ਯੇਨਾ ਪਾਵਕ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੁਰਣ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਨਾꣳ੨ऽ ਅਨੁ । ਤ੍ਵਂ ਵਰੁਣ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਦੈਵ੍ਯਾਵ੍ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੂ ऽ ਆ ਗਤꣳ ਰਥੇਨ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਚਾ । ਮਧ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞꣳ ਸਮ੍ ਅਞ੍ਜਾਥੇ । ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ । ਅਯਂ ਵੇਨਃ। ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮ੍(ਅ.ਵੇ.) ਅਯਂ ਵੇਨਃ । ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯਜਕੋ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਰਥ ਨਾਲ ਆਓ; ਮਿੱਠਾ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਲਗਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋ। ਇਹ ਵੈਨਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ। ਇਹ ਵੈਨਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ।
ਆ ਨ ऽ ਇਡਾਭਿਰ੍ ਵਿਦਥੇ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਰਃ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵ ऽ ਏਤੁ । ਅਪਿ ਯਥਾ ਯੁਵਾਨੋ ਮਤ੍ਸਥਾ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜਗਦ੍ ਅਭਿਪਿਤ੍ਵੇ ਮਨੀषਾ
ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ, ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਇਡਾ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ। ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸਾਡੀ ਵਧਾਈ ਤੇ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜੇ।
ਯਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਕਚ੍ ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨ੍ ਉਦਗਾ ऽ ਅਭਿ ਸੂਰ੍ਯ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਅੱਜ ਜੋ ਕੁਝ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹੇ ਸੂਰਜ, ਉਹ ਸਭ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਤਰਣਿਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਕृਦ੍ ਅਸਿ ਸੂਰ੍ਯ । ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਆ ਭਾਸਿ ਰੋਚਨਮ੍
ਤੂੰ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਨਣ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ। ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ ਮਹਿਤ੍ਵਂ ਮਧ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੋਰ੍ ਵਿਤਤꣳ ਸਂ ਜਭਾਰ । ਯਦੇਦ੍ ਅਯੁਕ੍ਤ ਹਰਿਤਃ ਸਧਸ੍ਥਾਦ੍ ਆਦ੍ ਰਾਤ੍ਰੀ ਵਾਸਸ੍ ਤਨੁਤੇ ਸਿਮਸ੍ਮੈ
ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੇਵਤਾ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਣਾਈ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹਰੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਰਾਤ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚੋਲਾ ਪਸਾਰਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਭਿਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਰੂਪਂ ਕृਣੁਤੇ ਦ੍ਯੋਰ੍ ਉਪਸ੍ਥੇ । ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਰੁਸ਼ਦ੍ ਅਸ੍ਯ ਪਾਜਃ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਧਰਿਤਃ ਸਂ ਭਰਨ੍ਤਿ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਤਾਕਤ ਅੰਤਹੀਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਕਾਲੀ; ਹਰੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਣ੍ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਸਿ ਸੂਰ੍ਯ ਬਡ੍ ਆਦਿਤ੍ਯ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਸਿ । ਮਹਸ੍ ਤੇ ਸਤੋ ਮਹਿਮਾ ਪਨਸ੍ਯਤੇ ਦ੍ਧਾ ਦੇਵ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਸਿ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ। ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਵੱਡੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਿਸਚਿਤ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।
ਬਟ੍ ਸੂਰ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਸਿ ਸਤ੍ਰਾ ਦੇਵ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਸਿ । ਮਹ੍ਨਾ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰ੍ਯਃ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਵਿਭੁ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਦਾਭ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਂ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯਜਕ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਟੱਲ ਚਾਨਣ ਹੈਂ।
ਸ਼੍ਰਾਯਨ੍ਤ ऽ ਇਵ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਤ । ਵਸੂਨਿ ਜਾਤੇ ਜਨਮਾਨ ऽ ਓਜਸਾ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਗਂ ਨ ਦੀਧਿਮ
ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ; ਸਭ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦੇ ਹਾਂ।
ਅਦ੍ਯਾ ਦੇਵਾ ऽ ਉਦਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ ਅꣳਹਸਃ ਪਿਪृਤਾ ਨਿਰ੍ ਅਵਦ੍ਯਾਤ੍ । ਤਨ੍ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਮਾਮਹਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਦਿਤਿਃ ਸਿਨ੍ਧੁਃ ਪृਥਿਵੀ ऽ ਉਤ ਦ੍ਯੌਃ
ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਤੇ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਸਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਸਿੰਧੂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ।
ਆ ਕृष੍ਣੇਨ ਰਜਸਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਨਿਵੇਸ਼ਯਨ੍ਨ੍ ਅਮृਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਚ । ਹਿਰਣ੍ਯਯੇਨ ਸਵਿਤਾ ਰਥੇਨਾ ਦੇਵੋ ਯਾਤਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਕਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਮਰ ਤੇ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਸਵਿਤਾ, ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵਾਵृਜੇ ਸੁਪ੍ਰਯਾ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਏषਾਮ੍ ਆ ਵਿਸ਼੍ਪਤੀਵ ਬੀਰਿਟ ऽ ਇਯਾਤੇ । ਵਿਸ਼ਾਮ੍ ਅਕ੍ਤੋਰ੍ ਉषਸਃ ਪੂਰ੍ਵਹੂਤੌ ਵਾਯੁਃ ਪੂषਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਨਿਯੁਤ੍ਵਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਕੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬੈਠਕ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਕਾਰ 'ਤੇ ਵਾਯੂ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਮਿਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਂ ਪੂषਣਂ ਭਗਮ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਂ ਗਣਮ੍
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਵਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਵਿਤਾ ਭੁਵਨ੍ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰ੍ ਊਤਿਭਿਃ । ਕਰਤਾਂ ਨਃ ਸੁਰਾਧਸਃ
ਵਰੁਣ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ।
ਅਧਿ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਸਜਾਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ । ਇਤਾ ਮਰੁਤੋ ऽ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ । [ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ । ਅਯਂ ਵੇਨਃ । ਯੇ ਦੇਵਾਸਃ । ਆ ਨ ਇਡਾਭਿਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਃ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧੁ ।] (ਅ.ਵੇ. 7.12, 16. 19, ) ਓਮਾਸਸ਼੍ ਚਰ੍षਣੀਧृਤਃ
ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਇਸ ਵੇਣਾ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਇਡਾ ਦੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਰਸਣ ਕਰੋ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਗ੍ਨ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰੁਣ ਮਿਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਰ੍ਧਃ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਤ ਮਾਰੁਤੋਤ ਵਿष੍ਣੋ । ਉਭਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽ ਅਧ ਗ੍ਨਾਃ ਪੂषਾ ਭਗਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਜੁषਨ੍ਤ
ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਰੁਦਰ, ਦੇਵੀਆਂ, ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ — ਇਹ ਸਾਡਾ ਭੋਗ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਦਿਤਿꣳ ਸ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਂ ਮਰੁਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾꣳ੨ऽ ਅਪਃ । ਹੁਵੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੂषਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਂ ਭਗਂ ਨੁ ਸ਼ꣳਸꣳ ਸਵਿਤਾਰਮੂਤਯੇ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਮਾਰੁਤ, ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਪੂਸ਼ਣ, ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ, ਭਗ ਤੇ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਮੇਹਨਾ ਪਰ੍ਵਤਾਸੋ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ ਭਰਹੂਤੌ ਸਜੋषਾਃ । ਯਃ ਸ਼ꣳਸਤੇ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਧਾਯਿ ਪਜ੍ਰ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ऽ ਅਸ੍ਮਾꣳ੨ऽ ਅਵਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਰੁਦਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਪਹਾੜ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਭੋਗ ਸਮੇਂ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜੋ ਵੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਹਫਾਜਤ ਕਰਨ।
ਅਰ੍ਵਾਞ੍ਚੋ ऽ ਅਦ੍ਯਾ ਭਵਤਾ ਯਜਤ੍ਰਾ ऽ ਆ ਵੋ ਹਾਰ੍ਦਿ ਭਯਮਾਨੋ ਵ੍ਯਯੇਯਮ੍ । ਤ੍ਰਾਧ੍ਵਂ ਨੋ ਦੇਵਾ ਨਿਜੁਰੋ ਵृਕਸ੍ਯ ਤ੍ਰਾਧ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾਦ੍ ਅਵਪਦੋ ਯਜਤ੍ਰਾਃ
ਹੇ ਪੂਜਣਯੋਗੋ, ਅੱਜ ਨੇੜੇ ਆਓ; ਮੈਂ ਡਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਭੇੜੀਏ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪੂਜਣਯੋਗੋ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ऽ ਅਦ੍ਯ ਮਰੁਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵ ऽ ਊਤੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨਯਃ ਸਮਿਦ੍ਧਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਨੋ ਦੇਵਾ ऽ ਅਵਸਾ ਗਮਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਵਾਜੋ ऽ ਅਸ੍ਮੇ
ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਮਾਰੁਤ, ਸਾਰੇ ਜਗਾਏ ਹੋਏ ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਣ। ਸਾਰਾ ਧਨ ਤੇ ਬਲ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਹੋਵੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ृਣੁਤੇਮꣳ ਹਵਂ ਮੇ ਯੇ ऽ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਯ ऽ ਉਪ ਦ੍ਯਵਿ ष੍ਠ । ਯੇ ऽ ਅਗ੍ਨਿਜਿਹ੍ਵਾ ऽ ਉਤ ਵਾ ਯਜਤ੍ਰਾ ऽ ਆਸਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਮਾਦਯਧ੍ਵਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ — ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ; ਇਸ ਯਜਨ ਦੀ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠੋ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਜ੍ਞਿਯੇਭ੍ਯੋ ऽਮृਤਤ੍ਵꣳ ਸੁਵਸਿ ਭਾਗਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਦ੍ ਇਦ੍ ਦਾਮਾਨꣳ ਸਵਿਤਰ੍ ਵ੍ਯ੍ ਊਰ੍ਣੁषੇ ऽਨੂਚੀਨਾ ਜੀਵਿਤਾ ਮਾਨੁषੇਭ੍ਯਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਦਾਤ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰ ਵਾਯੁਮ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਬृਹਤੀ ਮਨੀषਾ ਬृਹਦ੍ਰਯਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰꣳ ਰਥਪ੍ਰਾਮ੍ । ਦ੍ਯੁਤਦ੍ਯਾਮਾ ਨਿਯੁਤਃ ਪਤ੍ਯਮਾਨਃ ਕਵਿਃ ਕਵਿਮ੍ ਇਯਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰਯਜ੍ਯੋ
ਵਾਯੂ ਵੱਲ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਲਈ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਲਈ। ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਰਥ, ਕਵੀ — ਤੂੰ ਕਵੀ ਨੂੰ ਲੀਡ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪੂਜਣਯੋਗ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂ ऽ ਇਮੇ ਸੁਤਾ ऽ ਉਪ ਪ੍ਰਯੋਭਿਰ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦਵੋ ਵਾਮ੍ ਉਸ਼ਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ, ਇਹ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ; ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਮਿਤ੍ਰꣳ ਹੁਵੇ ਪੂਤਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਰੁਣਂ ਚ ਰਿਸ਼ਾਦਸਮ੍ । ਧਿਯਂ ਘृਤਾਚੀꣳ ਸਾਧਨ੍ਤਾ
ਮੈਂ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੱਦਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਸ੍ਰਾ ਯੁਵਾਕਵਃ ਸੁਤਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਆ ਯਾਤꣳ ਰੁਦ੍ਰਵਰ੍ਤਨੀ । [ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ । ਅਯਂ ਵੇਨਃ ॥ ](ਅ.ਵੇ. 7.12.16)
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਇਹ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛਾਈ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ; ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆਓ। ਪੁਰਾਤਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਇਸ ਵੇਣਾ ਉੱਤੇ।
ਵਿਦਦ੍ ਯਦੀ ਸਰਮਾ ਰੁਗ੍ਣਮ੍ ਅਦ੍ਰੇਰ੍ ਮਹਿ ਪਾਥਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯꣳ ਸਧ੍ਰ੍ਯਕ੍ ਕਃ । ਅਗ੍ਰਂ ਨਯਤ੍ ਸੁਪਦ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਣਾਮ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਰਵਂ ਪ੍ਰਥਮਾ ਜਾਨਤੀ ਗਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਰਮਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਟੁੱਟਿਆ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰਸਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਸੀ? ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਣ ਕੇ ਗਾਈ।
ਨਹਿ ਸ੍ਪਸ਼ਮ੍ ਅਵਿਦਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਤ੍ ਪੁਰ ऽ ਏਤਾਰਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਃ । ਏਮ੍ ਏਨਮ੍ ਅਵृਧਨ੍ਨ੍ ਅਮृਤਾ ऽ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਕ੍ਸ਼ੈਤ੍ਰਜਿਤ੍ਯਾਯ ਦੇਵਾਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ; ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਮਰ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਉਗ੍ਰਾ ਵਿਘਨਿਨਾ ਮृਧ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਹਵਾਮਹੇ । ਤਾ ਨੋ ਮृਡਾਤ ऽ ਈਦृਸ਼ੇ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸੱਦਾ ਪਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਣ।