ਯਦ੍ ਅਕ੍ਰਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਯਮਾਨ ऽ ਉਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ ਉਤ ਵਾ ਪੁਰੀषਾਤ੍ । ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਹਰਿਣਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ऽ ਉਪਸ੍ਤੁਤ੍ਯਂ ਮਹਿ ਜਾਤਂ ਤੇ ऽ ਅਰ੍ਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਤੇ ਚੀਕ ਉਠੀ, ਚਾਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ, ਬਾਜ਼ ਦੇ ਪਰ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਹੇ ਘੋੜੇ, ਤੂੰ ਵਡਿਆਈ ਜੋਗ ਹੈਂ।
ਯਮੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਤ ऽ ਏਨਮ੍ ਆਯੁਨਗ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਏਣਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ऽ ਅਧ੍ਯ੍ ਅਤਿष੍ਠਤ੍ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ऽ ਅਸ੍ਯ ਰਸ਼ਨਾਮ੍ ਅਗृਭ੍ਣਾਤ੍ ਸੂਰਾਦ੍ ਅਸ਼੍ਵਂ ਵਸਵੋ ਨਿਰ੍ ਅਤष੍ਟ
ਯਮ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਤ੍ਰਿਤ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਾਈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਰੱਸਾ ਫੜੀ; ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ।
ਅਸਿ ਯਮੋ ऽ ਅਸ੍ਯ੍ ਆਦਿਤ੍ਯੋ ऽ ਅਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਸਿ ਤ੍ਰਿਤੋ ਗੁਹ੍ਯੇਨ ਵ੍ਰਤੇਨ । ਅਸਿ ਸੋਮੇਨ ਸਮਯਾ ਵਿਪृਕ੍ਤ ऽ ਆਹੁਸ੍ ਤੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਦਿਵਿ ਬਨ੍ਧਨਾਨਿ
ਤੂੰ ਯਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਦਿਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਘੋੜੇ; ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਤ ਹੈਂ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਵਚਨ ਨਾਲ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੋਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਬੰਨ੍ਹ ਹਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਤ ऽ ਆਹੁਰ੍ ਦਿਵਿ ਬਨ੍ਧਨਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ । ਉਤੇਵ ਮੇ ਵਰੁਣਸ਼੍ ਛਨ੍ਤ੍ਸ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ ਯਤ੍ਰਾ ਤ ऽ ਆਹੁਃ ਪਰਮਂ ਜਨਿਤ੍ਰਮ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਬੰਨ੍ਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ। ਹੇ ਘੋੜੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਨਮਸਥਾਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਰੁਣ ਤੈਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇ।
ਇਮਾ ਤੇ ਵਾਜਿਨ੍ਨ੍ ਅਵਮਾਰ੍ਜਨਾਨੀਮਾ ਸ਼ਫਾਨਾꣳ ਸਨਿਤੁਰ੍ ਨਿਧਾਨਾ । ਅਤ੍ਰਾ ਤੇ ਭਦ੍ਰਾ ਰਸ਼ਨਾ ऽ ਅਪਸ਼੍ਯਮ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਯਾ ऽ ਅਭਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਗੋਪਾਃ
ਇਹ ਹਨ ਤੇਰੇ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ, ਹੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਰੱਸਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇ ਮਨਸਾਰਾਦ੍ ਅਜਾਨਾਮ੍ ਅਵੋ ਦਿਵਾ ਪਤਯਨ੍ਤਂ ਪਤਂਗਮ੍ । ਸ਼ਿਰੋ ऽ ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਪਥਿਭਿਃ ਸੁਗੇਭਿਰ੍ ਅਰੇਣੁਭਿਰ੍ ਜੇਹਮਾਨਂ ਪਤਤ੍ਰਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸੁਖਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾ ਤੇ ਰੂਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਜਿਗੀषਮਾਣਮ੍ ਇष ऽ ਆ ਪਦੇ ਗੋਃ । ਯਦਾ ਤੇ ਮਰ੍ਤੋ ऽ ਅਨੁ ਭੋਗਮ੍ ਆਨਡ੍ ਆਦ੍ ਇਦ੍ ਗ੍ਰਸਿष੍ਠ ऽ ਓषਧੀਰ੍ ਅਜੀਗਃ
ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਗਊ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਦੌੜਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਘੋੜੇ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਥੋ ऽ ਅਨੁ ਮਰ੍ਯੋ ऽ ਅਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਨੁ ਗਾਵੋ ऽਨੁ ਭਗਃ ਕਨੀਨਾਮ੍ । ਅਨੁ ਵ੍ਰਾਤਾਸਸ੍ ਤਵ ਸਖ੍ਯਮ੍ ਈਯੁਰ੍ ਅਨੁ ਦੇਵਾ ਮਮਿਰੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇ
ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਸੂਰਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਘੋੜੇ; ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਗਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਟੋਲੀਆਂ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗੋ ऽਯੋ ਅਸ੍ਯ ਪਾਦਾ ਮਨੋਜਵਾ ऽ ਅਵਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਆਸੀਤ੍ । ਦੇਵਾ ऽ ਇਦ੍ ਅਸ੍ਯ ਹਵਿਰਦ੍ਯਮ੍ ਆਯਨ੍ ਯੋ ऽ ਅਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ऽ ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍
ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਦਾ। ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਭੋਗ ਲਈ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਈਰ੍ਮਾਨ੍ਤਾਸਃ ਸਿਲਿਕਮਧ੍ਯਮਾਸਃ ਸꣳ ਸ਼ੂਰਣਾਸੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸੋ ऽ ਅਤ੍ਯਾਃ । ਹꣳਸਾ ऽ ਇਵ ਸ਼੍ਰੇਣਿਸ਼ੋ ਯਤਨ੍ਤੇ ਯਦ੍ ਆਕ੍ਸ਼ਿषੁਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਜ੍ਮਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਃ
ਇਹ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਵਿਚਕਾਰ ਨਰਮ ਵਾਲ ਹਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੂਆਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਘੋੜੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਨ। ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਘੋੜੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਾਹ ਤੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਤਵ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਤਯਿष੍ਣ੍ਵ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਾਤ ऽ ਇਵ ਧ੍ਰਜੀਮਾਨ੍ । ਤਵ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਵਿष੍ਠਿਤਾ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾਰਣ੍ਯੇषੁ ਜਰ੍ਭੁਰਾਣਾ ਚਰਨ੍ਤਿ
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਉਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਘੋੜੇ; ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜੀ ਹੋਈ। ਤੇਰੇ ਸਿੰਗ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਚ੍ ਛਸਨਂ ਵਾਜ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਵਾ ਦੇਵਦ੍ਰੀਚਾ ਮਨਸਾ ਦੀਧ੍ਯਾਨਃ । ਅਜਃ ਪੁਰੋ ਨੀਯਤੇ ਨਾਭਿਰ੍ ਅਸ੍ਯਾਨੁ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਕਵਯੋ ਯਨ੍ਤਿ ਰੇਭਾਃ
ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਹੁਕਮ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਦੇਵਤਾਈ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ। ਬਕਰਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਾਇਕ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਪਰਮਂ ਯਤ੍ ਸਧਸ੍ਥਮ੍ ਅਰ੍ਵਾꣳ੨ऽ ਅਚ੍ਛਾ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚ । ਅਦ੍ਯਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਜੁष੍ਟਤਮੋ ਹਿ ਗਮ੍ਯਾ ऽ ਅਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਅੱਜ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ऽ ਅਦ੍ਯ ਮਨੁषੋ ਦੁਰੋਣੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਯਜਸਿ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਆ ਚ ਵਹ ਮਿਤ੍ਰਮਹਸ਼੍ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ ਤ੍ਵਂ ਦੂਤਃ ਕਵਿਰ੍ ਅਸਿ ਪ੍ਰਚੇਤਾਃ
ਅੱਜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ; ਤੂੰ ਦੂਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਚੇਤਨ ਹੈਂ।
ਤਨੂਨਪਾਤ੍ ਪਥ ऽ ऋਤਸ੍ਯ ਯਾਨਾਨ੍ ਮਧ੍ਵਾ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ ਸ੍ਵਦਯਾ ਸੁਜਿਹ੍ਵ । ਮਨ੍ਮਾਨਿ ਧੀਭਿਰ੍ ਉਤ ਯਜ੍ਞਮ੍ ऋਨ੍ਧਨ੍ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਚ ਕृਣੁਹ੍ਯ੍ ਅਧ੍ਵਰਂ ਨਃ
ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚੰਡ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਕਰ।
ਨਰਾਸ਼ꣳਸਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮ੍ ਏषਾਮ੍ ਉਪ ਸ੍ਤੋषਾਮ ਯਜਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੈਃ । ਯੇ ਸੁਕ੍ਰਤਵਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਧਿਯਂਧਾਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ऽ ਉਭਯਾਨਿ ਹਵ੍ਯਾ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਭੁਗਦੇ ਹਨ।
ਆਜੁਹ੍ਵਾਨ ऽ ਈਡ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ ਚਾ ਯਾਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਵਸੁਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ । ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸਿ ਯਹ੍ਵ ਹੋਤਾ ਸ ऽ ਏਨਾਨ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੀषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨ੍
ਜਿਸਦੀ ਸਤਿ ਤੇ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਆ ਜਾ, ਅਗਨਿ, ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਦਾ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਬਰ੍ਹਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤੋਰ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਵृਜ੍ਯਤੇ ऽ ਅਗ੍ਰੇ ऽ ਅਹ੍ਨਾਮ੍ । ਵ੍ਯ੍ ਉ ਪ੍ਰਥਤੇ ਵਿਤਰਂ ਵਰੀਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ऽ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯੋਨਮ੍
ਪੂਰਬੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ। ਇਹ ਚੌੜੀ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਅਦਿਤੀ ਲਈ, ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ ਵਾਂਗ।
ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਰ੍ ਉਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਂ ਪਤਿਭ੍ਯੋ ਨ ਜਨਯਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾਃ । ਦੇਵੀਰ੍ ਦ੍ਵਾਰੋ ਬृਹਤੀਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਵਤ ਸੁਪ੍ਰਾਯਣਾਃ
ਚੌੜੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਂ ਲੈਣ, ਪਤੀ ਲਈ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਦੇਵੀਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਪਹੁੰਚ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣੋ।
ਆ ਸੁष੍ਵਯਨ੍ਤੀ ਯਜਤੇ ऽ ਉਪਾਕੇ ऽ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਸਦਤਾਂ ਨਿ ਯੋਨੌ । ਦਿਵ੍ਯੇ ਯੋषਣੇ ਬृਹਤੀ ਸੁਰੁਕ੍ਮੇ ऽ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯꣳ ਸ਼ੁਕ੍ਰਪਿਸ਼ਂ ਦਧਾਨੇ
ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਨੀਂਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਉਣ ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ। ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਗਾਰ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੋਤਾਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਸੁਵਾਚਾ ਮਿਮਾਨਾ ਯਜ੍ਞਂ ਮਨੁषੋ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਪ੍ਰਚੋਦਯਨ੍ਤਾ ਵਿਦਥੇषੁ ਕਾਰੂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਾ
ਦੇਵਤਾਈ ਪੂਜਾਰੀ, ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ, ਪੂਰਬੀ ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਆ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਭਾਰਤੀ ਤੂਯਮ੍ ਏਤ੍ਵ੍ ਇਡਾ ਮਨੁष੍ਵਦ੍ ਇਹ ਚੇਤਯਨ੍ਤੀ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਰ੍ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਏਦꣳ ਸ੍ਯੋਨꣳ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸ੍ਵਪਸਃ ਸਦਨ੍ਤੁ
ਭਾਰਤੀ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਵੇ, ਇਡਾ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚੇਤਨ, ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ। ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਤੇ ਬੈਠਣ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਣ।
ਯ ऽ ਇਮੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਰੂਪਇਰ੍ ਅਪਿꣳਸ਼ਦ੍ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਤਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਹੋਤਰ੍ ਇषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨ੍ ਦੇਵਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮ੍ ਇਹ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ—ਅੱਜ, ਪੂਜਾਰੀ, ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਾਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ, ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਜ।
ਉਪਾਵ ਸृਜ ਤ੍ਮਨ੍ਯਾ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਥ ऽ ऋਤੁਥਾ ਹਵੀꣳषਿ । ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਮਿਤਾ ਦੇਵੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੁ ਹਵ੍ਯਂ ਮਧੁਨਾ ਘृਤੇਨ
ਵਨਸਪਤੀ, ਦੇਵਤਾ, ਅਗਨਿ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਉਹ, ਚੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਭੁਗਦੇ।
ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ਵ੍ਯਮਿਮੀਤ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਪੁਰੋਗਾਃ । ਅਸ੍ਯ ਹੋਤੁਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼੍ਯ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਵਾਚਿ ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤꣳ ਹਵਿਰ੍ ਅਦਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਅਗਨਿ, ਨਵੇਂ ਜਨਮਿਆ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣਿਆ। ਪੂਜਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਭੋਗ ਭੁਗਦੇ।
ਕੇਤੁਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਕੇਤਵੇ ਪੇਸ਼ੋ ਮਰ੍ਯਾ ऽ ਅਪੇਸ਼ਸੇ । ਸਮ੍ ਉषਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਜਾਯਥਾਃ
ਅਦਿੱਖਿਆਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਤੂੰ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਸਿੰਗਾਰ ਹੈਂ, ਨਾ ਕਿ ਬਿਨਾ ਸਿੰਗਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ। ਤੂੰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮਿਆ।
ਜੀਮੂਤਸ੍ਯੇਵ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਤੀਕਂ ਯਦ੍ ਵਰ੍ਮੀ ਯਾਤਿ ਸਮਦਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਥੇ । ਅਨਾਵਿਦ੍ਧਯਾ ਤਨ੍ਵਾ ਜਯ ਤ੍ਵꣳ ਸ ਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ਮਣੋ ਮਹਿਮਾ ਪਿਪਰ੍ਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਯੋਧਾ ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਨੂਂ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਵੇ।
ਧਨ੍ਵਨਾ ਗਾ ਧਨ੍ਵਨਾਜਿਂ ਜਯੇਮ ਧਨ੍ਵਨਾ ਤੀਵ੍ਰਾਃ ਸਮਦੋ ਜਯੇਮ । ਧਨੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ ਅਪਕਾਮਂ ਕृਣੋਤਿ ਧਨ੍ਵਨਾ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਜਯੇਮ
ਧਨੁ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਾਵਾਂ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਧਨੁ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਧਨੁ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ 'ਚ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਧਨੁ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਨੁ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਵੇਦ੍ ਆ ਗਨੀਗਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਿਯꣳ ਸਖਾਯਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜਾਨਾ । ਯੋषੇਵ ਸ਼ਿਙ੍ਕ੍ਤੇ ਵਿਤਤਾਧਿ ਧਨ੍ਵਨ੍ ਜ੍ਯਾ ਇਯꣳ ਸਮਨੇ ਪਾਰਯਨ੍ਤੀ
ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਕੰਨ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਸਤਰੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁ ਤੇ ਤੰਦ ਤੀਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ऽ ਆਚਰਨ੍ਤੀ ਸਮਨੇਵ ਯੋषਾ ਮਾਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬਿਭृਤਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਥੇ । ਅਪ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਵਿਧ੍ਯਤਾꣳ ਸਂਵਿਦਾਨੇ ऽ ਆਰ੍ਤ੍ਨੀ ਇਮੇ ਵਿष੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ऽ ਅਮਿਤ੍ਰਾਨ੍
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ, ਇਸਤਰੀ ਵਾਂਗ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੰਦ ਖੁਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਧਨੁ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ, ਵੱਜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੌਂਧੀਆਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।