ਇਡਾਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਪਦੇ ਵਯਂ ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऽ ਅਧਿ । ਜਾਤਵੇਦੋ ਨਿ ਧੀਮਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਹਵ੍ਯਾਯ ਵੋਢਵੇ
ਇਡਾ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰ ਮਨ੍ਮਹੇ ਸ਼ਵਸਾਨਾਯ ਸ਼ੂषਮ੍ ਆਙ੍ਗੂषਂ ਗਿਰ੍ਵਣਸੇ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ । ਸੁਵृਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਤ ऽ ऋਗ੍ਮਿਯਾਯਾਰ੍ਚਾਮਾਰ੍ਕਂ ਨਰੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਯ
ਅਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅੰਗਿਰਸ ਜਨਮਿਆ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰਿਗ ਭਜਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਮਹਿ ਨਮੋ ਭਰਧ੍ਵਮ੍ ਆਙ੍ਗੂष੍ਯꣳ ਸ਼ਵਸਾਨਾਯ ਸਾਮ । ਯੇਨਾ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਃ ਪਦਜ੍ਞਾ ऽ ਅਰ੍ਚਨ੍ਤੋ ऽ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਗਾ ऽ ਅਵਿਨ੍ਦਨ੍
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਨਮਸਕਾਰ, ਭਜਨ ਤੇ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰੋ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਾ, ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਗਾਂ ਲੱਭੀਆਂ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਸੋਮ੍ਯਾਸਃ ਸਖਾਯਃ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸੋਮਂ ਦਧਤਿ ਪ੍ਰਯਾꣳਸਿ । ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ऽ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਜਨਾਨਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਦ੍ ਆ ਕਸ਼੍ ਚਨ ਹਿ ਪ੍ਰਕੇਤਃ
ਤੇਰੇ ਮਿਤਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸੁਖਦਾਇਕ; ਉਹ ਸੋਮ ਪੀੜਦੇ ਤੇ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ, ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਅਸਲ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤੇ ਦੂਰੇ ਪਰਮਾ ਚਿਦ੍ ਰਜਾꣳਸ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰ ਯਾਹਿ ਹਰਿਵੋ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮ੍ । ਸ੍ਥਿਰਾਯ ਵृष੍ਣੇ ਸਵਨਾ ਕृਤੇਮਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਗ੍ਰਾਵਾਣਃ ਸਮਿਧਾਨੇ ऽ ਅਗ੍ਨੌ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੋਈ ਦੂਰੀ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲੋ, ਹੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਪੱਥਰ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਂਡ ਲਈ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਪੀਸਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।
ਅषਾਢਂ ਯੁਤ੍ਸੁ ਪृਤਨਾਸੁ ਪਪ੍ਰਿꣳ ਸ੍ਵਰ੍षਾਮ੍ ਅਪ੍ਸਾਂ ਵृਜਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾਮ੍ । ਭਰੇषੁਜਾꣳ ਸੁਕ੍ਸ਼ਿਤਿꣳ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸਂ ਜਯਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਨੁ ਮਦੇਮ ਸੋਮ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਹੇ ਸੋਮ, ਜੋ繁ਤਾ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਏ।
ਸੋਮੋ ਧੇਨੁꣳ ਸੋਮੋ ऽ ਅਰ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਆਸ਼ੁꣳ ਸੋਮੋ ਵੀਰਂ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਂ ਦਦਾਤਿ । ਸਾਦਨ੍ਯਂ ਵਿਦਥ੍ਯꣳ ਸਭੇਯਂ ਪਿਤृਸ਼੍ਰਵਣਂ ਯੋ ਦਦਾਸ਼ਦ੍ ਅਸ੍ਮੈ
ਸੋਮ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਮ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਮ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਮਨੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਥੀ, ਗਿਆਨ, ਸਭਾ ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਇਮਾ ऽ ਓषਧੀਃ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਪੋ ऽ ਅਜਨਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਗਾਃ । ਤ੍ਵਮ੍ ਆ ਤਤਨ੍ਥੋਰ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਵਿ ਤਮੋ ਵਵਰ੍ਥ
ਹੇ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਬਣਾਈਆਂ; ਤੂੰ ਵਿਅਪਕ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵੇਨ ਨੋ ਮਨਸਾ ਦੇਵ ਸੋਮ ਰਾਯੋ ਭਾਗꣳ ਸਹਸਾਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿ ਯੁਧ੍ਯ । ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਤਨਦ੍ ਈਸ਼ਿषੇ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯੋਭਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਚਿਕਿਤ੍ਸਾ ਗਵਿष੍ਟੌ
ਦੇਵੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਮ, ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਸਾਡੇ ਧਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਜੰਗ ਕਰ; ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੈਨੂੰ ਵਾਂਝਾ ਨਾ ਕਰੇ—ਇਨਾਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ ਚੌਕਸ ਰਹੋ।
ਅष੍ਟੌ ਵ੍ਯਖ੍ਯਤ੍ ਕਕੁਭਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਰੀ ਧਨ੍ਵ ਯੋਜਨਾ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵ ऽ ਆਗਾਦ੍ ਦਧਦ੍ ਰਤ੍ਨਾ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੱਠ ਖੇਤਰ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਰੇਤ ਦੇ ਫਾਸਲੇ ਹਨ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਹਨ; ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਦਾਤਾਂ ਲੈ ਕੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਪਾਣਿਃ ਸਵਿਤਾ ਵਿਚਰ੍षਣਿਰ੍ ਉਭੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਈਯਤੇ । ਅਪਾਮੀਵਾਂ ਬਾਧਤੇ ਵੇਤਿ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ ਅਭਿ ਕृष੍ਣੇਨ ਰਜਸਾ ਦ੍ਯਾਮ੍ ऋਣੋਤਿ
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਸਵਿਤਾ, ਦੋਹਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਾਲੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਹਸ੍ਤੋ ऽ ਅਸੁਰਃ ਸੁਨੀਥਃ ਸੁਮृਡੀਕਃ ਸ੍ਵਵਾਁ ਯਾਤ੍ਵ੍ ਅਰ੍ਵਾਙ੍ । ਅਪਸੇਧਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਅਸ੍ਥਾਦ੍ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਿਦੋषਂ ਗृਣਾਨਃ
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰਾ, ਚੰਗੀ ਰਾਹਨਮਾਈ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਾ ਹਰ ਸਵੇਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਤੇ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸਵਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਸੋ ऽਰੇਣਵਃ ਸੁਕृਤਾ ऽ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ । ਤੇਭਿਰ੍ ਨੋ ऽ ਅਦ੍ਯ ਪਥਿਭਿਃ ਸੁਗੇਭੀ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਨੋ ऽ ਅਧਿ ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੇਵ
ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਤੇਰੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ, ਧੂੜ ਰਹਿਤ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਰਾਹ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ—ਉਹ ਆਸਾਨ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ।
ਉਭਾ ਪਿਬਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਭਾ ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਤਮ੍ । ਅਵਿਦ੍ਰਿਯਾਭਿਰ੍ ਊਤਿਭਿਃ
ਦੋਹਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪੀਓ; ਦੋਹਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਅਟੱਲ ਸਹਾਇਤਾ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਨਾਲ।
ਅਪ੍ਨਸ੍ਵਤੀਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਾਚਮ੍ ਅਸ੍ਮੇ ਕृਤਂ ਨੋ ਦਸ੍ਰਾ ਵृषਣਾ ਮਨੀषਾਮ੍ । ਅਦ੍ਯੂਤ੍ਯੇ ऽਵਸੇ ਨਿ ਹ੍ਵਯੇ ਵਾਂ ਵृਧੇ ਚ ਨੋ ਭਵਤਂ ਵਾਜਸਾਤੌ
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਬੋਲੀ ਦਿਓ; ਹੇ ਅਜੂਬੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣੋ।
ਦ੍ਯੁਭਿਰ੍ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ ਪਰਿ ਪਾਤਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਅਰਿष੍ਟੇਭਿਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸੌਭਗੇਭਿਃ । ਤਨ੍ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਮਾਮਹਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਦਿਤਿਃ ਸਿਨ੍ਧੁਃ ਪृਥਿਵੀ ऽ ਉਤ ਦ੍ਯੌਃ
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਨੁਕਸਾਨ ਰਹਿਤ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ; ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਦਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਏ।
ਆ ਕृष੍ਣੇਨ ਰਜਸਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਨਿਵੇਸ਼ਯਨ੍ਨ੍ ਅਮृਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਚ । ਹਿਰਣ੍ਯਯੇਨ ਸਵਿਤਾ ਰਥੇਨਾ ਦੇਵੋ ਯਾਤਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਕਾਲੀ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਮਰ ਤੇ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਰਾਤ੍ਰਿ ਪਰ੍ਥਿਵꣳ ਰਜਃ ਪਿਤੁਰ੍ ਅਪ੍ਰਾਯਿ ਧਾਮਭਿਃ । ਦਿਵਃ ਸਦਾꣳਸਿ ਬृਹਤੀ ਵਿ ਤਿष੍ਠਸ ऽ ਆ ਤ੍ਵੇषਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਮਃ
ਰਾਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉषਸ੍ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਆ ਭਰਾਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਵਾਜਿਨੀਵਤਿ । ਯੇਨ ਤੋਕਂ ਚ ਤਨਯਂ ਚ ਧਾਮਹੇ
ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਲ ਸਕੀਏ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰꣳ ਹਵਾਮਹੇ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਭਗਂ ਪੂषਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸੋਮਮ੍ ਉਤ ਰੁਦ੍ਰꣳ ਹੁਵੇਮ
ਸਵੇਰੇ ਅਸੀਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਵੇਰੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਵੇਰੇ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਸਵੇਰੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਨੂੰ; ਸਵੇਰੇ ਅਸੀਂ ਭਗਾ, ਪੂਸ਼ਣ, ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ, ਸੋਮ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਜਿਤਂ ਭਗਮ੍ ਉਗ੍ਰꣳ ਹੁਵੇਮ ਵਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਦਿਤੇਰ੍ ਯੋ ਵਿਧਰ੍ਤਾ । ਆਧ੍ਰਸ਼੍ ਚਿਦ੍ ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤੁਰਸ਼੍ ਚਿਦ੍ ਰਾਜਾ ਚਿਦ੍ ਯਂ ਭਗਂ ਭਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਯ੍ ਆਹ
ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਭਗਾ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਾਤਾ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਭਗਾ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।'
ਭਗ ਪ੍ਰਣੇਤਰ੍ ਭਗ ਸਤ੍ਯਰਾਧੋ ਭਗੇਮਾਂ ਧਿਯਮ੍ ਉਦਵਾ ਦਦਨ੍ ਨਃ । ਭਗ ਪ੍ਰ ਣੋ ਜਨਯ ਗੋਭਿਰ੍ ਅਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਭਗ ਪ੍ਰ ਨृਭਿਰ੍ ਨृਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਭਗਾ, ਆਗੂ, ਸੱਚਾ ਦਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਦਿਓ; ਹੇ ਭਗਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਪੈਦਾ ਕਰ; ਹੇ ਭਗਾ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਬਣੀਏ।
ਉਤੇਦਾਨੀਂ ਭਗਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਮੋਤ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵ ऽ ਉਤ ਮਧ੍ਯੇ ऽ ਅਹ੍ਨਾਮ੍ । ਉਤੋਦਿਤਾ ਮਘਵਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਯਂ ਦੇਵਾਨਾꣳ ਸੁਮਤੌ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੁਣ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ। ਮਘਵਨ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
ਭਗ ऽ ਏਵ ਭਗਵਾꣳ੨ऽ ਅਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਸ੍ ਤੇਨ ਵਯਂ ਭਗਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਮ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਭਗ ਸਰ੍ਵ ऽ ਇਜ੍ਜੋਹਵੀਤਿ ਸ ਨੋ ਭਗ ਪੁਰ ऽ ਏਤਾ ਭਵੇਹ
ਭਾਗ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਭਾਗਵੰਤ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਭਾਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾ।
ਸਮ੍ ਅਧ੍ਵਰਾਯੋषਸੋ ਨਮਨ੍ਤ ਦਧਿਕ੍ਰਾਵੇਵ ਸ਼ੁਚਯੇ ਪਦਾਯ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਂ ਵਸੁਵਿਦਂ ਭਗਂ ਨੋ ਰਥਮ੍ ਇਵਾਸ਼੍ਵਾ ਵਾਜਿਨ ऽ ਆ ਵਹਨ੍ਤੁ
ਸਵੇਰਾਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਧਿਕ੍ਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਲਈ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਭਾਗ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਾਵਤੀਰ੍ ਗੋਮਤੀਰ੍ ਨ ऽ ਉषਾਸੋ ਵੀਰਵਤੀਃ ਸਦਮ੍ ਉਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਾਃ । ਘृਤਂ ਦੁਹਾਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਪੀਤਾ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਉਹ ਸਵੇਰਾਂ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਰਹਿਣ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੀ ਦੁਹਦੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ-ਸਾਲਮਤ ਰੱਖੋ।
ਪੂषਨ੍ ਤਵ ਵ੍ਰਤੇ ਵਯਂ ਨ ਰਿष੍ਯੇਮ ਕਦਾ ਚਨ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਸ੍ ਤ ऽ ਇਹ ਸ੍ਮਸਿ
ਹੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਤੇਰੇ ਹਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਾਵਾਂ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਪਥਸ੍-ਪਥਃ ਪਰਿਪਤਿਂ ਵਚਸ੍ਯਾ ਕਾਮੇਨ ਕृਤੋ ऽ ਅਭ੍ਯਾਨਡ੍ ਅਰ੍ਕਮ੍ । ਸ ਨੋ ਰਾਸਚ੍ਛੁਰੁਧਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਰਾ ਧਿਯਂ-ਧਿਯꣳ ਸੀषਧਾਤਿ ਪ੍ਰ ਪੂषਾ
ਰਸਤੇ-ਰਸਤੇ, ਰਾਹ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਤਕਾਰ ਯਮ ਆ ਕੇ ਮਿਲਿਆ; ਹੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਚੋਖੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਅਕਲ ਤੇ ਅਕਲ ਦੇ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦਾ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਗੋਪਾ ऽ ਅਦਾਭ੍ਯਃ । ਅਤੋ ਧਰ੍ਮਾਣਿ ਧਾਰਯਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਥੇ ਤੋਂ ਉਹ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਵਿਪਨ੍ਯਵੋ ਜਾਗृਵਾꣳਸਃ ਸਮ੍ ਇਨ੍ਧਤੇ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਯਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਗਿਆਨੀ, ਚੌਕਸ ਪੁਰੋਹਿਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਬਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੈਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।