ਏष ਛਾਗਃ ਪੁਰੋ ऽ ਅਸ਼੍ਵੇਨ ਵਾਜਿਨਾ ਪੂष੍ਣੋ ਭਾਗੋ ਨੀਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਿਯਂ ਯਤ੍ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਮ੍ ਅਰ੍ਵਤਾ ਤ੍ਵष੍ਟੇਦ੍ ਏਨꣳ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸਾਯ ਜਿਨ੍ਵਤਿ
ਇਹ ਬੱਕਰਾ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਪੂੜੀ ਘੋੜੇ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਟਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੌਸ਼ਰਵਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਧਵਿष੍ਯਮ੍ ऋਤੁਸ਼ੋ ਦੇਵਯਾਨਂ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਮਾਨੁषਾਃ ਪਰ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵਂ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਅਤ੍ਰਾ ਪੂष੍ਣਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭਾਗ ऽ ਏਤਿ ਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਯਨ੍ਨ੍ ਅਜਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ-ਸਿਰ, ਲੋਕ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੱਕਰਾ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹੋਤਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰ੍ ਆਵਯਾ ऽ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧੋ ਗ੍ਰਾਵਗ੍ਰਾਭ ऽ ਉਤ ਸ਼ꣳਸ੍ਤਾ ਸੁਵਿਪ੍ਰਃ । ਤੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸ੍ਵਰਂਕृਤੇਨ ਸ੍ਵਿष੍ਟੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਆ ਪृਣਧ੍ਵਮ੍
ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ, ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਚਾਰਕ—ਇਹ ਸਭ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਚੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ, ਭੰਡਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੂਪਵ੍ਰਸ੍ਕਾ ऽ ਉਤ ਯੇ ਯੂਪਵਾਹਾਸ਼੍ ਚषਾਲਂ ਯੇ ऽ ਅਸ਼੍ਵਯੂਪਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਯੇ ਚਾਰ੍ਵਤੇ ਪਚਨꣳ ਸਮ੍ਭਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਤੋ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭਿਗੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਨ ऽ ਇਨ੍ਵਤੁ
ਜੋ ਯੂਪ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੂਪ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਲਈ ਯੂਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਘੋੜੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਸੁਮਨ੍ ਮੇ ਧਾਯਿ ਮਨ੍ਮ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਆਸ਼ਾ ऽ ਉਪ ਵੀਤਪृष੍ਠਃ । ਅਨ੍ਵ੍ ਏਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ऽ ऋषਯੋ ਮਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁष੍ਟੇ ਚਕृਮਾ ਸੁਬਨ੍ਧੁਮ੍
ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੁਣੀ ਹੋਈ ਬੈਠਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਾਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਵਾਜਿਨੋ ਦਾਮ ਸਂਦਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਵਤੋ ਯਾ ਸ਼ੀਰ੍षਣ੍ਯਾ ਰਸ਼ਨਾ ਰਜ੍ਜੁਰ੍ ਅਸ੍ਯ । ਯਦ੍ ਵਾ ਘਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਮ੍ ਆਸ੍ਯੇ ਤृਣꣳ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ऽ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਰੱਸਾ, ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਸੀ, ਲੀਸ਼, ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਘਾਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰਵਿषੋ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਸ਼ ਯਦ੍ ਵਾ ਸ੍ਵਰੌ ਸ੍ਵਧਿਤੌ ਰਿਪ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ । ਯਦ੍ਧਸ੍ਤਯੋਃ ਸ਼ਮਿਤੁਰ੍ ਯਨ੍ ਨਖੇषੁ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ऽ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਉੱਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਜੋ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਹਾੜੀ ਜਾਂ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਜੋ ਉਖੜਿਆ, ਜੋ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ ਊਵਧ੍ਯਮ੍ ਉਦਰਸ੍ਯਾਪਵਾਤਿ ਯ ऽ ਆਮਸ੍ਯ ਕ੍ਰਵਿषੋ ਗਨ੍ਧੋ ऽ ਅਸ੍ਤਿ । ਸੁਕृਤਾ ਤਚ੍ਛਮਿਤਾਰਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੂਤ ਮੇਧꣳ ਸ਼ृਤਪਾਕਂ ਪਚਨ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਸ ਦੀ ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਆਣੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੰਭਾਲਣ, ਤੇ ਉਹ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਉਣ।
ਯਤ੍ ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਪਚ੍ਯਮਾਨਾਦ੍ ਅਭਿ ਸ਼ੂਲਂ ਨਿਹਤਸ੍ਯਾਵਧਾਵਤਿ । ਮਾ ਤਦ੍ ਭੂਮ੍ਯਾਮ੍ ਆ ਸ਼੍ਰਿषਨ੍ ਮਾ ਤृਣੇषੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਦ੍ ਉਸ਼ਦ੍ਭ੍ਯੋ ਰਾਤਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਕਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜੋ ਦਰਦ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਚੋਟ ਲੱਗੀ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਨਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਯੇ ਵਾਜਿਨਂ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਕ੍ਵਂ ਯ ऽ ਈਮ੍ ਆਹੁਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ ਨਿਰ੍ ਹਰੇਤਿ । ਯੇ ਚਾਰ੍ਵਤੋ ਮਾꣳਸਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ ਉਪਾਸਤ ऽ ਉਤੋ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭਿਗੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਨ ऽ ਇਨ੍ਵਤੁ
ਜੋ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੁਗੰਧੀ ਹੈ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਮਾਸ ਮੰਗਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਯਨ੍ਨੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਾꣳਸ੍ਪਚਨ੍ਯਾ ਉਖਾਯਾ ਯਾ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯੂष੍ਣ ऽ ਆਸੇਚਨਾਨਿ । ਊष੍ਮਣ੍ਯਾਪਿਧਾਨਾ ਚਰੂਣਾਮ੍ ਅਙ੍ਕਾਃ ਸੂਨਾਃ ਪਰਿ ਭੂषਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵਮ੍
ਮਾਸ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ, ਹੰਡੀਆਂ, ਯੂਖਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਚਮਚੇ, ਪਿਆਲਿਆਂ ਦੇ ਢੱਕਣ, ਪਿਆਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਧ੍ਵਨਯੀਦ੍ ਧੂਮਗਨ੍ਧਿਰ੍ ਮੋਖਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਭਿ ਵਿਕ੍ਤ ਜਘ੍ਰਿਃ । ਇष੍ਟਂ ਵੀਤਮ੍ ਅਭਿਗੂਰ੍ਤਂ ਵषਟ੍ਕृਤਂ ਤਂ ਦੇਵਾਸਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮ੍
ਅੱਗ, ਜੋ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ; ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜਣ। ਜੋ ਚਾਹਿਆ, ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਦੇਵਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਕ੍ਰਮਣਂ ਨਿषਦਨਂ ਵਿਵਰ੍ਤਨਂ ਯਚ੍ ਚ ਪਡ੍ਵੀਸ਼ਮ੍ ਅਰ੍ਵਤਃ । ਯਚ੍ ਚ ਪਪੌ ਯਚ੍ ਚ ਘਾਸਿਂ ਜਘਾਸ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ऽ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੈਠਣਾ, ਮੁੜਨਾ, ਉਸ ਦਾ ਅਸਥਾਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਘਾਹ ਖਾਧਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਯ ਵਾਸ ऽ ਉਪਸ੍ਤृਣਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਧੀਵਾਸਂ ਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮੈ । ਸਂਦਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਪਡ੍ਵੀਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਆ ਯਾਮਯਨ੍ਤਿ
ਘੋੜੇ ਲਈ ਜੋ ਕੱਪੜਾ ਵਿਛਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਲਗਾਮ, ਅਸਥਾਨ, ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਤੇ ਸਾਦੇ ਮਹਸਾ ਸ਼ੂਕृਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾ ਵਾ ਕਸ਼ਯਾ ਵਾ ਤੁਤੋਦ । ਸ੍ਰੁਚੇਵ ਤਾ ਹਵਿषੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸੂਦਯਾਮਿ
ਜੋ ਵੀ ਦੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਕੋੜੇ, ਚਾਬਕ ਜਾਂ ਸੂਈ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚਮਚਾ ਹਵਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿꣳਸ਼ਦ੍ ਵਾਜਿਨੋ ਦੇਵਬਨ੍ਧੋਰ੍ ਵਙ੍ਕ੍ਰੀਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਿਤਿਃ ਸਮ੍ ਏਤਿ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾ ਗਾਤ੍ਰਾ ਵਯੁਨਾ ਕृਣੋਤ ਪਰੁष੍-ਪਰੁਰ੍ ਅਨੁਘੁष੍ਯਾ ਵਿ ਸ਼ਸ੍ਤ
ਚੌਂਤੀਹ ਪੰਝੀਆਂ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਇਲਾਹੀ ਬੰਧ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਵੰਕਰੀ ਕੁਰਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸਲਾਮਤ ਤੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਚਾਹੇ ਰੁੱਖੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਰਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ।
ਏਕਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾ ਯਨ੍ਤਾਰਾ ਭਵਤਸ੍ ਤਥ ऽ ऋਤੁਃ । ਯਾ ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਣਾਮ੍ ऋਤੁਥਾ ਕृਣੋਮਿ ਤਾ-ਤਾ ਪਿਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪ੍ਰ ਜੁਹੋਮ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੌ
ਇੱਕ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੋ ਉਸ ਦੇ ਹੰਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਤਪਤ੍ ਪ੍ਰਿਯ ऽ ਆਤ੍ਮਾਪਿਯਨ੍ਤਂ ਮਾ ਸ੍ਵਧਿਤਿਸ੍ ਤਨ੍ਵ ऽਆ ਤਿष੍ਠਿਪਤ੍ ਤੇ । ਮਾ ਤੇ ਗृਧ੍ਨੁਰ੍ ਅਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾਤਿਹਾਯ ਛਿਦ੍ਰਾ ਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਸਿਨਾ ਮਿਥੂ ਕਃ
ਪਿਆਰੀ ਗਰਮੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸੜੇ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਾ ਖੜੀ ਹੋਵੇ; ਲਾਲਚੀ, ਜੋ ਅਣਜਾਣ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਟੁੱਟੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਨਾ ਵੱਢਣ।
ਨ ਵਾ ऽ ਉ ऽ ਏਤਨ੍ ਮ੍ਰਿਯਸੇ ਨ ਰਿष੍ਯਸਿ ਦੇਵਾꣳ੨ऽ ਇਦ੍ ਏषਿ ਪਥਿਭਿਃ ਸੁਗੇਭਿਃ । ਹਰੀ ਤੇ ਯੁਞ੍ਜਾ ਪृषਤੀ ऽ ਅਭੂਤਾਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਥਾਦ੍ ਵਾਜੀ ਧੁਰਿ ਰਾਸਭਸ੍ਯ
ਤੂੰ ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨੀ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਆਸਾਨ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਜੀ ਗਧੇ ਦੀ ਜੋੜੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸੁਗਵ੍ਯਂ ਨੋ ਵਾਜੀ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਪੁꣳਸਃ ਪੁਤ੍ਰਾꣳ੨ऽ ਉਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਪੁषꣳ ਰਯਿਮ੍ । ਅਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੋ ऽ ਅਦਿਤਿਃ ਕृਣੋਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਨੋ ऽ ਅਸ਼੍ਵੋ ਵਨਤਾꣳ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍
ਸਾਡਾ ਵਾਜੀ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਗਾਂ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ; ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ ਬਖ਼ਸ਼ੇ, ਸਾਡਾ ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਵਾਏ।
ਇਮਾ ਨੁ ਕਂ ਭੁਵਨਾ ਸੀषਧਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾਃ । ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਗਣੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਭੇषਜਾ ਕਰਤ੍ । ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਨਸ੍ ਤਨ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਂ ਚਾਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹ ਸੀषਧਾਤਿ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ; ਇੰਦਰ ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਨੂੰ ਔਖਧੀਆਂ ਦੇਣ; ਇੰਦਰ ਆਦਿਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਜਨ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰੇ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ऽ ਅਨ੍ਤਮ ऽ ਉਤ ਤ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵ ਵਰੂਥ੍ਯਃ । ਵਸੁਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵਸੁਸ਼੍ਰਵਾ ऽ ਅਚ੍ਛਾ ਨਕ੍ਸ਼ਿ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮꣳ ਰਯਿਂ ਦਾਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਚਿष੍ਠ ਦੀਦਿਵਃ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਨੂਨਮ੍ ਈਮਹੇ ਸਖਿਭ੍ਯਃ ॥ [ਸ ਨੋ ਬੋਧਿ ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਮੁਰੁष੍ਯਾ ਣੋ ऽ ਅਘਾਯਤਃ ਸਮਸ੍ਮਾਤ੍]
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਹੱਦ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋ, ਭਲਾ ਤੇ ਢਾਲ ਬਣ; ਅੱਗੇ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ ਦੇ; ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। [ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾ।]
ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਸਂਨਤੇ ਤੇ ਮੇ ਸਂ ਨਮਤਾਮ੍ ਅਦਃ । ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚਾऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਂਨਤੇ ਤੇ ਮੇ ਸਂ ਨਮਤਾਮ੍ ਅਦਃ । ऽ ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ ਚ ਸਂਨਤੇ ਤੇ ਮੇ ਸਂ ਨਮਤਾਮ੍ ਅਦਃ । ऽ ਆਪਸ਼੍ ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ ਚ ਸਂਨਤੇ ਤੇ ਮੇ ਸਂ ਨਮਤਾਮ੍ ਅਦਃ । ਸਪ੍ਤ ਸꣳਸਦੋ ऽ ਅष੍ਟਮੀ ਭੂਤਸਾਧਨੀ । ਸਕਾਮਾꣳ੨ऽ ਅਧ੍ਵਨਸ੍ ਕੁਰੁ ਸਂਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਮੇ ऽਮੁਨਾ
ਅੱਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕਠੇ ਹੋਣ, ਇੱਥੇ ਇਕਠੇ ਹੋਣ; ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕਠੇ ਹੋਣ, ਇੱਥੇ ਇਕਠੇ ਹੋਣ; ਸੂਰਜ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕਠੇ ਹੋਣ, ਇੱਥੇ ਇਕਠੇ ਹੋਣ; ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕਠੇ ਹੋਣ, ਇੱਥੇ ਇਕਠੇ ਹੋਣ। ਸੱਤ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਅੱਠਵਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈ; ਚਾਹੀਦਾ ਰਾਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਬਣੀ ਰਹੇ।
ਯਥੇਮਾਂ ਵਾਚਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀਮ੍ ਆਵਦਾਨਿ ਜਨੇਭ੍ਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਜਨ੍ਯਾਭ੍ਯਾꣳ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਯ ਚਾਰ੍ਯਾਯ ਚ ਸ੍ਵਾਯ ਚਾਰਣਾਯ । ਪ੍ਰਿਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯੈ ਦਾਤੁਰ੍ ਇਹ ਭੂਯਾਸਮ੍ ਅਯਂ ਮੇ ਕਾਮਃ ਸਮ੍ ऋਧ੍ਯਤਾਮ੍ ਉਪ ਮਾਦੋ ਨਮਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਹ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਪੁਤ, ਸ਼ੂਦਰ, ਆਰੀ, ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਯਾਤਰੀ ਹੋਣ—ਮੈਂ ਰੱਬਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵਾਂ, ਦੱਖਣੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵਾਂ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ऽ ਅਤਿ ਯਦ੍ ਅਰ੍ਯੋ ऽ ਅਰ੍ਹਾਦ੍ ਦ੍ਯੁਮਦ੍ ਵਿਭਾਤਿ ਕ੍ਰਤੁਮਜ੍ ਜਨੇषੁ । ਯਦ੍ ਦੀਦਯਚ੍ਛਵਸ ऽ ऋਤਪ੍ਰਜਾਤ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਧੇਹਿ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ । ਉਪਯਾਮਗृਹੀਤੋ ऽਸਿ ਬृਹਸ੍ਪਤਯੇ ਤ੍ਵਾ । ਏष ਤੇ ਯੋਨਿਰ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਯੇ ਤ੍ਵਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜਦੋਂ ਭਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਚਾਨਣ ਦੇਂਦਾ ਤੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਦੌਲਤ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਪਾ। ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਮਨ੍ਨ੍ ਇਹਾ ਯਾਹਿ ਪਿਬਾ ਸੋਮꣳ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਵਿਦ੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਗ੍ਰਾਵਭਿਃ ਸੁਤਮ੍ । ਉਪਯਾਮਗृਹੀਤੋ ऽਸੀਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾ ਗੋਮਤੇ । ऽ ਏष ਤੇ ਯੋਨਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾ ਗੋਮਤੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਇੱਥੇ ਆ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆ; ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਹਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ ਪਿਬਾ ਸੋਮꣳ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਗੋਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਗ੍ਰਾਵਭਿਃ ਸੁਤਮ੍ । ਉਪਯਾਮਗृਹੀਤੋ ऽਸੀਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾ ਗੋਮਤੇ । ऽ ਏष ਤੇ ਯੋਨਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਾ ਗੋਮਤੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਸੋਮ ਪੀ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆ; ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ।
ऋਤਾਵਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿषਸ੍ ਪਤਿਮ੍ । ਅਜਸ੍ਰਂ ਘਰ੍ਮਮ੍ ਈਮਹੇ । ਉਪਯਾਮਗृਹੀਤੋ ऽਸਿ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਤ੍ਵਾ । ਏष ਤੇ ਯੋਨਿਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਤ੍ਵਾ
ਅਸੀਂ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਸੱਚ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦੀਵੀ ਗਰਮੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਸੁਮਤੌ ਸ੍ਯਾਮ ਰਾਜਾ ਹਿ ਕਂ ਭੁਵਨਾਨਾਮ੍ ਅਭਿਸ਼੍ਰੀਃ । ਇਤੋ ਜਾਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਵਿ ਚष੍ਟੇ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਯਤਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇਣ । ਉਪਯਾਮਗृਹੀਤੋ ऽਸਿ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਤ੍ਵਾ । ਏष ਤੇ ਯੋਨਿਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਤ੍ਵਾ
ਅਸੀਂ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਿਚ ਰਹੀਏ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਨ ऽ ਊਤਯ ऽ ਆ ਪ੍ਰ ਯਾਤੁ ਪਰਾਵਤਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਉਕ੍ਥੇਨ ਵਾਹਸਾ । ਉਪਯਾਮਗृਹੀਤੋ ऽਸਿ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਤ੍ਵਾ । ਏष ਤੇ ਯੋਨਿਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਤ੍ਵਾ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀਆਂ ਮਿਹਰਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੂਰੋਂ ਆਉਣ, ਅੱਗ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਤੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ।