ਵੇਨਸ੍ ਤਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨਿਹਿਤਂ ਗੁਹਾ ਸਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏਕਨੀਡਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਇਦꣳ ਸਂ ਚ ਵਿ ਚੈਤਿ ਸਰ੍ਵꣳ ਸ ऽ ਓਤਃ ਪ੍ਰੋਤਸ਼੍ ਚ ਵਿਭੂਃ ਪ੍ਰਜਾਸੁ
ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਗੁਪਤ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ ਜੋ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇਕੋ ਠਿਕਾਣੇ ਇਕਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਵੀ, ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਤਦ੍ ਵੋਚੇਦ੍ ਅਮृਤਂ ਨੁ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਧਾਮ ਵਿਭृਤਂ ਗੁਹਾ ਸਤ੍ । ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦਾਨਿ ਨਿਹਿਤਾ ਗੁਹਾਸ੍ਯ ਯਸ੍ ਤਾਨਿ ਵੇਦ ਸ ਪਿਤੁਃ ਪਿਤਾਸਤ੍
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੰਧਰਵ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਠਿਕਾਣਾ ਦੱਸੇ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦਾ ਵੀ ਪਿਉ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨੋ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਜਨਿਤਾ ਸ ਵਿਧਾਤਾ ਧਾਮਾਨਿ ਵੇਦ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ऽ ਅਮृਤਮ੍ ਆਨਸ਼ਾਨਾਸ੍ ਤृਤੀਯੇ ਧਾਮਨ੍ਨ੍ ਅਧ੍ਯ੍ ਐਰਯਨ੍ਤ
ਉਹ ਸਾਡਾ ਸਾਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੀਜੇ ਥਾਂ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਪਰੀਤ੍ਯ ਭੂਤਾਨਿ ਪਰੀਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ ਪਰੀਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਚ । ਉਪਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਥਮਜਾਮ੍ ऋਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਭਿ ਸਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਘੇਰ ਲੀਆਂ; ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸਦ੍ਯ ऽ ਇਤ੍ਵਾ ਪਰਿ ਲੋਕਾਨ੍ ਪਰਿ ਦਿਸ਼ਃ ਪਰਿ ਸ੍ਵਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਤੁਂ ਵਿਤਤਂ ਵਿਚृਤ੍ਯ ਤਦ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਦ੍ ਆਸੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਣੀ ਹੋਈ ਡੋਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਸੀ।
ਸਦਸਸ੍ ਪਤਿਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਮ੍ । ਸਨਿਂ ਮੇਧਾਮ੍ ਅਯਾਸਿषꣳਮ੍ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਉਸ ਅਦਭੁਤ, ਪਿਆਰੇ, ਬੈਠਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਸਵਾਹਾ।
ਯਾਂ ਮੇਧਾਂ ਦੇਵਗਣਾਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ ਚੋਪਾਸਤੇ । ਤਯਾ ਮਾਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮੇਧਯਾਗ੍ਨੇ ਮੇਧਾਵਿਨਂ ਕੁਰੁ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਉਹ ਬੁੱਧੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬੁੱਧੀਵਾਨ ਬਣਾ। ਸਵਾਹਾ।
ਮੇਧਾਂ ਮੇ ਵਰੁਣੋ ਦਦਾਤੁ ਮੇਧਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਮੇਧਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਮੇਧਾਂ ਧਾਤਾ ਦਦਾਤੁ ਮੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਵਰੁਣ ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਦੇਵੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬੁੱਧੀ ਦੇਣ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ ਬੁੱਧੀ ਦੇਣ, ਧਾਤਾ ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਦੇਵੇ। ਸਵਾਹਾ।
ਇਦਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਚੋਭੇ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤਾਮ੍ । ਮਯਿ ਦੇਵਾ ਦਧਤੁ[ ਦਧਵੁ ] ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਂ ਤਸ੍ਯੈ ਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ; ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਸਾ ਦੇਣ। ਉਸ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ।
ਅਸ੍ਯਾਜਰਾਸੋ ਦਮਾਮ੍ ਅਰਿਤ੍ਰਾ ऽ ਅਰ੍ਚਦ੍ਧੂਮਾਸੋ ऽ ਅਗ੍ਨਯਃ ਪਾਵਕਾਃ । ਸ਼੍ਵਿਤੀਚਯਃ ਸ਼੍ਵਾਤ੍ਰਾਸੋ ਭੁਰਣ੍ਯਵੋ ਵਨਰ੍षਦੋ ਵਾਯਵੋ ਨ ਸੋਮਾਃ
ਇਸ ਅਜਰ, ਵੱਸ ਵਿਚ ਆਈ, ਨੌਕ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅੱਗ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸੋਮ ਵਾਂਗ।
ਹਰਯੋ ਧੂਮਕੇਤਵੋ ਵਾਤਜੂਤਾ ऽ ਉਪ ਦ੍ਯਵਿ । ਯਤਨ੍ਤੇ ਵृਥਗ੍ ਅਗ੍ਨਯਃ
ਸੋਨੇ ਰੰਗੀਆਂ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ; ਅੱਗੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਜਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਯਜਾ ਦੇਵਾꣳ ੨ऽ ऋਤਂ ਬृਹਤ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਂ ਦਮਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਮਿਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਸੱਚ ਨੂੰ; ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ।
ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਦੇਵਹੂਤਮਾꣳ੨ऽ ਅਸ਼੍ਵਾꣳ੨ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਰਥੀਰ੍ ਇਵ । ਨਿ ਹੋਤਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ ਸਦਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ, ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ; ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਤ੍ਰੀ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ।
ਦ੍ਵੇ ਵਿਰੂਪੇ ਚਰਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਥੇ ऽ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਵਤ੍ਸਮ੍ ਉਪ ਧਾਪਯੇਤੇ । ਹਰਿਰ੍ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਭਵਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਾਞ੍ਛੁਕ੍ਰੋ ऽ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਸੁਵਰ੍ਚਾਃ
ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਰੰਗੀ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ; ਚਮਕਦਾਰ, ਰੌਸ਼ਨ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਯਮ੍ ਇਹ ਪ੍ਰਥਮੋ ਧਾਯਿ ਧਾਤृਭਿਰ੍ ਹੋਤਾ ਯਜਿष੍ਠੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰੇष੍ਵ੍ ਈਡ੍ਯਃ । ਯਮ੍ ਅਪ੍ਨਵਾਨੋ ਭृਗਵੋ ਵਿਰੁਰੁਚੁਰ੍ ਵਨੇषੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਭ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇ-ਵਿਸ਼ੇ
ਇੱਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਨੇ ਥਾਪਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਚਿਤ ਹੋਤ੍ਰੀ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਯੋਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਰਗੂਆਂ ਤੇ ਅਪਨਵਾਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ਤਾ ਤ੍ਰੀ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿꣳਸ਼ਚ੍ ਚ ਦੇਵਾ ਨਵ ਚਾਸਪਰ੍ਯਨ੍ । ਔਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਘृਤੈਰ੍ ਅਸ੍ਤृਣਨ੍ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਾ ऽ ਆਦ੍ ਇਦ੍ ਹੋਤਾਰਂ ਨ੍ਯ੍ ਅਸਾਦਯਨ੍ਤ
ਤਿੰਨ ਸੌ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਤੀਹ ਤੇ ਨੌ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਵਿਛਾਈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਤ੍ਰੀ ਵਜੋਂ ਬਿਠਾਇਆ।
ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਦਿਵੋ ऽ ਅਰਤਿਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮ੍ ऋਤ ऽ ਆ ਜਾਤਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ । ਕਵਿꣳ ਸਮ੍ਰਾਜਮ੍ ਅਤਿਥਿਂ ਜਨਾਨਾਮ੍ ਆਸਨ੍ਨ੍ ਆ ਪਾਤ੍ਰਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਨੇੜੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਂਡਾ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਙ੍ਘਨਦ੍ ਦ੍ਰਵਿਣਸ੍ਯੁਰ੍ ਵਿਪਨ੍ਯਯਾ । ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ऽ ਆਹੁਤਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਆਹੁਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਃ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਾਯੁਨਾ । ਪਿਬਾ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਮਭਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਰਸ ਪੀ ਲੈ।
ਆ ਯਦ੍ ਇषੇ ਨृਪਤਿਂ ਤੇਜ ऽ ਆਨਟ੍ ਸ਼ੁਚਿ ਰੇਤੋ ਨਿषਿਕ੍ਤਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਅਭੀਕੇ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਰ੍ਧਮ੍ ਅਨਵਦ੍ਯਂ ਯੁਵਾਨꣳ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਂ ਜਨਯਤ੍ ਸੂਦਯਚ੍ ਚ
ਜਦੋਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਵਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰ੍ਧ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ ਤਵ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤੁ । ਸਂ ਜਾਸ੍ਪਤ੍ਯꣳ ਸੁਯਮਮ੍ ਆ ਕृਣੁष੍ਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਯਤਾਮ੍ ਅਭਿ ਤਿष੍ਠਾ ਮਹਾꣳਸਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਤੇਰੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਾਡੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਵਿਚ ਏਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ।
ਤ੍ਵਾꣳ ਹਿ ਮਨ੍ਦ੍ਰਤਮਮ੍ ਅਰ੍ਕਸ਼ੋਕੈਰ੍ ਵਵृਮਹੇ ਮਹਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਵਸਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਯੁਂ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਰਾਧਸਾ ਨृਤਮਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਹੈਂ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵੇ ऽ ਅਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹੁਤ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸੂਰਯਃ । ਯਨ੍ਤਾਰੋ ਯੇ ਮਘਵਾਨੋ ਜਨਾਨਾਮੂਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਯਨ੍ਤ ਗੋਨਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੈਥੋਂ ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਦਾਤਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣ ਵਹ੍ਨਿਭਿਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਯਾਵਭਿਃ । ਆ ਸੀਦਨ੍ਤੁ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਮਿਤ੍ਰੋ ऽ ਅਰ੍ਯਮਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਯਾਵਾਣੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ। ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਅਰਯਮਾ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਤਿਥਿਰ੍ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਵ ऽ ਆਵृਣਾਨਃ ਸੁਮृਡੀਕੋ ਭਵਤੁ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਸਭ ਯੋਗ ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਦਿਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ; ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੇ।
ਮਹੋ ऽ ਅਗ੍ਨੇਃ ਸਮਿਧਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਨਾਗਾ ਮਿਤ੍ਰੇ ਵਰੁਣੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸ੍ਯਾਮ ਸਵਿਤੁਃ ਸਵੀਮਨਿ ਤਦ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਵੋ ऽ ਅਦ੍ਯਾ ਵृਣੀਮਹੇ
ਵੱਡੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਬਲਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਅਸੀਂ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹੀਏ, ਭਲਾਈ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹੀਏ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਆਪਸ਼੍ ਚਿਤ੍ ਪਿਪ੍ਯੁ ਸ੍ਤਰ੍ਯੋ ਨ ਗਾਵੋ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨ੍ ऋਤਂ ਜਰਿਤਾਰਸ੍ ਤ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰ । ਯਾਹਿ ਵਾਯੁਰ੍ ਨ ਨਿਯੁਤੋ ਨੋ ऽ ਅਚ੍ਛਾ ਤ੍ਵꣳ ਹਿ ਧੀਭਿਰ੍ ਦਯਸੇ ਵਿ ਵਾਜਾਨ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ, ਜੋ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਇਦੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀਆਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਗਾਇਕ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਯੂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ।
ਗਾਵ ऽ ਉਪਾਵਤਾਵਤਂ ਮਹੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਰਪ੍ਸੁਦਾ । ਉਭਾ ਕਰ੍ਣਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾ
ਗਾਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਨੇੜੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਸੂਰ ऽ ਉਦਿਤੇ ਨਾਗਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ऽ ਅਰ੍ਯਮਾ । ਸੁਵਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਭਗਃ
ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਅਰਯਮਾ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਭਗਾ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆ ਸੁਤੇ ਸਿਞ੍ਚਤ ਸ਼੍ਰਿਯꣳ ਰੋਦਸ੍ਯੋਰ੍ ਅਭਿਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਰਸਾ ਦਧੀਤ ਵृषਭਮ੍ ॥[ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ। ਅਯਂ ਵੇਨਃ॥]
ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਵੇਲੇ, ਦੋਹਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਦੌਲਤ ਵਗਾ ਦੇਵੋ। ਰਸਾ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਵੇ। [ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਇਹ ਵੇਣ ਹੈ।]