ਦੇਵੀ ਜੋष੍ਟ੍ਰੀ ਵਸੁਧਿਤੀ ਦੇਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਯੋਧਸਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਮ੍ ਅਵਰ੍ਧਤਾਮ੍ । ਬृਹਤ੍ਯਾ ਛਨ੍ਦਸੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯꣳ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਯੋ ਦਧਦ੍ ਵਸੁਵਨੇ ਵਸੁਧੇਯਸ੍ਯ ਵੀਤਾਂ ਯਜ
ਰੱਬੀ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਵਾਲੀ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਤੀ ਛੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ; ਦਾਤਾ ਵਲੋਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲੇ; ਯਜਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵੀ ऽ ਊਰ੍ਜਾਹੁਤੀ ਦੁਘੇ ਸੁਦੁਘੇ ਪਯਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਯੋਧਸਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਮ੍ ਅਵਰ੍ਧਤਾਮ੍ । ਪਙ੍ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਛਨ੍ਦਸੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯꣳ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਯੋ ਦਧਦ੍ ਵਸੁਵਨੇ ਵਸੁਧੇਯਸ੍ਯ ਵੀਤਾਂ ਯਜ
ਰੱਬੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਭੇਟ, ਚੰਗੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧੀ ਕਰਦੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਕਤੀ ਛੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਬੀਜ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ; ਦਾਤਾ ਵਲੋਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲੇ; ਯਜਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵਾ ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੋਤਾਰਾ ਦੇਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਯੋਧਸਂ ਦੇਵੌ ਦੇਵਮ੍ ਅਵਰ੍ਧਤਾਮ੍ । ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਭਾ ਛਨ੍ਦਸੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਤ੍ਵਿषਿਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਯੋ ਦਧਦ੍ ਵਸੁਵਨੇ ਵਸੁਧੇਯਸ੍ਯ ਵੀਤਾਂ ਯਜ
ਰੱਬੀ ਹੋਤ੍ਰੀ, ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ; ਦਾਤਾ ਵਲੋਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲੇ; ਯਜਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵੀਸ੍ ਤਿਸ੍ਰਸ੍ ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਰ੍ ਵਯੋਧਸਂ ਪਤਿਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਵਰ੍ਧਯਨ੍ । ਜਗਤ੍ਯਾ ਛਨ੍ਦਸੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯꣳ ਸ਼ੂषਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਯੋ ਦਧਦ੍ ਵਸੁਵਨੇ ਵਸੁਧੇਯਸ੍ਯ ਵ੍ਯਨ੍ਤੁ ਯਜ
ਤਿੰਨ ਰੱਬੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਰੱਬੀ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਗਤੀ ਛੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸੁੱਕੇਪਣ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ; ਦਾਤਾ ਵਲੋਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲੇ; ਯਜਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵੋ ਨਰਾਸ਼ꣳਸੋ ਦੇਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਯੋਧਸਂ ਦੇਵੋ ਦੇਵਮ੍ ਅਵਰ੍ਧਯਤ੍ । ਵਿਰਾਜਾ ਛਨ੍ਦਸੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯꣳ ਰੁਪਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਯੋ ਦਧਦ੍ ਵਸੁਵਨੇ ਵਸੁਧੇਯਸ੍ਯ ਵੇਤੁ ਯਜ
ਰੱਬੀ ਨਰਾਸ਼ੰਸ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਰਾਜ ਛੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਰੂਪ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ; ਦਾਤਾ ਵਲੋਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲੇ; ਯਜਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਦੇਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਯੋਧਸਂ ਦੇਵੋ ਦੇਵਮ੍ ਅਵਰ੍ਧਯਤ੍ । ਦ੍ਵਿਪਦਾ ਛਨ੍ਦਸੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਭਗਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਯੋ ਦਧਦ੍ ਵਸੁਵਨੇ ਵਸੁਧੇਯਸ੍ਯ ਵੇਤੁ ਯਜ
ਰੱਬੀ ਜੰਗਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਇਪਦਾ ਛੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਭਾਗ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ; ਦਾਤਾ ਵਲੋਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲੇ; ਯਜਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵਂ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਵਾਰਿਤੀਨਾਂ ਦੇਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਯੋਧਸਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਵਰ੍ਧਯਤ੍ । ਕਕੁਭਾ ਛਨ੍ਦਸੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਯਸ਼ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਯੋ ਦਧਦ੍ ਵਸੁਵਨੇ ਵਸੁਧੇਯਸ੍ਯ ਵੇਤੁ ਯਜ
ਜਲਾਂ ਵਾਲਾ ਰੱਬੀ ਬਰਹਿਸ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਕੁਭ ਛੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ; ਦਾਤਾ ਵਲੋਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲੇ; ਯਜਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵੋ ऽ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਦ੍ ਦੇਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਯੋਧਸਂ ਦੇਵੋ ਦੇਵਮ੍ ਅਵਰ੍ਧਯਤ੍ । ਅਤਿਚ੍ਛਨ੍ਦਸਾ ਛਨ੍ਦਸੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਯੋ ਦਧਦ੍ ਵਸੁਵਨੇ ਵਸੁਧੇਯਸ੍ਯ ਵੇਤੁ ਯਜ
ਰੱਬੀ ਅੱਗ, ਚੰਗੀ ਭੇਟ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤਿਛੰਦਸ ਛੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਰਾਜ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ; ਦਾਤਾ ਵਲੋਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲੇ; ਯਜਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ऽ ਅਞ੍ਜਨ੍ ਕृਦਰਂ ਮਤੀਨਾਂ ਘृਤਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਮਧੁਮਤ੍ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਃ । ਵਾਜੀ ਵਹਨ੍ ਵਾਜਿਨਂ ਜਾਤਵੇਦੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਆ ਸਧਸ੍ਥਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਸਲਗਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਲਬਰੇਜ਼ ਹੈਂ। ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਇਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਘृਤੇਨਾਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ ਸਂ ਪਥੋ ਦੇਵਯਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ ਵਾਜ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤੁ ਦੇਵਾਨ੍ । ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ ਸਚਨ੍ਤਾꣳ ਸ੍ਵਧਾਮ੍ ਅਸ੍ਮੈ ਯਜਮਾਨਾਯ ਧੇਹਿ
ਘੀ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਸੁਆਦ ਲਾ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ। ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਸੱਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਤੇ ਇਸ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਪੱਕਾ ਕਰ।
ਈਡ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਸਿ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਵਾਜਿਨ੍ਨ੍ ਆਸ਼ੁਸ਼੍ ਚਾਸਿ ਮੇਧ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸਪ੍ਤੇ । ਅਗ੍ਨਿष੍ ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੈਰ੍ ਵਸੁਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ ਪ੍ਰੀਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਹਤੁ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਜੋਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ। ਅੱਗ, ਜਾਤਵੇਦ, ਵਸੂਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਿਆਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ।
ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਬਰ੍ਹਿਃ ਸੁष੍ਟਰੀਮਾ ਜੁषਾਣੋਰੁ ਪृਥੁ ਪ੍ਰਥਮਾਨਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ । ਦੇਵੇਭਿਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਦਿਤਿਃ ਸਜੋषਾਃ ਸ੍ਯੋਨਂ ਕृਣ੍ਵਾਨ ਸੁਵਿਤੇ ਦਧਾਤੁ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਅਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਸਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬੈਠਕ ਵਾਂਗ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਏਤਾ ऽ ਉ ਵਃ ਸੁਭਗਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾ ਵਿ ਪਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸ਼੍ਰਯਮਾਣਾ ऽ ਉਦਾਤੈਃ । ऋष੍ਵਾਃ ਸਤੀਃ ਕਵषਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾ ਦ੍ਵਾਰੋ ਦੇਵੀਃ ਸੁਪ੍ਰਾਯਣਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਾਂਵਿਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਉੱਚੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ ਬਣੇ।
ਅਨ੍ਤਰਾ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਚਰਨ੍ਤੀ ਮੁਖਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਮ੍ ਅਭਿ ਸਂਵਿਦਾਨੇ । ਉषਾਸਾ ਵਾꣳ ਸੁਹਿਰਣ੍ਯੇ ਸੁਸ਼ਿਲ੍ਪੇ ऽ ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨਾਵ੍ ਇਹ ਸਾਦਯਾਮਿ
ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੂੰ ਚੱਲਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈਂ। ਸੁਹਿਰਣੇ ਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਥੇ ਸੱਚ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਥਮਾ ਵਾꣳ ਸਰਥਿਨਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਦੇਵੌ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੌ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਅਪਿਪ੍ਰਯਂ ਚੋਦਨਾ ਵਾਂ ਮਿਮਾਨਾ ਹੋਤਾਰਾ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਾ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੋਤੀ ਨੂੰ ਮਾਪ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੇ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ ਨੋ ਭਾਰਤੀ ਵष੍ਟੁ ਯਜ੍ਞꣳ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਹ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ ਨ ऽ ਆਵੀਤ੍ । ਇਡੋਪਹੂਤਾ ਵਸੁਭਿਃ ਸਜੋषਾ ਯਜ੍ਞਂ ਨੋ ਦੇਵੀਰ੍ ਅਮृਤੇषੁ ਧਤ੍ਤ
ਭਾਰਤੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇ; ਸਰਸਵਤੀ, ਰੁਦਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਡਾ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵਸੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵੀਰਂ ਦੇਵਕਾਮਂ ਜਜਾਨ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ ਅਰ੍ਵਾ ਜਾਯਤ ऽ ਆਸ਼ੁਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਃ । ਤ੍ਵष੍ਟੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਜਜਾਨ ਬਹੋਃ ਕਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਇਹ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਹੋਤਃ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਬੀਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਤਵਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਜਨਮਿਆ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਹੌਤ੍ਰ, ਇਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਅਸ਼੍ਵੋ ਘृਤੇਨ ਤ੍ਮਨ੍ਯਾ ਸਮਕ੍ਤ ऽ ਉਪ ਦੇਵਾꣳ੨ऽ ऋਤੁਸ਼ਃ ਪਾਥ ऽ ਏਤੁ । ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਦੇਵਲੋਕਂ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਹਵ੍ਯਾ ਸ੍ਵਦਿਤਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਘੋੜਾ, ਜੋ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ, ਸਮੇਂ-ਸਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਰੁੱਖ, ਜੋ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਸ੍ ਤਪਸਾ ਵਾਵृਧਾਨਃ ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ਦਧਿषੇ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ । ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤੇਨ ਹਵਿषਾ ਪੁਰੋਗਾ ਯਾਹਿ ਸਾਧ੍ਯਾ ਹਵਿਰ੍ ਅਦਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਇਆ, ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ; ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਹਵਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।
ਯਦ੍ ਅਕ੍ਰਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਯਮਾਨ ऽ ਉਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ ਉਤ ਵਾ ਪੁਰੀषਾਤ੍ । ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਹਰਿਣਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ऽ ਉਪਸ੍ਤੁਤ੍ਯਂ ਮਹਿ ਜਾਤਂ ਤੇ ऽ ਅਰ੍ਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਤੇ ਚੀਕ ਉਠੀ, ਚਾਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ, ਬਾਜ਼ ਦੇ ਪਰ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਹੇ ਘੋੜੇ, ਤੂੰ ਵਡਿਆਈ ਜੋਗ ਹੈਂ।
ਯਮੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਤ ऽ ਏਨਮ੍ ਆਯੁਨਗ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਏਣਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ऽ ਅਧ੍ਯ੍ ਅਤਿष੍ਠਤ੍ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ऽ ਅਸ੍ਯ ਰਸ਼ਨਾਮ੍ ਅਗृਭ੍ਣਾਤ੍ ਸੂਰਾਦ੍ ਅਸ਼੍ਵਂ ਵਸਵੋ ਨਿਰ੍ ਅਤष੍ਟ
ਯਮ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਤ੍ਰਿਤ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਾਈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਰੱਸਾ ਫੜੀ; ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ।
ਅਸਿ ਯਮੋ ऽ ਅਸ੍ਯ੍ ਆਦਿਤ੍ਯੋ ऽ ਅਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਸਿ ਤ੍ਰਿਤੋ ਗੁਹ੍ਯੇਨ ਵ੍ਰਤੇਨ । ਅਸਿ ਸੋਮੇਨ ਸਮਯਾ ਵਿਪृਕ੍ਤ ऽ ਆਹੁਸ੍ ਤੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਦਿਵਿ ਬਨ੍ਧਨਾਨਿ
ਤੂੰ ਯਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਦਿਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਘੋੜੇ; ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਤ ਹੈਂ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਵਚਨ ਨਾਲ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੋਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਬੰਨ੍ਹ ਹਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਤ ऽ ਆਹੁਰ੍ ਦਿਵਿ ਬਨ੍ਧਨਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ । ਉਤੇਵ ਮੇ ਵਰੁਣਸ਼੍ ਛਨ੍ਤ੍ਸ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ ਯਤ੍ਰਾ ਤ ऽ ਆਹੁਃ ਪਰਮਂ ਜਨਿਤ੍ਰਮ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਬੰਨ੍ਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ। ਹੇ ਘੋੜੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਨਮਸਥਾਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਰੁਣ ਤੈਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇ।
ਇਮਾ ਤੇ ਵਾਜਿਨ੍ਨ੍ ਅਵਮਾਰ੍ਜਨਾਨੀਮਾ ਸ਼ਫਾਨਾꣳ ਸਨਿਤੁਰ੍ ਨਿਧਾਨਾ । ਅਤ੍ਰਾ ਤੇ ਭਦ੍ਰਾ ਰਸ਼ਨਾ ऽ ਅਪਸ਼੍ਯਮ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਯਾ ऽ ਅਭਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਗੋਪਾਃ
ਇਹ ਹਨ ਤੇਰੇ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ, ਹੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਰੱਸਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇ ਮਨਸਾਰਾਦ੍ ਅਜਾਨਾਮ੍ ਅਵੋ ਦਿਵਾ ਪਤਯਨ੍ਤਂ ਪਤਂਗਮ੍ । ਸ਼ਿਰੋ ऽ ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਪਥਿਭਿਃ ਸੁਗੇਭਿਰ੍ ਅਰੇਣੁਭਿਰ੍ ਜੇਹਮਾਨਂ ਪਤਤ੍ਰਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸੁਖਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾ ਤੇ ਰੂਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਜਿਗੀषਮਾਣਮ੍ ਇष ऽ ਆ ਪਦੇ ਗੋਃ । ਯਦਾ ਤੇ ਮਰ੍ਤੋ ऽ ਅਨੁ ਭੋਗਮ੍ ਆਨਡ੍ ਆਦ੍ ਇਦ੍ ਗ੍ਰਸਿष੍ਠ ऽ ਓषਧੀਰ੍ ਅਜੀਗਃ
ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਗਊ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਦੌੜਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਘੋੜੇ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਥੋ ऽ ਅਨੁ ਮਰ੍ਯੋ ऽ ਅਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਨੁ ਗਾਵੋ ऽਨੁ ਭਗਃ ਕਨੀਨਾਮ੍ । ਅਨੁ ਵ੍ਰਾਤਾਸਸ੍ ਤਵ ਸਖ੍ਯਮ੍ ਈਯੁਰ੍ ਅਨੁ ਦੇਵਾ ਮਮਿਰੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇ
ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਸੂਰਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਘੋੜੇ; ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਗਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਟੋਲੀਆਂ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗੋ ऽਯੋ ਅਸ੍ਯ ਪਾਦਾ ਮਨੋਜਵਾ ऽ ਅਵਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ਆਸੀਤ੍ । ਦੇਵਾ ऽ ਇਦ੍ ਅਸ੍ਯ ਹਵਿਰਦ੍ਯਮ੍ ਆਯਨ੍ ਯੋ ऽ ਅਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ऽ ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍
ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਦਾ। ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਭੋਗ ਲਈ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਈਰ੍ਮਾਨ੍ਤਾਸਃ ਸਿਲਿਕਮਧ੍ਯਮਾਸਃ ਸꣳ ਸ਼ੂਰਣਾਸੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸੋ ऽ ਅਤ੍ਯਾਃ । ਹꣳਸਾ ऽ ਇਵ ਸ਼੍ਰੇਣਿਸ਼ੋ ਯਤਨ੍ਤੇ ਯਦ੍ ਆਕ੍ਸ਼ਿषੁਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਜ੍ਮਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਃ
ਇਹ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਵਿਚਕਾਰ ਨਰਮ ਵਾਲ ਹਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੂਆਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਘੋੜੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਨ। ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਘੋੜੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਾਹ ਤੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਹੋਤਾਰਮ੍ ਅਵृਣੀਤਾਯਂ ਯਜਮਾਨਃ ਪਚਨ੍ ਪਕ੍ਤੀਃ ਪਚਨ੍ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਂ ਬਧ੍ਨਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਯੋਧਸੇ ਛਾਗਮ੍ । ਸੂਪਸ੍ਥਾ ऽ ਅਦ੍ਯ ਦੇਵੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਅਭਵਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਯੋਧਸੇ ਛਾਗੇਨ । ਅਘਤ੍ ਤਂ ਮੇਦਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿ ਪਚਤਾਗ੍ਰਭੀਦ੍ ਅਵੀਵृਧਤ੍ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ੇਨ । ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਦ੍ਯ ऽ ऋष [ਆਰ੍षੇਯ ऋषੀਣਾਂ ਨਪਾਦ੍ ਅਵृਣੀਤਾਯਂ ਯਜਮਾਨੋ ਬਹੁਭ੍ਯ ਆ ਸਂਗਤੇਭ੍ਯ ਏष ਮੇ ਦੇਵੇषੁ ਵਸੁ ਵਾਰ੍ਯਾਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤ ਇਤਿ ਤਾ ਯਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵ ਦਾਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਦੁਸ੍ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾ ਆ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਸ੍ਵਾ ਚ ਗੁਰਸ੍ਵੇषਿਤਸ਼੍ ਚ ਹੋਤਰ੍ ਅਸਿ ਭਦ੍ਰਵਾਚ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਮਾਨੁषਃ ਸੂਕ੍ਤਵਾਕਾਯ ਸੂਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ॥ ]
ਅੱਜ ਯਜਮਾਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਤ੍ਰੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦਾ, ਪੁਰੋੜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬੱਕਰਾ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰੱਬੀ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਚਾਗ ਨਾਲ, ਭੇਟ ਬਣਿਆ। ਚਰਬੀ ਮਾਸ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਪਕਾ ਕੇ, ਪੁਰੋੜੇ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਗਈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਬਲਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਯਜਮਾਨ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਇਕੱਠਿਆਂ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਦੌਲਤ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਰੱਬੀ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੱਦ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ; ਤੂੰ ਹੋਤ੍ਰੀ ਹੈਂ, ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਲਈ, ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹ।