਨ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸਨ੍ਤੁ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਂ ਚ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮਃ
ਪਾਣੀ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਤਰ ਹੋਣ; ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਵੈਰੀ ਹੋਣ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਨਡ੍ਵਾਹਮ੍ ਆ ਰਭਾਮਹੇ ਸੌਰਭੇਯꣳ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ । ਸ ਨ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਇਵ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਂਤਰਣੋ ਭਵ
ਅਸੀਂ ਸੌਰਭੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਲਈ ਫੜਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਉਦ੍ ਵਯਂ ਤਮਸਸ੍ ਪਰਿ ਸ੍ਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ऽ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ । ਦੇਵਂ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ ਅਗਨ੍ਮ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਇਮਂ ਜੀਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿਧਿਂ ਦਧਾਮਿ ਮੈषਾਂ ਨੁ ਗਾਦ੍ ਅਪਰੋ ऽ ਅਰ੍ਥਮ੍ ਏਤਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਜੀਵਨ੍ਤੁ ਸ਼ਰਦਃ ਪੁਰੂਚੀਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਦਧਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤੇਨ
ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹੱਦ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਨਾ ਲੰਘੇ। ਉਹ ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ, ਜੀਉਣ; ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਰੱਖਣ।
ਅਗ੍ਨ ऽ ਆਯੂꣳषਿ ਪਵਸ ऽ ਆ ਸੁਵੋਰ੍ਜਮ੍ ਇषਂ ਚ ਨਃ । ਆਰੇ ਬਾਧਸ੍ਵ ਦੁਚ੍ਛੁਨਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਸਾਫ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ। ਸਾਰੀ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਹਵਿषਾ ਵृਧਾਨੋ ਘृਤਪ੍ਰਤੀਕੋ ਘृਤਯੋਨਿਰ੍ ਏਧਿ । ਘृਤਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਧੁ ਚਾਰੁ ਗਵ੍ਯਂ ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ ਇਮਾਨ੍ਤ੍ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ, ਹਵਨ ਨਾਲ ਵਧਦਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਘੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਐਸਾ ਹੋ। ਘੀ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਆਦਲਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਸਵਾਹਾ।
ਪਰੀਮੇ ਗਾਮ੍ ਅਨੇषਤ ਪਰ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਅਹृषਤ । ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਕ੍ਰਤ ਸ਼੍ਰਵਃ ਕ ऽ ਇਮਾꣳ੨ऽ ਆ ਦਧਰ੍षਤਿ
ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲੈ ਗਏ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲੈ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਣ ਬਣਾਇਆ; ਹੁਣ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੋਮਿ ਦੂਰਂ ਯਮਰਾਜ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਰਿਪ੍ਰਵਾਹਃ । ਇਹੈਵਾਯਮ੍ ਇਤਰੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਂ ਵਹਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍
ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਦੂਜਾ ਜਾਤਵੇਦ, ਇੱਥੇ ਹੀ, ਸਮਝ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਵਹ ਵਪਾਂ ਜਾਤਵੇਦਃ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰੈਨਾਨ੍ ਵੇਤ੍ਥ ਨਿਹਿਤਾਨ੍ ਪਰਾਕੇ । ਮੇਦਸਃ ਕੁਲ੍ਯਾ ऽ ਉਪ ਤਾਨ੍ਤ੍ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੁ ਸਤ੍ਯਾ ऽ ਏषਾਮ੍ ਆਸ਼ਿषਃ ਸਂ ਨਮਨ੍ਤਾꣳ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਵਪਾ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਉਹ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਹਨ। ਚਰਬੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਨਮਣ। ਸਵਾਹਾ।
ਸ੍ਯੋਨਾ ਪृਥਿਵਿ ਨੋ ਭਵਾਨृਕ੍ਸ਼ਰਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨੀ । ਯਚ੍ਛਾ ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸਪ੍ਰਥਾਃ । ਅਪ ਨਃ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਦ੍ ਅਘਮ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਰਮ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣ। ਸਾਨੂੰ ਚੌੜੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਸਾਡੀ ਜਲਦੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰ।
ਅਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਧਿ ਜਾਤੋ ऽਸਿ ਤ੍ਵਦ੍ ਅਯਂ ਜਾਯਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਅਸੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਲੋਕਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਇਸ ਤੋਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜਨਮ ਲਵੇ। ਉਹ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਵੇ। ਸਵਾਹਾ।
ऋਚਂ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰ ਪਦ੍ਯੇ ਮਨੋ ਯਜੁਃ ਪ੍ਰ ਪਦ੍ਯੇ ਸਾਮ ਪ੍ਰਾਣਂ ਪ੍ਰ ਪਦ੍ਯੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰ ਪਦ੍ਯੇ । ਵਾਗ੍ ਓਜਃ ਸਹੌਜੋ ਮਯਿ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ
ਮੈਂ ਰਿਗ ਨੂੰ ਬੋਲ ਵਜੋਂ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ, ਯਜੁ ਨੂੰ ਮਨ ਵਜੋਂ, ਸਾਮ ਨੂੰ ਸਾਹ ਵਜੋਂ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਬੋਲ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ।
ਯਨ੍ ਮੇ ਛਿਦ੍ਰਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਹृਦਯਸ੍ਯ ਮਨਸੋ ਵਾਤਿਤृਣ੍ਣਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਮੇ ਤਦ੍ ਦਧਾਤੁ । ਸ਼ਂ ਨੋ ਭਵਤੁ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਯਸ੍ ਪਤਿਃ
ਮੇਰੀ ਅੱਖ, ਦਿਲ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਖਾਲੀਪਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਉਹ ਭਰ ਦੇਵੇ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਣ।
ਭੂਰ੍ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਃ । ਤਤ੍ ਸਵਿਤੁਰ੍ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ। ਅਸੀਂ ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।
ਕਯਾ ਨਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰ ऽ ਆ ਭੁਵਦ੍ ਊਤੀ ਸਦਾਵृਧਃ ਸਖਾ । ਕਯਾ ਸ਼ਚਿष੍ਠਯਾ ਵृਤਾ
ਕਿਹੜੀ ਅਦਭੁਤ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਦੋਸਤ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਹ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?