ਹਰਯੋ ਧੂਮਕੇਤਵੋ ਵਾਤਜੂਤਾ ऽ ਉਪ ਦ੍ਯਵਿ । ਯਤਨ੍ਤੇ ਵृਥਗ੍ ਅਗ੍ਨਯਃ
ਸੋਨੇ ਰੰਗੀਆਂ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ; ਅੱਗੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਜਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਯਜਾ ਦੇਵਾꣳ ੨ऽ ऋਤਂ ਬृਹਤ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਂ ਦਮਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਮਿਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਸੱਚ ਨੂੰ; ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ।
ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਦੇਵਹੂਤਮਾꣳ੨ऽ ਅਸ਼੍ਵਾꣳ੨ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਰਥੀਰ੍ ਇਵ । ਨਿ ਹੋਤਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ ਸਦਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ, ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ; ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਤ੍ਰੀ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ।
ਦ੍ਵੇ ਵਿਰੂਪੇ ਚਰਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਥੇ ऽ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਵਤ੍ਸਮ੍ ਉਪ ਧਾਪਯੇਤੇ । ਹਰਿਰ੍ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਭਵਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਾਞ੍ਛੁਕ੍ਰੋ ऽ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਸੁਵਰ੍ਚਾਃ
ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਰੰਗੀ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ; ਚਮਕਦਾਰ, ਰੌਸ਼ਨ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਯਮ੍ ਇਹ ਪ੍ਰਥਮੋ ਧਾਯਿ ਧਾਤृਭਿਰ੍ ਹੋਤਾ ਯਜਿष੍ਠੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰੇष੍ਵ੍ ਈਡ੍ਯਃ । ਯਮ੍ ਅਪ੍ਨਵਾਨੋ ਭृਗਵੋ ਵਿਰੁਰੁਚੁਰ੍ ਵਨੇषੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਭ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇ-ਵਿਸ਼ੇ
ਇੱਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਨੇ ਥਾਪਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਚਿਤ ਹੋਤ੍ਰੀ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਯੋਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਰਗੂਆਂ ਤੇ ਅਪਨਵਾਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ਤਾ ਤ੍ਰੀ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿꣳਸ਼ਚ੍ ਚ ਦੇਵਾ ਨਵ ਚਾਸਪਰ੍ਯਨ੍ । ਔਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਘृਤੈਰ੍ ਅਸ੍ਤृਣਨ੍ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਾ ऽ ਆਦ੍ ਇਦ੍ ਹੋਤਾਰਂ ਨ੍ਯ੍ ਅਸਾਦਯਨ੍ਤ
ਤਿੰਨ ਸੌ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਤੀਹ ਤੇ ਨੌ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਵਿਛਾਈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਤ੍ਰੀ ਵਜੋਂ ਬਿਠਾਇਆ।
ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਦਿਵੋ ऽ ਅਰਤਿਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮ੍ ऋਤ ऽ ਆ ਜਾਤਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ । ਕਵਿꣳ ਸਮ੍ਰਾਜਮ੍ ਅਤਿਥਿਂ ਜਨਾਨਾਮ੍ ਆਸਨ੍ਨ੍ ਆ ਪਾਤ੍ਰਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਨੇੜੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਂਡਾ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਙ੍ਘਨਦ੍ ਦ੍ਰਵਿਣਸ੍ਯੁਰ੍ ਵਿਪਨ੍ਯਯਾ । ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ऽ ਆਹੁਤਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਆਹੁਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਃ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਾਯੁਨਾ । ਪਿਬਾ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਮਭਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਰਸ ਪੀ ਲੈ।
ਆ ਯਦ੍ ਇषੇ ਨृਪਤਿਂ ਤੇਜ ऽ ਆਨਟ੍ ਸ਼ੁਚਿ ਰੇਤੋ ਨਿषਿਕ੍ਤਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਅਭੀਕੇ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਰ੍ਧਮ੍ ਅਨਵਦ੍ਯਂ ਯੁਵਾਨꣳ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਂ ਜਨਯਤ੍ ਸੂਦਯਚ੍ ਚ
ਜਦੋਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਵਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰ੍ਧ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ ਤਵ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤੁ । ਸਂ ਜਾਸ੍ਪਤ੍ਯꣳ ਸੁਯਮਮ੍ ਆ ਕृਣੁष੍ਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਯਤਾਮ੍ ਅਭਿ ਤਿष੍ਠਾ ਮਹਾꣳਸਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਤੇਰੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਾਡੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਵਿਚ ਏਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ।
ਤ੍ਵਾꣳ ਹਿ ਮਨ੍ਦ੍ਰਤਮਮ੍ ਅਰ੍ਕਸ਼ੋਕੈਰ੍ ਵਵृਮਹੇ ਮਹਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਵਸਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਯੁਂ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਰਾਧਸਾ ਨृਤਮਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਹੈਂ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹੁਤ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸੂਰਯਃ । ਯਨ੍ਤਾਰੋ ਯੇ ਮਘਵਾਨੋ ਜਨਾਨਾਮੂਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਯਨ੍ਤ ਗੋਨਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੈਥੋਂ ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਦਾਤਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣ ਵਹ੍ਨਿਭਿਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਯਾਵਭਿਃ । ਆ ਸੀਦਨ੍ਤੁ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਮਿਤ੍ਰੋ ऽ ਅਰ੍ਯਮਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਯਾਵਾਣੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ। ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਅਰਯਮਾ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਤਿਥਿਰ੍ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਵ ऽ ਆਵृਣਾਨਃ ਸੁਮृਡੀਕੋ ਭਵਤੁ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਸਭ ਯੋਗ ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਦਿਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ; ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੇ।
ਮਹੋ ऽ ਅਗ੍ਨੇਃ ਸਮਿਧਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਨਾਗਾ ਮਿਤ੍ਰੇ ਵਰੁਣੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸ੍ਯਾਮ ਸਵਿਤੁਃ ਸਵੀਮਨਿ ਤਦ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਵੋ ऽ ਅਦ੍ਯਾ ਵृਣੀਮਹੇ
ਵੱਡੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਬਲਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਅਸੀਂ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹੀਏ, ਭਲਾਈ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹੀਏ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਆਪਸ਼੍ ਚਿਤ੍ ਪਿਪ੍ਯੁ ਸ੍ਤਰ੍ਯੋ ਨ ਗਾਵੋ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨ੍ ऋਤਂ ਜਰਿਤਾਰਸ੍ ਤ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ । ਯਾਹਿ ਵਾਯੁਰ੍ ਨ ਨਿਯੁਤੋ ਨੋ ऽ ਅਚ੍ਛਾ ਤ੍ਵꣳ ਹਿ ਧੀਭਿਰ੍ ਦਯਸੇ ਵਿ ਵਾਜਾਨ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ, ਜੋ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਇਦੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀਆਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਗਾਇਕ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਯੂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ।
ਗਾਵ ऽ ਉਪਾਵਤਾਵਤਂ ਮਹੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਰਪ੍ਸੁਦਾ । ਉਭਾ ਕਰ੍ਣਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾ
ਗਾਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਨੇੜੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਸੂਰ ऽ ਉਦਿਤੇ ਨਾਗਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ऽ ਅਰ੍ਯਮਾ । ਸੁਵਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਭਗਃ
ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਅਰਯਮਾ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਭਗਾ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆ ਸੁਤੇ ਸਿਞ੍ਚਤ ਸ਼੍ਰਿਯꣳ ਰੋਦਸ੍ਯੋਰ੍ ਅਭਿਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਰਸਾ ਦਧੀਤ ਵृषਭਮ੍ ॥[ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ। ਅਯਂ ਵੇਨਃ॥]
ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਵੇਲੇ, ਦੋਹਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਦੌਲਤ ਵਗਾ ਦੇਵੋ। ਰਸਾ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਵੇ। [ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਇਹ ਵੇਣ ਹੈ।]
ਆਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ऽ ਅਭੂषਞ੍ ਛ੍ਰਿਯੋ ਵਸਾਨਸ਼੍ ਚਰਤਿ ਸ੍ਵਰੋਚਿਃ । ਮਹਤ੍ ਤਦ੍ ਵृष੍ਣੋ ऽ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਨਾਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ऽ ਅਮृਤਾਨਿ ਤਸ੍ਥੌ
ਜਦ ਉਹ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦਿਆਂ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਅਸੁਰ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਅਮਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਮਨ੍ਦਮਾਨਾਯਾਨ੍ਧਸੋ ऽਰ੍ਚਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭੁਵੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਸੁਮਖꣳ ਸਹੋ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਨृਮ੍ਣਂ ਚ ਰੋਦਸੀ ਸਪਰ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਸ਼ਵਨਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੇ ਪਾਨੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬृਹਨ੍ਨ੍ ਇਦ੍ ਇਧ੍ਮ ऽ ਏषਾਂ ਭੂਰਿ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਪृਥੁਃ ਸ੍ਵਰੁਃ । ਯੇषਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਚੌੜਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਹਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਧਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਃ ਸੋਮਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਮਹਾꣳ੨ऽ ਅਭਿष੍ਟਿਰ੍ ਓਜਸਾ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆ, ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਰਪੂਰੀ ਦੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਮ੍ ਅਵृਣੋਚ੍ਛਰ੍ਧਨੀਤਿਃ ਪ੍ਰ ਮਾਯਿਨਾਮ੍ ਅਮਿਨਾਦ੍ ਵਰ੍ਪਣੀਤਿਃ । ਅਹਨ੍ ਵ੍ਯꣳਸਮ੍ ਉਸ਼ਧਗ੍ ਵਨੇष੍ਵ੍ ਆਵਿਰ੍ ਧੇਨਾ ऽ ਅਕृਣੋਦ੍ ਰਾਮ੍ਯਾਣਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਛਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆ ਕੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਕੁਤਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਹਿਨਃ ਸਨ੍ਨ੍ ਏਕੋ ਯਾਸਿ ਸਤ੍ਪਤੇ ਕਿਂ ਤ ऽ ਇਤ੍ਥਾ । ਸਂ ਪृਚ੍ਛਸੇ ਸਮਰਾਣਃ ਸ਼ੁਭਾਨੈਰ੍ ਵੋਚੇਸ੍ ਤਨ੍ ਨੋ ਹਰਿਵੋ ਯਤ੍ ਤੇ ऽ ਅਸ੍ਮੇ । ਮਹਾꣳ੨ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯ ऽ ਓਜਸਾ । ਕਦਾ ਚਨ ਸ੍ਤਰੀਰ੍ ਅਸਿ । ਕਦਾ ਚਨ ਪ੍ਰ ਯੁਚ੍ਛਸਿ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਕੱਲਾ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਸੱਚ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਹਥੌੜਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਆ ਤਤ੍ ਤ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਵਃ ਪਨਨ੍ਤਾਭਿ ਯ ऽ ਊਰ੍ਵਂ ਗੋਮਨ੍ਤਂ ਤਿਤृਤ੍ਸਾਨ੍ । ਸਕृਤ੍ਸ੍ਵਂ ਯੇ ਪੁਰੁਪੁਤ੍ਰਾਂ ਮਹੀꣳ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾਂ ਬृਹਤੀਂ ਦੁਦੁਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਉਸ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਆਯਵ ਲੋਕ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ, ਜੋ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਾਂ ਤੇ ਧਿਯਂ ਪ੍ਰ ਭਰੇ ਮਹੋ ਮਹੀਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਧਿषਣਾ ਯਤ੍ ਤ ऽ ਆਨਜੇ । ਤਮ੍ ਉਤ੍ਸਵੇ ਚ ਪ੍ਰਸਵੇ ਚ ਸਾਸਹਿਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸਃ ਸ਼ਵਸਾਮਦਨ੍ਨ੍ ਅਨੁ
ਇਹ ਸੋਚ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਹਾਨ, ਇਸ ਸਤਕਾਰ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਯਤਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਿਭ੍ਰਾਡ੍ ਬृਹਤ੍ ਪਿਬਤੁ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਵ੍ ਆਯੁਰ੍ ਦਧਦ੍ ਯਜ੍ਞਪਤਾਵ੍ ਅਵਿਹ੍ਰੁਤਮ੍ । ਵਾਤਜੂਤੋ ਯੋ ऽ ਅਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਪੋष ਪੁਰੁਧਾ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਪੀਵੇ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ ਉ ਤ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਦੇਵਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਕੇਤਵਃ । ਦृਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਸੂਰ੍ਯꣳ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਉਪਰ, ਕਿਰਣਾਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਸਭ ਦੇਖਣ ਲਈ। ਸੁਆਹ!