ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਜਿਤਂ ਭਗਮ੍ ਉਗ੍ਰꣳ ਹੁਵੇਮ ਵਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਦਿਤੇਰ੍ ਯੋ ਵਿਧਰ੍ਤਾ । ਆਧ੍ਰਸ਼੍ ਚਿਦ੍ ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤੁਰਸ਼੍ ਚਿਦ੍ ਰਾਜਾ ਚਿਦ੍ ਯਂ ਭਗਂ ਭਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਯ੍ ਆਹ
ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਭਗਾ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਾਤਾ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਭਗਾ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।'
ਭਗ ਪ੍ਰਣੇਤਰ੍ ਭਗ ਸਤ੍ਯਰਾਧੋ ਭਗੇਮਾਂ ਧਿਯਮ੍ ਉਦਵਾ ਦਦਨ੍ ਨਃ । ਭਗ ਪ੍ਰ ਣੋ ਜਨਯ ਗੋਭਿਰ੍ ਅਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਭਗ ਪ੍ਰ ਨृਭਿਰ੍ ਨृਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਭਗਾ, ਆਗੂ, ਸੱਚਾ ਦਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਦਿਓ; ਹੇ ਭਗਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਪੈਦਾ ਕਰ; ਹੇ ਭਗਾ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਬਣੀਏ।
ਉਤੇਦਾਨੀਂ ਭਗਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਮੋਤ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵ ऽ ਉਤ ਮਧ੍ਯੇ ऽ ਅਹ੍ਨਾਮ੍ । ਉਤੋਦਿਤਾ ਮਘਵਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਯਂ ਦੇਵਾਨਾꣳ ਸੁਮਤੌ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੁਣ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ। ਮਘਵਨ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
ਭਗ ऽ ਏਵ ਭਗਵਾꣳ੨ऽ ਅਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਸ੍ ਤੇਨ ਵਯਂ ਭਗਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਮ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਭਗ ਸਰ੍ਵ ऽ ਇਜ੍ਜੋਹਵੀਤਿ ਸ ਨੋ ਭਗ ਪੁਰ ऽ ਏਤਾ ਭਵੇਹ
ਭਾਗ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਭਾਗਵੰਤ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਭਾਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾ।
ਸਮ੍ ਅਧ੍ਵਰਾਯੋषਸੋ ਨਮਨ੍ਤ ਦਧਿਕ੍ਰਾਵੇਵ ਸ਼ੁਚਯੇ ਪਦਾਯ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਂ ਵਸੁਵਿਦਂ ਭਗਂ ਨੋ ਰਥਮ੍ ਇਵਾਸ਼੍ਵਾ ਵਾਜਿਨ ऽ ਆ ਵਹਨ੍ਤੁ
ਸਵੇਰਾਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਧਿਕ੍ਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਲਈ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਭਾਗ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਾਵਤੀਰ੍ ਗੋਮਤੀਰ੍ ਨ ऽ ਉषਾਸੋ ਵੀਰਵਤੀਃ ਸਦਮ੍ ਉਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਾਃ । ਘृਤਂ ਦੁਹਾਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਪੀਤਾ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਉਹ ਸਵੇਰਾਂ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਰਹਿਣ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੀ ਦੁਹਦੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ-ਸਾਲਮਤ ਰੱਖੋ।
ਪੂषਨ੍ ਤਵ ਵ੍ਰਤੇ ਵਯਂ ਨ ਰਿष੍ਯੇਮ ਕਦਾ ਚਨ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਸ੍ ਤ ऽ ਇਹ ਸ੍ਮਸਿ
ਹੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਤੇਰੇ ਹਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਾਵਾਂ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਪਥਸ੍-ਪਥਃ ਪਰਿਪਤਿਂ ਵਚਸ੍ਯਾ ਕਾਮੇਨ ਕृਤੋ ऽ ਅਭ੍ਯਾਨਡ੍ ਅਰ੍ਕਮ੍ । ਸ ਨੋ ਰਾਸਚ੍ਛੁਰੁਧਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਰਾ ਧਿਯਂ-ਧਿਯꣳ ਸੀषਧਾਤਿ ਪ੍ਰ ਪੂषਾ
ਰਸਤੇ-ਰਸਤੇ, ਰਾਹ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਤਕਾਰ ਯਮ ਆ ਕੇ ਮਿਲਿਆ; ਹੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਚੋਖੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਅਕਲ ਤੇ ਅਕਲ ਦੇ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦਾ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਗੋਪਾ ऽ ਅਦਾਭ੍ਯਃ । ਅਤੋ ਧਰ੍ਮਾਣਿ ਧਾਰਯਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਥੇ ਤੋਂ ਉਹ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਵਿਪਨ੍ਯਵੋ ਜਾਗृਵਾꣳਸਃ ਸਮ੍ ਇਨ੍ਧਤੇ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਯਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਗਿਆਨੀ, ਚੌਕਸ ਪੁਰੋਹਿਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਬਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੈਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਘृਤਵਤੀ ਭੁਵਨਾਨਾਮ੍ ਅਭਿਸ਼੍ਰਿਯੋਰ੍ਵੀ ਪृਥ੍ਵੀ ਮਧੁਦੁਘੇ ਸੁਪੇਸ਼ਸਾ । ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਣਾ ਵਿष੍ਕਭਿਤੇ ऽ ਅਜਰੇ ਭੂਰਿਰੇਤਸਾ
ਇਹ ਧਰਤੀ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਪੱਕੀ, ਅਜਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬੀਜ ਵਾਲੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯੇ ਨਃ ਸਪਤ੍ਨਾ ऽ ਅਪ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਵ ਬਾਧਾਮਹੇ ਤਾਨ੍ । ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ऽ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ऽ ਉਪਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਂ ਮੋਗ੍ਰਂ ਚੇਤ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਧਿਰਾਜਮ੍ ਅਕ੍ਰਨ੍
ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ; ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਰੋਂ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਦੇਣ।
ਆ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਏਕਾਦਸ਼ੈਰ੍ ਇਹ ਦੇਵੇਭਿਰ੍ ਯਾਤਂ ਮਧੁਪੇਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਪ੍ਰਾਯੁਸ੍ ਤਾਰਿष੍ਟਂ ਨੀ ਰਪਾꣳਸਿ ਮृਕ੍ਸ਼ਤꣳ ਸੇਧਤਂ ਦ੍ਵੇषੋ ਭਵਤꣳ ਸਚਾਭੁਵਾ
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਗਿਆਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮਿੱਠਾ ਭੋਗ ਲੈਣ; ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿਓ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਕਰੋ, ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰੋ ਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਓ।
ਏष ਵ ਸ੍ਤੋਮੋ ਮਰੁਤ ऽ ਇਯਂ ਗੀਰ੍ ਮਾਨ੍ਦਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰੋਃ । ਏषਾ ਯਾਸੀष੍ਟ ਤਨ੍ਵੇ ਵਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਇਹ ਸਤਕਾਰ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਇਹ ਗੀਤ ਮਾਂਦਾਰਿਆ ਦੀ ਮਾਣਯੋਗਤਾ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੋਕ ਜਾਣੀਏ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਸੰਤਾਨ ਪਾਈਏ।
ਸਹਸ੍ਤੋਮਾਃ ਸਹਚ੍ਛਨ੍ਦਸ ऽ ਆਵृਤਃ ਸਹਪ੍ਰਮਾ ऽ ऋषਯਃ ਸਪ੍ਤ ਦੈਵ੍ਯਾਃ । ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਨ੍ਥਾਮ੍ ਅਨੁਦृਸ਼੍ਯ ਧੀਰਾ ऽ ਅਨ੍ਵਾਲੇਭਿਰੇ ਰਥ੍ਯੋ ਨ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍
ਇਕੱਠੇ ਸਤਕਾਰ, ਇਕੱਠੀ ਛੰਦ, ਇਕੱਠੀ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਦੇਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਝਦਾਰ, ਰਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਸੀਆਂ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਆਯੁष੍ਯਂ ਵਰ੍ਚਸ੍ਯꣳ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਮ੍ ਔਦ੍ਭਿਦਮ੍ । ਇਦꣳ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਰ੍ਚਸ੍ਵਜ੍ ਜੈਤ੍ਰਾਯਾ ਵਿਸ਼ਤਾਦ੍ ਉ ਮਾਮ੍
ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚਮਕ, ਦੌਲਤ, ਪੌਦਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਧਾ, ਇਹ ਸੋਨਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਆਵੇ।
ਨ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਾꣳਸਿ ਨ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ ਤਰਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਓਜਃ ਪ੍ਰਥਮਜꣳ ਹ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ । ਯੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣꣳ ਹਿਰਣ੍ਯꣳ ਸ ਦੇਵੇषੁ ਕृਣੁਤੇ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਆਯੁਃ ਸ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਕृਣੁਤੇ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਆਯੁਃ
ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਜੋ ਦਾਕਸ਼ਾਯਣ ਸੋਨਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਆਬਧ੍ਨਨ੍ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣਾ ਹਿਰਣ੍ਯꣳ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾਯ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਾਃ । ਤਨ੍ ਮ ऽ ਆ ਬਧ੍ਨਾਮਿ ਸ਼ਤਸ਼ਾਰਦਾਯਾਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਜਰਦष੍ਟਿਰ੍ ਯਥਾਸਮ੍
ਜਦ ਦਾਕਸ਼ਾਯਣ, ਚੰਗੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਲਈ ਸੋਨਾ ਬੰਨਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਹ ਬੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਸੌ ਸਾਵਣਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਲਈ, ਵਧੀਰੇ ਉਮਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੰਦਰੁਸਤ।
ਉਤ ਨੋ ऽਹਿਰ੍ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਵ੍ ਅਜ ऽ ਏਕਪਾਤ੍ ਪृਥਿਵੀ ਸਮੁਦ੍ਰਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ऽ ऋਤਾਵृਧੋ ਹੁਵਾਨਾ ਸ੍ਤੁਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਕਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ऽ ਅਵਨ੍ਤੁ
ਅਹਿਰ-ਬੁਧਨਿਆ ਸਾਡੀ ਸੁਣੇ, ਅਜਨਮਾ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਸਤਕਾਰ ਯਮ ਤੇ ਗਿਆਨ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਇਮਾ ਗਿਰ ऽ ਆਦਿਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਘृਤਸ੍ਨੂਃ ਸਨਾਦ੍ ਰਾਜਭ੍ਯੋ ਜੁਹ੍ਵਾ ਜੁਹੋਮਿ । ਸ਼ृਣੋਤੁ ਮਿਤ੍ਰੋ ऽ ਅਰ੍ਯਮਾ ਭਗੋ ਨਸ੍ ਤੁਵਿਜਾਤੋ ਵਰੁਣੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ऽਅꣳਸ਼ਃ
ਇਹ ਗੀਤ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਮੈਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਾਨ, ਭਾਗ, ਤਾਕਤਵਰ ਵਰੁਣ, ਦਾਕਸ਼, ਅੰਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਸੁਣਨ।
ਸਪ੍ਤ ऽ ऋषਯਃ ਪ੍ਰਤਿਹਿਤਾਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਪ੍ਤ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਦਮ੍ ਅਪ੍ਰਮਾਦਮ੍ । ਸਪ੍ਤਾਪਃ ਸ੍ਵਪਤੋ ਲੋਕਮ੍ ਈਯੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਾਗृਤੋ ऽ ਅਸ੍ਵਪ੍ਨਜੌ ਸਤ੍ਰਸਦੌ ਚ ਦੇਵੌ
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਸੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਤਾਕਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਥੇ ਜਾਗਦੇ ਦੋ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ।
ਉਤ੍ ਤਿष੍ਠ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਦੇਵਯਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵੇਮਹੇ । ਉਪ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਤੁ ਮਰੁਤਃ ਸੁਦਾਨਵ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਸ਼ੂਰ੍ ਭਵਾ ਸਚਾ
ਉਠੋ, ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਦਯਾਲੂ ਮਰੁਤ ਆਉਣ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ।
ਪ੍ਰ ਨੂਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਦਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਥ੍ਯਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ऽ ਅਰ੍ਯਮਾ ਦੇਵਾ ऽ ਓਕਾꣳਸਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਹੁਣ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ ਵਧੀਆ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਅਰਯਮਾ, ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਯਨ੍ਤਾ ਸੂਕ੍ਤਸ੍ਯ ਬੋਧਿ ਤਨਯਂ ਚ ਜਿਨ੍ਵ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਦ੍ ਭਦ੍ਰਂ ਯਦ੍ ਅਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਬृਹਦ੍ ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ । [ਯ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ । ਯੋ ਨਃ ਪਿਤਾ । ਅਨ੍ਨਪਤੇ ਨ੍ਨਸ੍ਯ ਨੋ ਦੇਹਿ ॥ ] (ਅ.ਵੇ. 17. , 11. )
ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ, ਤੂੰ ਇਸ ਸੂਕਤ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈਂ; ਇਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਗਾ ਤੇ ਵਧਾਵ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ। [ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਅੰਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇ।]
ਅਪੇਤੋ ਯਨ੍ਤੁ ਪਣਯੋ ऽਸੁਮ੍ਨਾ ਦੇਵਪੀਯਵਃ । ਅਸ੍ਯ ਲੋਕਃ ਸੁਤਾਵਤਃ । ਦ੍ਯੁਭਿਰ੍ ਅਹੋਭਿਰ੍ ਅਕ੍ਤੁਭਿਰ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਮੋ ਦਦਾਤ੍ਵ੍ ਅਵਸਾਨਮ੍ ਅਸ੍ਮੈ
ਮੰਦ ਲੋਕ, ਨਫਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੋਂ ਦੂਰ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਦਿਨ, ਰਾਤ ਤੇ ਸ਼ਾਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਮ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੇਵੇ।
ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰੇਭ੍ਯਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਲੋਕਮ੍ ਇਚ੍ਛਤੁ । ਤਸ੍ਮੈ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤਾਮ੍ ਉਸ੍ਰਿਯਾਃ
ਸਵਿਤਾ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਥਾਂ ਦੇਵੇ; ਉਸ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਣ।
ਵਾਯੁਃ ਪੁਨਾਤੁ । ਸਵਿਤਾ ਪੁਨਾਤੁ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਭ੍ਰਾਜਸਾ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਰ੍ਚਸਾ । ਵਿ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤਾਮ੍ ਉਸ੍ਰਿਯਾਃ
ਵਾਯੂ ਸਾਫ਼ ਕਰੇ; ਸਵਿਤਾ ਸਾਫ਼ ਕਰੇ; ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ; ਗਾਂਵਾਂ ਖੁਲੀਆਂ ਜਾਣ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੇ ਵੋ ਨਿषਦਨਂ ਪਰ੍ਣੇ ਵੋ ਵਸਤਿष੍ ਕृਤਾ । ਗੋਭਾਜऽਇਤ੍ ਕਿਲਾਸਥ ਯਤ੍ ਸਨਵਥ ਪੂਰੁषਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਠਿਕਾਣਾ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਘਰ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮਾਤੁਰ੍ ਉਪਸ੍ਥ ऽ ਆ ਵਪਤੁ । ਤਸ੍ਮੈ ਪृਥਿਵਿ ਸ਼ਂ ਭਵ
ਸਵਿਤਾ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵੇ; ਉਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੌ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਯਾਮ੍ ਉਪੋਦਕੇ ਲੋਕੇ ਨਿ ਦਧਾਮ੍ਯ੍ ਅਸੌ । ਅਪ ਨਃ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਦ੍ ਅਘਮ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਣੀ ਸਾਡਾ ਪਾਪ ਧੋ ਦੇ।