ਕਾਵ੍ਯਯੋਰ੍ ਆਜਾਨੇषੁ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਰੋਣੇ । ਰਿਸ਼ਾਦਸਾ ਸਧਸ੍ਥ ऽ ਆ
ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਿੱਚ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਦੈਵ੍ਯਾਵ੍ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੂ ਆ ਗਤꣳ ਰਥੇਨ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਚਾ । ਮਧ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞꣳ ਸਮ੍ ਅਞ੍ਜਾਥੇ । [ + ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ । ਅਯਂ ਵੇਨਃ ॥]
ਹੇ ਦਿਵਿਆਂ ਪੂਜਾਰੀਓ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਆਓ; ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟੋ; [ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰੋ; ਇਹ ਵੇਣ ਹੈ।]
ਤਿਰਸ਼੍ਚੀਨੋ ਵਿਤਤੋ ਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ ਏषਾਮ੍ ਅਧਃ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਆਸੀ੩ਦ੍ ਉਪਰਿ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਆਸੀ੩ਤ੍ । ਰੇਤੋਧਾ ऽ ਆਸਨ੍ ਮਹਿਮਾਨ ऽ ਆਸਨ੍ਤ੍ ਸ੍ਵਧਾ ऽ ਅਵਸ੍ਤਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਤਿਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣ ਤਿਰਛੀ ਹੋ ਕੇ ਫੈਲ ਗਈ; ਥੱਲੇ ਵੀ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਵੀ ਸੀ; ਉਹ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਨ; ਹੇਠਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਆਸ ਸੀ।
ਆ ਰੋਦਸੀ ऽ ਅਪृਣਦ੍ ਆ ਸ੍ਵਰ੍ ਮਹਜ੍ ਜਾਤਂ ਯਦ੍ ਏਨਮ੍ ਅਪਸੋ ऽ ਅਧਾਰਯਨ੍ । ਸੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰਾਯ ਪਰਿ ਣੀਯਤੇ ਕਵਿਰ੍ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਚਨੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਯਜਨਾ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ, ਇੰਝ ਜਿਵੇਂ ਇਨਾਮ ਲਈ ਘੋੜਾ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਥੇਭਿਰ੍ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਾ ਯਾ ਮਨ੍ਦਾਨਾ ਚਿਦ੍ ਆ ਗਿਰਾ । ਆਙ੍ਗੂषੈਰ੍ ਆਵਿਵਾਸਤਃ
ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਭੀ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਹਨ; ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ।
ਉਪ ਨਃ ਸੂਨਵੋ ਗਿਰਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਯੇ । ਸੁਮृਡੀਕਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਨਃ
ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਸੁਣਣ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਮੇ ਮਤਯਃ ਸ਼ꣳ ਸੁਤਾਸਃ ਸ਼ੁष੍ਮ ऽ ਇਯਰ੍ਤਿ ਪ੍ਰਭृਤੋ ਮੇ ऽ ਅਦ੍ਰਿਃ । ਆ ਸ਼ਾਸਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਥੇਮਾ ਹਰੀ ਵਹਤਸ੍ ਤਾ ਨੋ ऽ ਅਚ੍ਛ
ਮੇਰੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ, ਮੇਰਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਪੱਥਰ ਰਸ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਦੋ ਘੋੜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ।
ਅਨੁਤ੍ਤਮਾ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ ਨਕਿਰ੍ ਨੁ ਨ ਤ੍ਵਾਵਾꣳ੨ऽ ਅਸ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾ ਵਿਦਾਨਃ । ਨ ਜਾਯਮਾਨੋ ਨਸ਼ਤੇ ਨ ਜਾਤੋ ਯਾਨਿ ਕਰਿष੍ਯਾ ਕृਣੁਹਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ
ਹੇ ਮਘਵਨ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਹੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਹੇ ਵਧੇਰੇ ਵੱਡੇ।
ਤਦ੍ ਇਦ੍ ਆਸ ਭੁਵਨੇषੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯਤੋ ਜਜ੍ਞ ऽ ਉਗ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵੇषਨृਮ੍ਣਃ । ਸਦ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਨਿ ਰਿਣਾਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਅਨੁ ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਊਮਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਤੀਖਾ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਜਨਮਿਆ। ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਸ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਮਾ ऽ ਉ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੂਵਸੋ ਗਿਰੋ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਯਾ ਮਮ । ਪਾਵਕਵਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੋ ऽਭਿ ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ ਅਨੂषਤ
ਹੇ ਪੁਰੂਵਸ, ਮੇਰੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ; ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਈਆਂ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯਾਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵ ऽ ਆਰ੍ਯੋ ਦਾਸਃ ਸ਼ੇਵਧਿਪਾ ऽ ਅਰਿਃ । ਤਿਰਸ਼੍ ਚਿਦ੍ ਅਰ੍ਯੇ ਰੁਸ਼ਮੇ ਪਰੀਰਵਿ ਤੁਭ੍ਯੇਤ੍ ਸੋ ऽ ਅਜ੍ਯਤੇ ਰਯਿਃ
ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਆਰੀ, ਦਾਸ, ਚੰਗਾ ਸਵਾਮੀ, ਤੇ ਵੈਰੀ—even ਵੈਰੀ ਵੀ—ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚੀਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਧਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯꣳ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ ऋषਿਭਿਃ ਸਹਸ੍ਕृਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ऽ ਇਵ ਪਪ੍ਰਥੇ । ਸਤ੍ਯਃ ਸੋ ऽ ਅਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਗृਣੇ ਸ਼ਵੋ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਰਾਜ੍ਯੇ
ਉਹ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੱਚੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਦਬ੍ਧੇਭਿਃ ਸਵਿਤਃ ਪਾਯੁਭਿष੍ ਟ੍ਵꣳ ਸ਼ਿਵੇਭਿਰ੍ ਅਦ੍ਯ ਪਰਿ ਪਾਹਿ ਨੋ ਗਯਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਜਿਹ੍ਵਃ ਸੁਵਿਤਾਯ ਨਵ੍ਯਸੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਮਾਕਿਰ੍ ਨੋ ऽ ਅਘਸ਼ꣳਸ ऽ ਈਸ਼ਤ
ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਅਟੱਲ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ। ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਨਵੀਂ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ; ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਨਾ ਕਰੇ।
ਆ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼ਂ ਵਾਯੋ ਯਾਹਿ ਸੁਮਨ੍ਮਭਿਃ । ਅਨ੍ਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰ ऽ ਉਪਰਿ ਸ਼੍ਰੀਣਾਨੋ ऽਯꣳ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ऽ ਅਯਾਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਵਾਯੂ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਵਾਲੀ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਆ। ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂ ਸੁਸਂਦृਸ਼ਾ ਸੁਹਵੇਹ ਹਵਾਮਹੇ । ਯਥਾ ਨਃ ਸਰ੍ਵ ऽ ਇਜ੍ ਜਨੋ ऽਨਮੀਵਃ ਸਂਗਮੇ ਸੁਮਨਾ ऽ ਅਸਤ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਚੰਗੀ ਬੁਲਾਵਤ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਰਹੀਏ।
ऋਧਗ੍ ਇਤ੍ਥਾ ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਮੇ ਦੇਵਤਾਤਯੇ । ਯੋ ਨੂਨਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵ੍ ਅਭਿष੍ਟਯ ऽ ਆਚਕ੍ਰੇ ਹਵ੍ਯਦਾਤਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵ-ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਹਵਨ ਲਈ, ਭੇਟ ਦੇਣ ਲਈ, ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆ ਯਾਤਮ੍ ਉਪ ਭੂषਤਂ ਮਧ੍ਵਃ ਪਿਬਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਦੁਗ੍ਧਂ ਪਯੋ ਵृषਣਾ ਜੇਨ੍ਯਾਵਸੂ ਮਾ ਨੋ ਮਰ੍ਧਿष੍ਟਮ੍ ਆ ਗਤਮ੍
ਆਓ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਓ, ਮਿੱਠਾ ਪੀਓ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ। ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਦਾਤਾ; ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਪਰ ਆਓ।
ਪ੍ਰੈਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ ਪਤਿਃ ਪ੍ਰ ਦੇਵ੍ਯ੍ ਏਤੁ ਸੂਨृਤਾ । ਅਚ੍ਛਾ ਵੀਰਂ ਨਰ੍ਯਂ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਰਾਧਸਂ ਦੇਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਨਯਨ੍ਤੁ ਨਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਦੇਵੀ ਸਚਾਈ ਆਵੇ। ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਬਹਾਦਰ, ਉੱਤਮ, ਵਧੀਆ ਦਾਤਾ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਣ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ऽ ਅਪ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਧਾਵਤੇ ਦਿਵਿ । ਰਯਿਂ ਪਿਸ਼ਂਗਂ ਬਹੁਲਂ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹꣳ ਹਰਿਰ੍ ਏਤਿ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪੰਖ ਵਾਲਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਪੀਲਾ, ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਂ-ਦੇਵਂ ਵੋ ऽਵਸੇ ਦੇਵਂ-ਦੇਵਮ੍ ਅਭਿष੍ਟਯੇ । ਦੇਵਂ-ਦੇਵꣳ ਹੁਵੇਮ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਗृਣਨ੍ਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਧਿਯਾ
ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਦਿਵਿ ਪृष੍ਟੋ ऽ ਅਰੋਚਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਬृਹਨ੍ । ਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਵृਧਾਨ ऽ ਓਜਸਾ ਚਨੋਹਿਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਬਾਧਤੇ ਤਮਃ
ਅਗਨਿ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਿਆ, ਵੱਡਾ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ऽ ਅਪਾਦ੍ ਇਯਂ ਪੂਰ੍ਵਾਗਾਤ੍ ਪਦ੍ਵਤੀਭ੍ਯਃ । ਹਿਤ੍ਵੀ ਸ਼ਿਰੋ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਵਾਵਦਚ੍ ਚਰਤ੍ ਤ੍ਰਿꣳਸ਼ਤ੍ ਪਦਾ ਨ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਰਮੀਤ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿ, ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਤੋਂ ਆਈ। ਸਿਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਚੱਲੀ ਤੇ ਤੀਹ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ।
ਦੇਵਾਸੋ ਹਿ ष੍ਮਾ ਮਨਵੇ ਸਮਨ੍ਯਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸਾਕꣳ ਸਰਾਤਯਃ । ਤੇ ਨੋ ऽ ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਅਪਰਂ ਤੁਚੇ ਤੁ ਨੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਰਿਵੋਵਿਦਃ
ਦੇਵਤੇ, ਮਨੂ ਲਈ ਇਕੋ ਮਨ, ਇਕੋ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ। ਉਹ ਅੱਜ, ਉਹ ਕੱਲ੍ਹ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਣ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਅਪਾਧਮਦ੍ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤੀਰ੍ ਅਸ਼ਸ੍ਤਿਹਾਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨ੍ਯ੍ ਆਭਵਤ੍ । ਦੇਵਾਸ੍ ਤ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਖ੍ਯਾਯ ਯੇਮਿਰੇ ਬृਹਦ੍ਭਾਨੋ ਮਰੁਦ੍ਗਣ
ਉਹ ਨੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ, ਮਾੜਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਹੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ।
ਪ੍ਰ ਵ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬृਹਤੇ ਮਰੁਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਚਤ । ਵृਤ੍ਰꣳ ਹਨਤਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰ੍ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਵੱਡੇ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਗਠਾਂ ਵਾਲੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯੇਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਵृਧੇ ਵृष੍ਣ੍ਯꣳ ਸ਼ਵੋ ਮਦੇ ਸੁਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣਵਿ । ਅਦ੍ਯਾ ਤਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮ੍ ਆਯਵੋ ऽਨੁ ष੍ਟੁਵਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਥਾ । [ਇਮਾ ऽ ਉ ਤ੍ਵਾ । ਯਸ੍ਯਾਯਮ੍ । ਅਯꣳ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ । ਊਰ੍ਧ੍ਵ ऽ ਊ षੁ ਣਃ ॥] (ਅ.ਵੇ. )
ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀ, ਉਸ ਦੀ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਸੁਆਦ ਵਿਚ। ਅੱਜ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਦੂਰਮ੍ ਉਦੈਤਿ ਦੈਵਂ ਤਦ੍ ਉ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤਥੈਵੈਤਿ । ਦੂਰਂਗਮਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਏਕਂ ਤਨ੍ ਮੇ ਮਨਃ ਸ਼ਿਵਸਂਕਲ੍ਪਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਜੋ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਦੂਰ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੋ ਦੂਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯ੍ ਅਪਸੋ ਮਨੀषਿਣੋ ਯਜ੍ਞੇ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਦਥੇषੁ ਧੀਰਾਃ । ਯਦ੍ ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਯਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਤਨ੍ ਮੇ ਮਨਃ ਸ਼ਿਵਸਂਕਲ੍ਪਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਯਤ੍ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਉਤ ਚੇਤੋ ਧृਤਿਸ਼੍ ਚ ਯਜ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਮृਤਂ ਪ੍ਰਜਾਸੁ । ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ऽ ऋਤੇ ਕਿਂ ਚਨ ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਨ੍ ਮੇ ਮਨਃ ਸ਼ਿਵਸਂਕਲ੍ਪਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਜੋ ਬੁੱਧੀ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਮਰ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਯੇਨੇਦਂ ਭੂਤਂ ਭੁਵਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ ਪਰਿਗृਹੀਤਮ੍ ਅਮृਤੇਨ ਸਰ੍ਵਮ੍ । ਯੇਨ ਯਜ੍ਞਸ੍ ਤਾਯਤੇ ਸਪ੍ਤਹੋਤਾ ਤਨ੍ ਮੇ ਮਨਃ ਸ਼ਿਵਸਂਕਲ੍ਪਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੱਤ ਪੁਜਾਰੀ ਯਜਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।