ਵਿਸ਼੍ਵੇ ऽ ਅਦ੍ਯ ਮਰੁਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵ ऽ ਊਤੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨਯਃ ਸਮਿਦ੍ਧਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਨੋ ਦੇਵਾ ऽ ਅਵਸਾ ਗਮਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਵਾਜੋ ऽ ਅਸ੍ਮੇ
ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਮਾਰੁਤ, ਸਾਰੇ ਜਗਾਏ ਹੋਏ ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਣ। ਸਾਰਾ ਧਨ ਤੇ ਬਲ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਹੋਵੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ृਣੁਤੇਮꣳ ਹਵਂ ਮੇ ਯੇ ऽ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਯ ऽ ਉਪ ਦ੍ਯਵਿ ष੍ਠ । ਯੇ ऽ ਅਗ੍ਨਿਜਿਹ੍ਵਾ ऽ ਉਤ ਵਾ ਯਜਤ੍ਰਾ ऽ ਆਸਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਮਾਦਯਧ੍ਵਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ — ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ; ਇਸ ਯਜਨ ਦੀ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠੋ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਜ੍ਞਿਯੇਭ੍ਯੋ ऽਮृਤਤ੍ਵꣳ ਸੁਵਸਿ ਭਾਗਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਦ੍ ਇਦ੍ ਦਾਮਾਨꣳ ਸਵਿਤਰ੍ ਵ੍ਯ੍ ਊਰ੍ਣੁषੇ ऽਨੂਚੀਨਾ ਜੀਵਿਤਾ ਮਾਨੁषੇਭ੍ਯਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਦਾਤ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰ ਵਾਯੁਮ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਬृਹਤੀ ਮਨੀषਾ ਬृਹਦ੍ਰਯਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰꣳ ਰਥਪ੍ਰਾਮ੍ । ਦ੍ਯੁਤਦ੍ਯਾਮਾ ਨਿਯੁਤਃ ਪਤ੍ਯਮਾਨਃ ਕਵਿਃ ਕਵਿਮ੍ ਇਯਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰਯਜ੍ਯੋ
ਵਾਯੂ ਵੱਲ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਲਈ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਲਈ। ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਰਥ, ਕਵੀ — ਤੂੰ ਕਵੀ ਨੂੰ ਲੀਡ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪੂਜਣਯੋਗ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂ ऽ ਇਮੇ ਸੁਤਾ ऽ ਉਪ ਪ੍ਰਯੋਭਿਰ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦਵੋ ਵਾਮ੍ ਉਸ਼ਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ, ਇਹ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ; ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਮਿਤ੍ਰꣳ ਹੁਵੇ ਪੂਤਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਰੁਣਂ ਚ ਰਿਸ਼ਾਦਸਮ੍ । ਧਿਯਂ ਘृਤਾਚੀꣳ ਸਾਧਨ੍ਤਾ
ਮੈਂ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੱਦਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਸ੍ਰਾ ਯੁਵਾਕਵਃ ਸੁਤਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਆ ਯਾਤꣳ ਰੁਦ੍ਰਵਰ੍ਤਨੀ । [ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ । ਅਯਂ ਵੇਨਃ ॥ ](ਅ.ਵੇ. 7.12.16)
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਇਹ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛਾਈ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ; ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆਓ। ਪੁਰਾਤਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਇਸ ਵੇਣਾ ਉੱਤੇ।
ਵਿਦਦ੍ ਯਦੀ ਸਰਮਾ ਰੁਗ੍ਣਮ੍ ਅਦ੍ਰੇਰ੍ ਮਹਿ ਪਾਥਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯꣳ ਸਧ੍ਰ੍ਯਕ੍ ਕਃ । ਅਗ੍ਰਂ ਨਯਤ੍ ਸੁਪਦ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਣਾਮ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਰਵਂ ਪ੍ਰਥਮਾ ਜਾਨਤੀ ਗਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਰਮਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਟੁੱਟਿਆ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰਸਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਸੀ? ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਣ ਕੇ ਗਾਈ।
ਨਹਿ ਸ੍ਪਸ਼ਮ੍ ਅਵਿਦਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਤ੍ ਪੁਰ ऽ ਏਤਾਰਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਃ । ਏਮ੍ ਏਨਮ੍ ਅਵृਧਨ੍ਨ੍ ਅਮृਤਾ ऽ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਕ੍ਸ਼ੈਤ੍ਰਜਿਤ੍ਯਾਯ ਦੇਵਾਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ; ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਮਰ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਉਗ੍ਰਾ ਵਿਘਨਿਨਾ ਮृਧ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਹਵਾਮਹੇ । ਤਾ ਨੋ ਮृਡਾਤ ऽ ਈਦृਸ਼ੇ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸੱਦਾ ਪਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਣ।
ਉਪਾਸ੍ਮੈ ਗਾਯਤਾ ਨਰਃ ਪਵਮਾਨਾਯੇਨ੍ਦਵੇ । ਅਭਿ ਦੇਵਾꣳ੨ऽ ਇਯਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਪਵਿਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦੁ ਲਈ, ਲੋਕੋ, ਗਾਉ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਹਿਹਤ੍ਯੇ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਵਰ੍ਧਨ੍ ਯੇ ਸ਼ਾਮ੍ਬਰੇ ਹਰਿਵੋ ਯੇ ਗਵਿष੍ਟੌ । ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਨੂਨਮ੍ ਅਨੁਮਦਨ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਿਬੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮꣳ ਸਗਣੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ
ਹੇ ਮਘਵਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਬਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਗਊਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਜੋ ਪੰਡਿਤ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸੋਮ ਪੀ ਲੈ।
ਜਨਿष੍ਠਾ ऽ ਉਗ੍ਰਃ ਸਹਸੇ ਤੁਰਾਯ ਮਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਓਜਿष੍ਠੋ ਬਹੁਲਾਭਿਮਾਨਃ । ਅਵਰ੍ਧਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਰੁਤਸ਼੍ ਚਿਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਮਾਤਾ ਯਦ੍ ਵੀਰਂ ਦਧਨਦ੍ ਧਨਿष੍ਠਾ
ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬੜੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਵਧਾਇਆ, ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਆ ਤੂ ਨ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਰ੍ਧਮ੍ ਆ ਗਹਿ । ਮਹਾਨ੍ ਮਹੀਭਿਰ੍ ਊਤਿਭਿਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮਦਦਾਂ ਨਾਲ ਆ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤੂਰ੍ਤਿष੍ਵ੍ ਅਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ऽ ਅਸਿ ਸ੍ਪृਧਃ । ਅਸ਼ਸ੍ਤਿਹਾ ਜਨਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੂਰ੍ ਅਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤੂਰ੍ਯ ਤਰੁष੍ਯਤਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵੈਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿਤਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਤੇਰੀ ਟੱਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨੁ ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਤੁਰਯਨ੍ਤਮ੍ ਈਯਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਮਾਤਰਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਪृਧਃ ਸ਼੍ਨਥਯਨ੍ਤ ਮਨ੍ਯਵੇ ਵृਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੂਰ੍ਵਸਿ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਧਰਤੀਆਂ ਦੌੜੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯਜ੍ਞੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਏਤਿ ਸੁਮ੍ਨਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾਸੋ ਭਵਤਾ ਮृਡਯਨ੍ਤਃ । ਆ ਵੋ ऽਰ੍ਵਾਚੀ ਸੁਮਤਿਰ੍ ਵਵृਤ੍ਯਾਦ੍ ਅꣳਹੋਸ਼੍ ਚਿਦ੍ ਯਾ ਵਰਿਵੋਵਿਤ੍ਤਰਾਸਤ੍
ਯਜਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਆਦਿਤਿਆ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਣ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਕਰ।
ਅਦਬ੍ਧੇਭਿਃ ਸਵਿਤਃ ਪਾਯੁਭਿष੍ ਟ੍ਵꣳ ਸ਼ਿਵੇਭਿਰ੍ ਅਦ੍ਯ ਪਰਿ ਪਾਹਿ ਨੋ ਗਯਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਜਿਹ੍ਵਃ ਸੁਵਿਤਾਯ ਨਵ੍ਯਸੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਮਾਕਿਰ੍ ਨੋ ऽ ਅਘਸ਼ꣳਸ ऽ ਈਸ਼ਤ
ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਅਟੱਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀਆਂ ਰੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਨਵੇਂ ਸੁਖ ਲਈ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਾ ਜਮਾਵੇ।
ਪ੍ਰ ਵੀਰਯਾ ਸ਼ੁਚਯੋ ਦਦ੍ਰਿਰੇ ਵਾਮ੍ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਰ੍ ਮਧੁਮਨ੍ਤਃ ਸੁਤਾਸਃ । ਵਹ ਵਾਯੋ ਨਿਯੁਤੋ ਯਾਹ੍ਯ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਪਿਬਾ ਸੁਤਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸੋ ਮਦਾਯ
ਪਵਿੱਤਰ ਰਸ, ਜੋ ਪੂਜਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਗ ਪਏ ਹਨ; ਹੇ ਵਾਯੂ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਲੈ ਆ, ਇੱਥੇ ਆ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੀ।
ਗਾਵ ऽ ਉਪਾਵਤਾਵਤਂ ਮਹੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਰਪ੍ਸੁਦਾ । ਉਭਾ ਕਰ੍ਣਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾ
ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤਾ ਬਣੀਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ।
ਕਾਵ੍ਯਯੋਰ੍ ਆਜਾਨੇषੁ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਰੋਣੇ । ਰਿਸ਼ਾਦਸਾ ਸਧਸ੍ਥ ऽ ਆ
ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਿੱਚ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਦੈਵ੍ਯਾਵ੍ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੂ ਆ ਗਤꣳ ਰਥੇਨ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਚਾ । ਮਧ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞꣳ ਸਮ੍ ਅਞ੍ਜਾਥੇ । [ + ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ । ਅਯਂ ਵੇਨਃ ॥]
ਹੇ ਦਿਵਿਆਂ ਪੂਜਾਰੀਓ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਆਓ; ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟੋ; [ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰੋ; ਇਹ ਵੇਣ ਹੈ।]
ਤਿਰਸ਼੍ਚੀਨੋ ਵਿਤਤੋ ਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ ਏषਾਮ੍ ਅਧਃ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਆਸੀ੩ਦ੍ ਉਪਰਿ ਸ੍ਵਿਦ੍ ਆਸੀ੩ਤ੍ । ਰੇਤੋਧਾ ऽ ਆਸਨ੍ ਮਹਿਮਾਨ ऽ ਆਸਨ੍ਤ੍ ਸ੍ਵਧਾ ऽ ਅਵਸ੍ਤਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਤਿਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣ ਤਿਰਛੀ ਹੋ ਕੇ ਫੈਲ ਗਈ; ਥੱਲੇ ਵੀ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਵੀ ਸੀ; ਉਹ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਨ; ਹੇਠਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਆਸ ਸੀ।
ਆ ਰੋਦਸੀ ऽ ਅਪृਣਦ੍ ਆ ਸ੍ਵਰ੍ ਮਹਜ੍ ਜਾਤਂ ਯਦ੍ ਏਨਮ੍ ਅਪਸੋ ऽ ਅਧਾਰਯਨ੍ । ਸੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰਾਯ ਪਰਿ ਣੀਯਤੇ ਕਵਿਰ੍ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਚਨੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਯਜਨਾ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ, ਇੰਝ ਜਿਵੇਂ ਇਨਾਮ ਲਈ ਘੋੜਾ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਥੇਭਿਰ੍ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਾ ਯਾ ਮਨ੍ਦਾਨਾ ਚਿਦ੍ ਆ ਗਿਰਾ । ਆਙ੍ਗੂषੈਰ੍ ਆਵਿਵਾਸਤਃ
ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਭੀ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਹਨ; ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ।
ਉਪ ਨਃ ਸੂਨਵੋ ਗਿਰਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਯੇ । ਸੁਮृਡੀਕਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਨਃ
ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਸੁਣਣ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਮੇ ਮਤਯਃ ਸ਼ꣳ ਸੁਤਾਸਃ ਸ਼ੁष੍ਮ ऽ ਇਯਰ੍ਤਿ ਪ੍ਰਭृਤੋ ਮੇ ऽ ਅਦ੍ਰਿਃ । ਆ ਸ਼ਾਸਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਥੇਮਾ ਹਰੀ ਵਹਤਸ੍ ਤਾ ਨੋ ऽ ਅਚ੍ਛ
ਮੇਰੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ, ਮੇਰਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਪੱਥਰ ਰਸ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਦੋ ਘੋੜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ।
ਅਨੁਤ੍ਤਮਾ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ ਨਕਿਰ੍ ਨੁ ਨ ਤ੍ਵਾਵਾꣳ੨ऽ ਅਸ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾ ਵਿਦਾਨਃ । ਨ ਜਾਯਮਾਨੋ ਨਸ਼ਤੇ ਨ ਜਾਤੋ ਯਾਨਿ ਕਰਿष੍ਯਾ ਕृਣੁਹਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ
ਹੇ ਮਘਵਨ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਹੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਹੇ ਵਧੇਰੇ ਵੱਡੇ।
ਤਦ੍ ਇਦ੍ ਆਸ ਭੁਵਨੇषੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯਤੋ ਜਜ੍ਞ ऽ ਉਗ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵੇषਨृਮ੍ਣਃ । ਸਦ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਨਿ ਰਿਣਾਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਅਨੁ ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਊਮਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਤੀਖਾ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਜਨਮਿਆ। ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਸ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਮਾ ऽ ਉ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੂਵਸੋ ਗਿਰੋ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਯਾ ਮਮ । ਪਾਵਕਵਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੋ ऽਭਿ ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ ਅਨੂषਤ
ਹੇ ਪੁਰੂਵਸ, ਮੇਰੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ; ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਈਆਂ ਹਨ।