ਤਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਯਾ ਨਿਵਿਦਾ ਹੂਮਹੇ ਵਯਂ ਭਗਂ ਮਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਦਿਤਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਸ੍ਰਿਧਮ੍ । ਅਰ੍ਯਮਣਂ ਵਰੁਣꣳ ਸੋਮਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਨਃ ਸੁਭਗਾ ਮਯਸ੍ ਕਰਤ੍
ਪੁਰਾਣੀ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਭਗਾ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਦਿਤੀ, ਥੱਕਣ ਰਹਿਤ ਦਕਸ਼, ਅਰਯਮਨ, ਵਰੁਣ, ਸੋਮ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ।
ਤਨ੍ ਨੋ ਵਾਤੋ ਮਯੋਭੁ ਵਾਤੁ ਭੇषਜਂ ਤਨ੍ ਮਾਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਤਤ੍ ਪਿਤਾ ਦ੍ਯੌਃ । ਤਦ੍ ਗ੍ਰਾਵਾਣਃ ਸੋਮਸੁਤੋ ਮਯੋਭੁਵਸ੍ ਤਦ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸ਼ृਣੁਤਂ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾ ਯੁਵਮ੍
ਵਾਤਾ, ਜੋ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰੇ; ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ। ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੱਥਰ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ; ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਵੱਡੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਸੁਣੋ।
ਤਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਂ ਜਗਤਸ੍ ਤਸ੍ਥੁषਸ੍ ਪਤਿਂ ਧਿਯਂਜਿਨ੍ਵਮ੍ ਅਵਸੇ ਹੂਮਹੇ ਵਯਮ੍ । ਪੂषਾ ਨੋ ਯਥਾ ਵੇਦਸਾਮ੍ ਅਸਦ੍ ਵृਧੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਪਾਯੁਰ੍ ਅਦਬ੍ਧਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ
ਅਸੀਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਨ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਏ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਲਈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨਃ ਪੂषਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਾਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨਸ੍ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ऽ ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਦਧਾਤੁ
ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦੇਵੇ; ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪੂਸ਼ਨ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦੇਵੇ; ਤਾਰਕਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਪਹੀਆ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦੇਵੇ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦੇਵੇ।
ਪृषਦਸ਼੍ਵਾ ਮਰੁਤਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰਃ ਸ਼ੁਭਂਯਾਵਾਨੋ ਵਿਦਥੇषੁ ਜਗ੍ਮਯਃ । ਅਗ੍ਨਿਜਿਹ੍ਵਾ ਮਨਵਃ ਸੂਰਚਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਨੋ ਦੇਵਾ ऽ ਅਵਸਾ ਗਮਨ੍ਨ੍ ਇਹ
ਮਰੁਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਅਗਨੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਸੂਰਜ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਣ।
ਭਦ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣੇਭਿਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਮ ਦੇਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਕ੍ਸ਼ਭਿਰ੍ ਯਜਤ੍ਰਾਃ । ਸ੍ਥਿਰੈਰ੍ ਅਙ੍ਗੈਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵਾꣳਸਸ੍ ਤਨੂਭਿਰ੍ ਵ੍ਯਸ਼ੇਮਹਿ ਦੇਵਹਿਤਂ ਯਦ੍ ਆਯੁਃ
ਹੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਸੁਣੀਏ; ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਵੇਖੀਏ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕਰੀਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਉਮਰ ਜੀਵੀਏ।
ਸ਼ਤਮ੍ ਇਨ੍ ਨੁ ਸ਼ਰਦੋ ऽ ਅਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਯਤ੍ਰਾ ਨਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਾ ਜਰਸਂ ਤਨੂਨਾਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਸੋ ਯਤ੍ਰ ਪਿਤਰੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮਾ ਨੋ ਮਧ੍ਯਾ ਰੀਰਿषਤਾਯੁਰ੍ ਗਨ੍ਤੋਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁਢਾਪਾ ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਨਾ ਘਿਸੇ। ਜਿੱਥੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰਾਹ ਵਿਚੋਂ ਨਾ ਮੁੱਕੇ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਮਾਤਾ ਸ ਪਿਤਾ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ऽ ਅਦਿਤਿਃ ਪਞ੍ਚ ਜਨਾ ऽ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਜਾਤਮ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਜਨਿਤ੍ਵਮ੍
ਅਦਿਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਅਦਿਤੀ ਹੀ ਹੈ।
ਮਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ऽ ਅਰ੍ਯਮਾਯੁਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਮਰੁਤਃ ਪਰਿ ਖ੍ਯਨ੍ । ਯਦ੍ ਵਾਜਿਨੋ ਦੇਵਜਾਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਿਦਥੇ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ
ਮਿੱਤਰ, ਵਰੁਣ, ਅਰਯਮਾਨ, ਇੰਦਰ, ਰਭੂ ਤੇ ਮਰੁਤ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਨਾ ਘਟਾਉਣ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤੱਬ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਆਨ ਕਰੀਏ।
ਯਨ੍ ਨਿਰ੍ਣਿਜਾ ਰੇਕ੍ਣਸਾ ਪ੍ਰਾਵृਤਸ੍ਯ ਰਾਤਿਂ ਗृਭੀਤਾਂ ਮੁਖਤੋ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਸੁਪ੍ਰਾਙ੍ ਅਜੋ ਮੇਮ੍ਯਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਪੂष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤਿ ਪਾਥਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ, ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦੀ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਬੱਕਰਾ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਾਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਛਾਗਃ ਪੁਰੋ ऽ ਅਸ਼੍ਵੇਨ ਵਾਜਿਨਾ ਪੂष੍ਣੋ ਭਾਗੋ ਨੀਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਿਯਂ ਯਤ੍ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਮ੍ ਅਰ੍ਵਤਾ ਤ੍ਵष੍ਟੇਦ੍ ਏਨꣳ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸਾਯ ਜਿਨ੍ਵਤਿ
ਇਹ ਬੱਕਰਾ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਪੂੜੀ ਘੋੜੇ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਟਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੌਸ਼ਰਵਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਧਵਿष੍ਯਮ੍ ऋਤੁਸ਼ੋ ਦੇਵਯਾਨਂ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਮਾਨੁषਾਃ ਪਰ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵਂ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਅਤ੍ਰਾ ਪੂष੍ਣਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭਾਗ ऽ ਏਤਿ ਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਯਨ੍ਨ੍ ਅਜਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ-ਸਿਰ, ਲੋਕ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੱਕਰਾ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹੋਤਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰ੍ ਆਵਯਾ ऽ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧੋ ਗ੍ਰਾਵਗ੍ਰਾਭ ऽ ਉਤ ਸ਼ꣳਸ੍ਤਾ ਸੁਵਿਪ੍ਰਃ । ਤੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸ੍ਵਰਂਕृਤੇਨ ਸ੍ਵਿष੍ਟੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਆ ਪृਣਧ੍ਵਮ੍
ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ, ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਚਾਰਕ—ਇਹ ਸਭ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਚੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ, ਭੰਡਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੂਪਵ੍ਰਸ੍ਕਾ ऽ ਉਤ ਯੇ ਯੂਪਵਾਹਾਸ਼੍ ਚषਾਲਂ ਯੇ ऽ ਅਸ਼੍ਵਯੂਪਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਯੇ ਚਾਰ੍ਵਤੇ ਪਚਨꣳ ਸਮ੍ਭਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਤੋ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭਿਗੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਨ ऽ ਇਨ੍ਵਤੁ
ਜੋ ਯੂਪ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੂਪ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਲਈ ਯੂਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਘੋੜੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਸੁਮਨ੍ ਮੇ ਧਾਯਿ ਮਨ੍ਮ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਆਸ਼ਾ ऽ ਉਪ ਵੀਤਪृष੍ਠਃ । ਅਨ੍ਵ੍ ਏਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ऽ ऋषਯੋ ਮਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁष੍ਟੇ ਚਕृਮਾ ਸੁਬਨ੍ਧੁਮ੍
ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੁਣੀ ਹੋਈ ਬੈਠਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਾਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਵਾਜਿਨੋ ਦਾਮ ਸਂਦਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਵਤੋ ਯਾ ਸ਼ੀਰ੍षਣ੍ਯਾ ਰਸ਼ਨਾ ਰਜ੍ਜੁਰ੍ ਅਸ੍ਯ । ਯਦ੍ ਵਾ ਘਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਮ੍ ਆਸ੍ਯੇ ਤृਣꣳ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ऽ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਰੱਸਾ, ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਸੀ, ਲੀਸ਼, ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਘਾਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰਵਿषੋ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਸ਼ ਯਦ੍ ਵਾ ਸ੍ਵਰੌ ਸ੍ਵਧਿਤੌ ਰਿਪ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ । ਯਦ੍ਧਸ੍ਤਯੋਃ ਸ਼ਮਿਤੁਰ੍ ਯਨ੍ ਨਖੇषੁ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ऽ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਉੱਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਜੋ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਹਾੜੀ ਜਾਂ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਜੋ ਉਖੜਿਆ, ਜੋ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ ਊਵਧ੍ਯਮ੍ ਉਦਰਸ੍ਯਾਪਵਾਤਿ ਯ ऽ ਆਮਸ੍ਯ ਕ੍ਰਵਿषੋ ਗਨ੍ਧੋ ऽ ਅਸ੍ਤਿ । ਸੁਕृਤਾ ਤਚ੍ਛਮਿਤਾਰਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੂਤ ਮੇਧꣳ ਸ਼ृਤਪਾਕਂ ਪਚਨ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਸ ਦੀ ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਆਣੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੰਭਾਲਣ, ਤੇ ਉਹ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਉਣ।
ਯਤ੍ ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਪਚ੍ਯਮਾਨਾਦ੍ ਅਭਿ ਸ਼ੂਲਂ ਨਿਹਤਸ੍ਯਾਵਧਾਵਤਿ । ਮਾ ਤਦ੍ ਭੂਮ੍ਯਾਮ੍ ਆ ਸ਼੍ਰਿषਨ੍ ਮਾ ਤृਣੇषੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਦ੍ ਉਸ਼ਦ੍ਭ੍ਯੋ ਰਾਤਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਕਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜੋ ਦਰਦ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਚੋਟ ਲੱਗੀ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਨਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਯੇ ਵਾਜਿਨਂ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਕ੍ਵਂ ਯ ऽ ਈਮ੍ ਆਹੁਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ ਨਿਰ੍ ਹਰੇਤਿ । ਯੇ ਚਾਰ੍ਵਤੋ ਮਾꣳਸਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ ਉਪਾਸਤ ऽ ਉਤੋ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭਿਗੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਨ ऽ ਇਨ੍ਵਤੁ
ਜੋ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੁਗੰਧੀ ਹੈ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਮਾਸ ਮੰਗਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਯਨ੍ਨੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਾꣳਸ੍ਪਚਨ੍ਯਾ ਉਖਾਯਾ ਯਾ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯੂष੍ਣ ऽ ਆਸੇਚਨਾਨਿ । ਊष੍ਮਣ੍ਯਾਪਿਧਾਨਾ ਚਰੂਣਾਮ੍ ਅਙ੍ਕਾਃ ਸੂਨਾਃ ਪਰਿ ਭੂषਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵਮ੍
ਮਾਸ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ, ਹੰਡੀਆਂ, ਯੂਖਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਚਮਚੇ, ਪਿਆਲਿਆਂ ਦੇ ਢੱਕਣ, ਪਿਆਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਧ੍ਵਨਯੀਦ੍ ਧੂਮਗਨ੍ਧਿਰ੍ ਮੋਖਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਭਿ ਵਿਕ੍ਤ ਜਘ੍ਰਿਃ । ਇष੍ਟਂ ਵੀਤਮ੍ ਅਭਿਗੂਰ੍ਤਂ ਵषਟ੍ਕृਤਂ ਤਂ ਦੇਵਾਸਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮ੍
ਅੱਗ, ਜੋ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ; ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜਣ। ਜੋ ਚਾਹਿਆ, ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਦੇਵਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਕ੍ਰਮਣਂ ਨਿषਦਨਂ ਵਿਵਰ੍ਤਨਂ ਯਚ੍ ਚ ਪਡ੍ਵੀਸ਼ਮ੍ ਅਰ੍ਵਤਃ । ਯਚ੍ ਚ ਪਪੌ ਯਚ੍ ਚ ਘਾਸਿਂ ਜਘਾਸ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ऽ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੈਠਣਾ, ਮੁੜਨਾ, ਉਸ ਦਾ ਅਸਥਾਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਘਾਹ ਖਾਧਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਯ ਵਾਸ ऽ ਉਪਸ੍ਤृਣਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਧੀਵਾਸਂ ਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮੈ । ਸਂਦਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਪਡ੍ਵੀਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਆ ਯਾਮਯਨ੍ਤਿ
ਘੋੜੇ ਲਈ ਜੋ ਕੱਪੜਾ ਵਿਛਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਲਗਾਮ, ਅਸਥਾਨ, ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਤੇ ਸਾਦੇ ਮਹਸਾ ਸ਼ੂਕृਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾ ਵਾ ਕਸ਼ਯਾ ਵਾ ਤੁਤੋਦ । ਸ੍ਰੁਚੇਵ ਤਾ ਹਵਿषੋ ऽ ਅਧ੍ਵਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸੂਦਯਾਮਿ
ਜੋ ਵੀ ਦੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਕੋੜੇ, ਚਾਬਕ ਜਾਂ ਸੂਈ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚਮਚਾ ਹਵਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿꣳਸ਼ਦ੍ ਵਾਜਿਨੋ ਦੇਵਬਨ੍ਧੋਰ੍ ਵਙ੍ਕ੍ਰੀਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਿਤਿਃ ਸਮ੍ ਏਤਿ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾ ਗਾਤ੍ਰਾ ਵਯੁਨਾ ਕृਣੋਤ ਪਰੁष੍-ਪਰੁਰ੍ ਅਨੁਘੁष੍ਯਾ ਵਿ ਸ਼ਸ੍ਤ
ਚੌਂਤੀਹ ਪੰਝੀਆਂ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਇਲਾਹੀ ਬੰਧ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਵੰਕਰੀ ਕੁਰਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸਲਾਮਤ ਤੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਚਾਹੇ ਰੁੱਖੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਰਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ।
ਏਕਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾ ਯਨ੍ਤਾਰਾ ਭਵਤਸ੍ ਤਥ ऽ ऋਤੁਃ । ਯਾ ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਣਾਮ੍ ऋਤੁਥਾ ਕृਣੋਮਿ ਤਾ-ਤਾ ਪਿਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪ੍ਰ ਜੁਹੋਮ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੌ
ਇੱਕ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੋ ਉਸ ਦੇ ਹੰਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਤਪਤ੍ ਪ੍ਰਿਯ ऽ ਆਤ੍ਮਾਪਿਯਨ੍ਤਂ ਮਾ ਸ੍ਵਧਿਤਿਸ੍ ਤਨ੍ਵ ऽਆ ਤਿष੍ਠਿਪਤ੍ ਤੇ । ਮਾ ਤੇ ਗृਧ੍ਨੁਰ੍ ਅਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾਤਿਹਾਯ ਛਿਦ੍ਰਾ ਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਸਿਨਾ ਮਿਥੂ ਕਃ
ਪਿਆਰੀ ਗਰਮੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸੜੇ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਾ ਖੜੀ ਹੋਵੇ; ਲਾਲਚੀ, ਜੋ ਅਣਜਾਣ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਟੁੱਟੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਨਾ ਵੱਢਣ।
ਨ ਵਾ ऽ ਉ ऽ ਏਤਨ੍ ਮ੍ਰਿਯਸੇ ਨ ਰਿष੍ਯਸਿ ਦੇਵਾꣳ੨ऽ ਇਦ੍ ਏषਿ ਪਥਿਭਿਃ ਸੁਗੇਭਿਃ । ਹਰੀ ਤੇ ਯੁਞ੍ਜਾ ਪृषਤੀ ऽ ਅਭੂਤਾਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਥਾਦ੍ ਵਾਜੀ ਧੁਰਿ ਰਾਸਭਸ੍ਯ
ਤੂੰ ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨੀ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਆਸਾਨ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਜੀ ਗਧੇ ਦੀ ਜੋੜੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸੁਗਵ੍ਯਂ ਨੋ ਵਾਜੀ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਪੁꣳਸਃ ਪੁਤ੍ਰਾꣳ੨ऽ ਉਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਪੁषꣳ ਰਯਿਮ੍ । ਅਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੋ ऽ ਅਦਿਤਿਃ ਕृਣੋਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਨੋ ऽ ਅਸ਼੍ਵੋ ਵਨਤਾꣳ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍
ਸਾਡਾ ਵਾਜੀ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਗਾਂ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ; ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ ਬਖ਼ਸ਼ੇ, ਸਾਡਾ ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਵਾਏ।