ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰ੍ਧ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ ਤਵ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤੁ । ਸਂ ਜਾਸ੍ਪਤ੍ਯꣳ ਸੁਯਮਮ੍ ਆ ਕृਣੁष੍ਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਯਤਾਮ੍ ਅਭਿ ਤਿष੍ਠਾ ਮਹਾꣳਸਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਤੇਰੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਾਡੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਵਿਚ ਏਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ।
ਤ੍ਵਾꣳ ਹਿ ਮਨ੍ਦ੍ਰਤਮਮ੍ ਅਰ੍ਕਸ਼ੋਕੈਰ੍ ਵਵृਮਹੇ ਮਹਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਵਸਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਯੁਂ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਰਾਧਸਾ ਨृਤਮਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਹੈਂ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹੁਤ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸੂਰਯਃ । ਯਨ੍ਤਾਰੋ ਯੇ ਮਘਵਾਨੋ ਜਨਾਨਾਮੂਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਯਨ੍ਤ ਗੋਨਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੈਥੋਂ ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਦਾਤਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣ ਵਹ੍ਨਿਭਿਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਯਾਵਭਿਃ । ਆ ਸੀਦਨ੍ਤੁ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਮਿਤ੍ਰੋ ऽ ਅਰ੍ਯਮਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਯਾਵਾਣੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ। ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਅਰਯਮਾ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਤਿਥਿਰ੍ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਵ ऽ ਆਵृਣਾਨਃ ਸੁਮृਡੀਕੋ ਭਵਤੁ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਸਭ ਯੋਗ ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਦਿਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ; ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੇ।
ਮਹੋ ऽ ਅਗ੍ਨੇਃ ਸਮਿਧਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਨਾਗਾ ਮਿਤ੍ਰੇ ਵਰੁਣੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸ੍ਯਾਮ ਸਵਿਤੁਃ ਸਵੀਮਨਿ ਤਦ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਵੋ ऽ ਅਦ੍ਯਾ ਵृਣੀਮਹੇ
ਵੱਡੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਬਲਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਅਸੀਂ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹੀਏ, ਭਲਾਈ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹੀਏ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਆਪਸ਼੍ ਚਿਤ੍ ਪਿਪ੍ਯੁ ਸ੍ਤਰ੍ਯੋ ਨ ਗਾਵੋ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨ੍ ऋਤਂ ਜਰਿਤਾਰਸ੍ ਤ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ । ਯਾਹਿ ਵਾਯੁਰ੍ ਨ ਨਿਯੁਤੋ ਨੋ ऽ ਅਚ੍ਛਾ ਤ੍ਵꣳ ਹਿ ਧੀਭਿਰ੍ ਦਯਸੇ ਵਿ ਵਾਜਾਨ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ, ਜੋ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਇਦੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀਆਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਗਾਇਕ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਯੂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ।
ਗਾਵ ऽ ਉਪਾਵਤਾਵਤਂ ਮਹੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਰਪ੍ਸੁਦਾ । ਉਭਾ ਕਰ੍ਣਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾ
ਗਾਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਨੇੜੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਸੂਰ ऽ ਉਦਿਤੇ ਨਾਗਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ऽ ਅਰ੍ਯਮਾ । ਸੁਵਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਭਗਃ
ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਅਰਯਮਾ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਭਗਾ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆ ਸੁਤੇ ਸਿਞ੍ਚਤ ਸ਼੍ਰਿਯꣳ ਰੋਦਸ੍ਯੋਰ੍ ਅਭਿਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਰਸਾ ਦਧੀਤ ਵृषਭਮ੍ ॥[ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ। ਅਯਂ ਵੇਨਃ॥]
ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਵੇਲੇ, ਦੋਹਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਦੌਲਤ ਵਗਾ ਦੇਵੋ। ਰਸਾ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਵੇ। [ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਇਹ ਵੇਣ ਹੈ।]
ਆਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ऽ ਅਭੂषਞ੍ ਛ੍ਰਿਯੋ ਵਸਾਨਸ਼੍ ਚਰਤਿ ਸ੍ਵਰੋਚਿਃ । ਮਹਤ੍ ਤਦ੍ ਵृष੍ਣੋ ऽ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਨਾਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ऽ ਅਮृਤਾਨਿ ਤਸ੍ਥੌ
ਜਦ ਉਹ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦਿਆਂ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਅਸੁਰ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਅਮਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਮਨ੍ਦਮਾਨਾਯਾਨ੍ਧਸੋ ऽਰ੍ਚਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭੁਵੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਸੁਮਖꣳ ਸਹੋ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਨृਮ੍ਣਂ ਚ ਰੋਦਸੀ ਸਪਰ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਸ਼ਵਨਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੇ ਪਾਨੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬृਹਨ੍ਨ੍ ਇਦ੍ ਇਧ੍ਮ ऽ ਏषਾਂ ਭੂਰਿ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਪृਥੁਃ ਸ੍ਵਰੁਃ । ਯੇषਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਚੌੜਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਹਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਧਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਃ ਸੋਮਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਭਿष੍ਟਿਰ੍ ਓਜਸਾ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆ, ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਰਪੂਰੀ ਦੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਮ੍ ਅਵृਣੋਚ੍ਛਰ੍ਧਨੀਤਿਃ ਪ੍ਰ ਮਾਯਿਨਾਮ੍ ਅਮਿਨਾਦ੍ ਵਰ੍ਪਣੀਤਿਃ । ਅਹਨ੍ ਵ੍ਯꣳਸਮ੍ ਉਸ਼ਧਗ੍ ਵਨੇष੍ਵ੍ ਆਵਿਰ੍ ਧੇਨਾ ऽ ਅਕृਣੋਦ੍ ਰਾਮ੍ਯਾਣਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਛਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆ ਕੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਕੁਤਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਹਿਨਃ ਸਨ੍ਨ੍ ਏਕੋ ਯਾਸਿ ਸਤ੍ਪਤੇ ਕਿਂ ਤ ऽ ਇਤ੍ਥਾ । ਸਂ ਪृਚ੍ਛਸੇ ਸਮਰਾਣਃ ਸ਼ੁਭਾਨੈਰ੍ ਵੋਚੇਸ੍ ਤਨ੍ ਨੋ ਹਰਿਵੋ ਯਤ੍ ਤੇ ऽ ਅਸ੍ਮੇ । ਮਹਾꣳ੨ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯ ऽ ਓਜਸਾ । ਕਦਾ ਚਨ ਸ੍ਤਰੀਰ੍ ਅਸਿ । ਕਦਾ ਚਨ ਪ੍ਰ ਯੁਚ੍ਛਸਿ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਕੱਲਾ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਸੱਚ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਹਥੌੜਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਆ ਤਤ੍ ਤ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਵਃ ਪਨਨ੍ਤਾਭਿ ਯ ऽ ਊਰ੍ਵਂ ਗੋਮਨ੍ਤਂ ਤਿਤृਤ੍ਸਾਨ੍ । ਸਕृਤ੍ਸ੍ਵਂ ਯੇ ਪੁਰੁਪੁਤ੍ਰਾਂ ਮਹੀꣳ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾਂ ਬृਹਤੀਂ ਦੁਦੁਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਉਸ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਆਯਵ ਲੋਕ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ, ਜੋ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਾਂ ਤੇ ਧਿਯਂ ਪ੍ਰ ਭਰੇ ਮਹੋ ਮਹੀਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਧਿषਣਾ ਯਤ੍ ਤ ऽ ਆਨਜੇ । ਤਮ੍ ਉਤ੍ਸਵੇ ਚ ਪ੍ਰਸਵੇ ਚ ਸਾਸਹਿਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸਃ ਸ਼ਵਸਾਮਦਨ੍ਨ੍ ਅਨੁ
ਇਹ ਸੋਚ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਹਾਨ, ਇਸ ਸਤਕਾਰ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਯਤਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਿਭ੍ਰਾਡ੍ ਬृਹਤ੍ ਪਿਬਤੁ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਵ੍ ਆਯੁਰ੍ ਦਧਦ੍ ਯਜ੍ਞਪਤਾਵ੍ ਅਵਿਹ੍ਰੁਤਮ੍ । ਵਾਤਜੂਤੋ ਯੋ ऽ ਅਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਪੋष ਪੁਰੁਧਾ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਪੀਵੇ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ ਉ ਤ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਦੇਵਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਕੇਤਵਃ । ਦृਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਸੂਰ੍ਯꣳ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਉਪਰ, ਕਿਰਣਾਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਸਭ ਦੇਖਣ ਲਈ। ਸੁਆਹ!
ਯੇਨਾ ਪਾਵਕ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੁਰਣ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਨਾꣳ੨ऽ ਅਨੁ । ਤ੍ਵਂ ਵਰੁਣ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਦੈਵ੍ਯਾਵ੍ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੂ ऽ ਆ ਗਤꣳ ਰਥੇਨ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਚਾ । ਮਧ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞꣳ ਸਮ੍ ਅਞ੍ਜਾਥੇ । ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ । ਅਯਂ ਵੇਨਃ। ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮ੍(ਅ.ਵੇ.) ਅਯਂ ਵੇਨਃ । ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯਜਕੋ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਰਥ ਨਾਲ ਆਓ; ਮਿੱਠਾ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਲਗਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋ। ਇਹ ਵੈਨਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ। ਇਹ ਵੈਨਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ।
ਆ ਨ ऽ ਇਡਾਭਿਰ੍ ਵਿਦਥੇ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਰਃ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵ ऽ ਏਤੁ । ਅਪਿ ਯਥਾ ਯੁਵਾਨੋ ਮਤ੍ਸਥਾ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜਗਦ੍ ਅਭਿਪਿਤ੍ਵੇ ਮਨੀषਾ
ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ, ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਇਡਾ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ। ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸਾਡੀ ਵਧਾਈ ਤੇ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜੇ।
ਯਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਕਚ੍ ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨ੍ ਉਦਗਾ ऽ ਅਭਿ ਸੂਰ੍ਯ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਅੱਜ ਜੋ ਕੁਝ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹੇ ਸੂਰਜ, ਉਹ ਸਭ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਤਰਣਿਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਕृਦ੍ ਅਸਿ ਸੂਰ੍ਯ । ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਆ ਭਾਸਿ ਰੋਚਨਮ੍
ਤੂੰ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਨਣ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ। ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ ਮਹਿਤ੍ਵਂ ਮਧ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੋਰ੍ ਵਿਤਤꣳ ਸਂ ਜਭਾਰ । ਯਦੇਦ੍ ਅਯੁਕ੍ਤ ਹਰਿਤਃ ਸਧਸ੍ਥਾਦ੍ ਆਦ੍ ਰਾਤ੍ਰੀ ਵਾਸਸ੍ ਤਨੁਤੇ ਸਿਮਸ੍ਮੈ
ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੇਵਤਾ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਣਾਈ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹਰੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਰਾਤ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚੋਲਾ ਪਸਾਰਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਭਿਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਰੂਪਂ ਕृਣੁਤੇ ਦ੍ਯੋਰ੍ ਉਪਸ੍ਥੇ । ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਰੁਸ਼ਦ੍ ਅਸ੍ਯ ਪਾਜਃ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਧਰਿਤਃ ਸਂ ਭਰਨ੍ਤਿ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਤਾਕਤ ਅੰਤਹੀਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਕਾਲੀ; ਹਰੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਣ੍ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਸਿ ਸੂਰ੍ਯ ਬਡ੍ ਆਦਿਤ੍ਯ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਸਿ । ਮਹਸ੍ ਤੇ ਸਤੋ ਮਹਿਮਾ ਪਨਸ੍ਯਤੇ ਦ੍ਧਾ ਦੇਵ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਸਿ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ। ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਵੱਡੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਿਸਚਿਤ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।
ਬਟ੍ ਸੂਰ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਸਿ ਸਤ੍ਰਾ ਦੇਵ ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਸਿ । ਮਹ੍ਨਾ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰ੍ਯਃ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਵਿਭੁ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਦਾਭ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਂ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯਜਕ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਟੱਲ ਚਾਨਣ ਹੈਂ।
ਸ਼੍ਰਾਯਨ੍ਤ ऽ ਇਵ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਤ । ਵਸੂਨਿ ਜਾਤੇ ਜਨਮਾਨ ऽ ਓਜਸਾ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਗਂ ਨ ਦੀਧਿਮ
ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ; ਸਭ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦੇ ਹਾਂ।