ਤਵ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਤਯਿष੍ਣ੍ਵ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਾਤ ऽ ਇਵ ਧ੍ਰਜੀਮਾਨ੍ । ਤਵ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਵਿष੍ਠਿਤਾ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾਰਣ੍ਯੇषੁ ਜਰ੍ਭੁਰਾਣਾ ਚਰਨ੍ਤਿ
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਉਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਘੋੜੇ; ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜੀ ਹੋਈ। ਤੇਰੇ ਸਿੰਗ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਚ੍ ਛਸਨਂ ਵਾਜ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਵਾ ਦੇਵਦ੍ਰੀਚਾ ਮਨਸਾ ਦੀਧ੍ਯਾਨਃ । ਅਜਃ ਪੁਰੋ ਨੀਯਤੇ ਨਾਭਿਰ੍ ਅਸ੍ਯਾਨੁ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਕਵਯੋ ਯਨ੍ਤਿ ਰੇਭਾਃ
ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਹੁਕਮ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਦੇਵਤਾਈ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ। ਬਕਰਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਾਇਕ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਪਰਮਂ ਯਤ੍ ਸਧਸ੍ਥਮ੍ ਅਰ੍ਵਾꣳ੨ऽ ਅਚ੍ਛਾ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚ । ਅਦ੍ਯਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਜੁष੍ਟਤਮੋ ਹਿ ਗਮ੍ਯਾ ऽ ਅਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਅੱਜ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ऽ ਅਦ੍ਯ ਮਨੁषੋ ਦੁਰੋਣੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਯਜਸਿ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਆ ਚ ਵਹ ਮਿਤ੍ਰਮਹਸ਼੍ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ ਤ੍ਵਂ ਦੂਤਃ ਕਵਿਰ੍ ਅਸਿ ਪ੍ਰਚੇਤਾਃ
ਅੱਜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ; ਤੂੰ ਦੂਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਚੇਤਨ ਹੈਂ।
ਤਨੂਨਪਾਤ੍ ਪਥ ऽ ऋਤਸ੍ਯ ਯਾਨਾਨ੍ ਮਧ੍ਵਾ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ ਸ੍ਵਦਯਾ ਸੁਜਿਹ੍ਵ । ਮਨ੍ਮਾਨਿ ਧੀਭਿਰ੍ ਉਤ ਯਜ੍ਞਮ੍ ऋਨ੍ਧਨ੍ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਚ ਕृਣੁਹ੍ਯ੍ ਅਧ੍ਵਰਂ ਨਃ
ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚੰਡ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਕਰ।
ਨਰਾਸ਼ꣳਸਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮ੍ ਏषਾਮ੍ ਉਪ ਸ੍ਤੋषਾਮ ਯਜਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੈਃ । ਯੇ ਸੁਕ੍ਰਤਵਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਧਿਯਂਧਾਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ऽ ਉਭਯਾਨਿ ਹਵ੍ਯਾ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਭੁਗਦੇ ਹਨ।
ਆਜੁਹ੍ਵਾਨ ऽ ਈਡ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ ਚਾ ਯਾਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਵਸੁਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ । ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸਿ ਯਹ੍ਵ ਹੋਤਾ ਸ ऽ ਏਨਾਨ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੀषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨ੍
ਜਿਸਦੀ ਸਤਿ ਤੇ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਆ ਜਾ, ਅਗਨਿ, ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਦਾ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਬਰ੍ਹਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤੋਰ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਵृਜ੍ਯਤੇ ऽ ਅਗ੍ਰੇ ऽ ਅਹ੍ਨਾਮ੍ । ਵ੍ਯ੍ ਉ ਪ੍ਰਥਤੇ ਵਿਤਰਂ ਵਰੀਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ऽ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯੋਨਮ੍
ਪੂਰਬੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ। ਇਹ ਚੌੜੀ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਅਦਿਤੀ ਲਈ, ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ ਵਾਂਗ।
ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਰ੍ ਉਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਂ ਪਤਿਭ੍ਯੋ ਨ ਜਨਯਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾਃ । ਦੇਵੀਰ੍ ਦ੍ਵਾਰੋ ਬृਹਤੀਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਵਤ ਸੁਪ੍ਰਾਯਣਾਃ
ਚੌੜੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਂ ਲੈਣ, ਪਤੀ ਲਈ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਦੇਵੀਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਪਹੁੰਚ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣੋ।
ਆ ਸੁष੍ਵਯਨ੍ਤੀ ਯਜਤੇ ऽ ਉਪਾਕੇ ऽ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਸਦਤਾਂ ਨਿ ਯੋਨੌ । ਦਿਵ੍ਯੇ ਯੋषਣੇ ਬृਹਤੀ ਸੁਰੁਕ੍ਮੇ ऽ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯꣳ ਸ਼ੁਕ੍ਰਪਿਸ਼ਂ ਦਧਾਨੇ
ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਨੀਂਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਉਣ ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ। ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਗਾਰ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੋਤਾਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਸੁਵਾਚਾ ਮਿਮਾਨਾ ਯਜ੍ਞਂ ਮਨੁषੋ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਪ੍ਰਚੋਦਯਨ੍ਤਾ ਵਿਦਥੇषੁ ਕਾਰੂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਾ
ਦੇਵਤਾਈ ਪੂਜਾਰੀ, ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ, ਪੂਰਬੀ ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਆ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਭਾਰਤੀ ਤੂਯਮ੍ ਏਤ੍ਵ੍ ਇਡਾ ਮਨੁष੍ਵਦ੍ ਇਹ ਚੇਤਯਨ੍ਤੀ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਰ੍ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਏਦꣳ ਸ੍ਯੋਨꣳ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸ੍ਵਪਸਃ ਸਦਨ੍ਤੁ
ਭਾਰਤੀ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਵੇ, ਇਡਾ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚੇਤਨ, ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ। ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਤੇ ਬੈਠਣ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਣ।
ਯ ऽ ਇਮੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਰੂਪਇਰ੍ ਅਪਿꣳਸ਼ਦ੍ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਤਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਹੋਤਰ੍ ਇषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨ੍ ਦੇਵਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮ੍ ਇਹ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ—ਅੱਜ, ਪੂਜਾਰੀ, ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਾਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ, ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਜ।
ਉਪਾਵ ਸृਜ ਤ੍ਮਨ੍ਯਾ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਥ ऽ ऋਤੁਥਾ ਹਵੀꣳषਿ । ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਮਿਤਾ ਦੇਵੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੁ ਹਵ੍ਯਂ ਮਧੁਨਾ ਘृਤੇਨ
ਵਨਸਪਤੀ, ਦੇਵਤਾ, ਅਗਨਿ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਉਹ, ਚੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਭੁਗਦੇ।
ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ਵ੍ਯਮਿਮੀਤ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਪੁਰੋਗਾਃ । ਅਸ੍ਯ ਹੋਤੁਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼੍ਯ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਵਾਚਿ ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤꣳ ਹਵਿਰ੍ ਅਦਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਅਗਨਿ, ਨਵੇਂ ਜਨਮਿਆ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣਿਆ। ਪੂਜਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਭੋਗ ਭੁਗਦੇ।
ਕੇਤੁਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਕੇਤਵੇ ਪੇਸ਼ੋ ਮਰ੍ਯਾ ऽ ਅਪੇਸ਼ਸੇ । ਸਮ੍ ਉषਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਜਾਯਥਾਃ
ਅਦਿੱਖਿਆਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਤੂੰ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਸਿੰਗਾਰ ਹੈਂ, ਨਾ ਕਿ ਬਿਨਾ ਸਿੰਗਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ। ਤੂੰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮਿਆ।
ਜੀਮੂਤਸ੍ਯੇਵ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਤੀਕਂ ਯਦ੍ ਵਰ੍ਮੀ ਯਾਤਿ ਸਮਦਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਥੇ । ਅਨਾਵਿਦ੍ਧਯਾ ਤਨ੍ਵਾ ਜਯ ਤ੍ਵꣳ ਸ ਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ਮਣੋ ਮਹਿਮਾ ਪਿਪਰ੍ਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਯੋਧਾ ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਨੂਂ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਵੇ।
ਧਨ੍ਵਨਾ ਗਾ ਧਨ੍ਵਨਾਜਿਂ ਜਯੇਮ ਧਨ੍ਵਨਾ ਤੀਵ੍ਰਾਃ ਸਮਦੋ ਜਯੇਮ । ਧਨੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ ਅਪਕਾਮਂ ਕृਣੋਤਿ ਧਨ੍ਵਨਾ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਜਯੇਮ
ਧਨੁ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਾਵਾਂ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਧਨੁ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਧਨੁ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ 'ਚ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਧਨੁ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਨੁ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਵੇਦ੍ ਆ ਗਨੀਗਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਿਯꣳ ਸਖਾਯਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜਾਨਾ । ਯੋषੇਵ ਸ਼ਿਙ੍ਕ੍ਤੇ ਵਿਤਤਾਧਿ ਧਨ੍ਵਨ੍ ਜ੍ਯਾ ਇਯꣳ ਸਮਨੇ ਪਾਰਯਨ੍ਤੀ
ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਕੰਨ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਸਤਰੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁ ਤੇ ਤੰਦ ਤੀਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ऽ ਆਚਰਨ੍ਤੀ ਸਮਨੇਵ ਯੋषਾ ਮਾਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬਿਭृਤਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਥੇ । ਅਪ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਵਿਧ੍ਯਤਾꣳ ਸਂਵਿਦਾਨੇ ऽ ਆਰ੍ਤ੍ਨੀ ਇਮੇ ਵਿष੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ऽ ਅਮਿਤ੍ਰਾਨ੍
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ, ਇਸਤਰੀ ਵਾਂਗ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੰਦ ਖੁਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਧਨੁ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ, ਵੱਜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੌਂਧੀਆਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਹ੍ਵੀਨਾਂ ਪਿਤਾ ਬਹੁਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚਿਸ਼੍ਚਾ ਕृਣੋਤਿ ਸਮਨਾਵਗਤ੍ਯ । ਇषੁਧਿਃ ਸਙ੍ਕਾਃ ਪृਤਨਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪृष੍ਠੇ ਨਿਨਦ੍ਧੋ ਜਯਤਿ ਪ੍ਰਸੂਤਃ
ਉਹ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਓ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਰਕਸ਼, ਤੀਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਜਦੋਂ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਨਯਤਿ ਵਾਜਿਨਃ ਪੁਰੋ ਯਤ੍ਰ-ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਯਤੇ ਸੁषਾਰਥਿਃ । ਅਭੀਸ਼ੂਨਾਂ ਮਹਿਮਾਨਂ ਪਨਾਯਤ ਮਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਅਨੁ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗਾ ਰਥੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਗਾਮਾਂ, ਕੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਿਖਾਉਣ, ਤੇ ਮਨ ਪਿੱਛੋਂ ਲਗਾਮਾਂ ਵਾਂਗ ਚੱਲੇ।
ਤੀਵ੍ਰਾਨ੍ ਘੋषਾਨ੍ ਕृਣ੍ਵਤੇ ਵृषਪਾਣਯੋ ऽਸ਼੍ਵਾ ਰਥੇਭਿਃ ਸਹ ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ । ਅਵਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਪਦੈਰ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਣਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂꣳ੧ऽ ਰਨਪਵ੍ਯਯਨ੍ਤਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਥਵਾਹਨꣳ ਹਵਿਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਨਾਮ ਯਤ੍ਰਾਯੁਧਂ ਨਿਹਿਤਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਰ੍ਮ । ਤਤ੍ਰਾ ਰਥਮ੍ ਉਪ ਸ਼ਗ੍ਮꣳ ਸਦੇਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾ ਵਯꣳ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਾਃ
ਰਥ ਦੀ ਚਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ।
ਸ੍ਵਾਦੁषꣳਸਦਃ ਪਿਤਰੋ ਵਯੋਧਾਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਸ਼੍ਰਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤੀਵਨ੍ਤੋ ਗਭੀਰਾਃ । ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ऽ ਇषੁਬਲਾ ऽ ਅਮृਧ੍ਰਾਃ ਸਤੋਵੀਰਾ ऽ ਉਰਵੋ ਵ੍ਰਾਤਸਾਹਾਃ
ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਪਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਵੀਰ ਸਨ। ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ, ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਬਾਜ਼, ਅਟੱਲ, ਸੱਚੇ ਵੀਰ, ਚੌੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਤੇ ਟੋਲੀਆਂ 'ਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸਃ ਪਿਤਰਃ ਸੋਮ੍ਯਾਸਃ ਸ਼ਿਵੇ ਨੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ऽ ਅਨੇਹਸਾ । ਪੂषਾ ਨਃ ਪਾਤੁ ਦੁਰਿਤਾਦ੍ ऋਤਾਵृਧੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਮਾਕਿਰ੍ ਨੋ ऽ ਅਘਸ਼ꣳਸ ऽ ਈਸ਼ਤ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਖੇ, ਸੋਮ ਵਾਂਗ ਨਰਮ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਨਿਰਵਿਘਨ ਹੋਣ। ਪੂਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਾ ਚਲਾਵੇ।
ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਵਸ੍ਤੇ ਮृਗੋ ऽ ਅਸ੍ਯਾ ਦਨ੍ਤੋ ਗੋਭਿਃ ਸਂਨਦ੍ਧਾ ਪਤਤਿ ਪ੍ਰਸੂਤਾ । ਯਤ੍ਰਾ ਨਰਃ ਸਂ ਚ ਵਿ ਚ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਮਭ੍ਯਮ੍ ਇषਵਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯꣳਸਨ੍
ਜਾਨਵਰ ਪੰਖ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਉਸਦਾ ਹਥਿਆਰ ਹਨ। ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਛੁੱਟ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੀਰ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ।
ऋਜੀਤੇ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਧਿ ਨੋ ऽਸ਼੍ਮਾ ਭਵਤੁ ਨਸ੍ ਤਨੂਃ । ਸੋਮੋ ऽ ਅਧਿ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਨੋ ऽਦਿਤਿਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਤੁ
ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ। ਸੋਮ ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕਰੇ, ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਆ ਜਙ੍ਘਨ੍ਤਿ ਸਾਨ੍ਵ੍ ਏषਾਂ ਜਘਨਾꣳ੨ऽ ਉਪ ਜਿਘ੍ਨਤੇ । ਅਸ਼੍ਵਾਜਨਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸੋ ऽਸ਼੍ਵਾਨ੍ਤ੍ ਸਮਤ੍ਸੁ ਚੋਦਯ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਠ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸਿਆਣੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਅਹਿਰ੍ ਇਵ ਭੋਗੈਃ ਪਰ੍ਯ੍ ਏਤਿ ਬਾਹੁਂ ਜ੍ਯਾਯਾ ਹੇਤਿਂ ਪਰਿਬਾਧਮਾਨਃ । ਹਸ੍ਤਘ੍ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਯੁਨਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪੁਮਾਨ੍ ਪੁਮਾꣳਸਂ ਪਰਿ ਪਾਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਆਣਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।