ਮਰੁਤਾꣳ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮਾ ਕੀਕਸਾ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤृਤੀਯਾ ਵਾਯੋਃ ਪੁਚ੍ਛਮ੍ ਅਗ੍ਨੀषੋਮਯੋਰ੍ ਭਾਸਦੌ ਕ੍ਰੁਞ੍ਚੌ ਸ਼੍ਰੋਣਿਭ੍ਯਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਬृਹਸ੍ਪਤੀ ऽ ਊਰੁਭ੍ਯਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵ੍ ਅਲ੍ਗਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਕ੍ਰਮਣꣳ ਸ੍ਥੂਰਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲਂ ਕੁष੍ਠਾਭ੍ਯਾਮ੍
ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਕੰਧੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਰੁਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਤੀਜਾ; ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਕ੍ਰੁੰਚਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਂਘਾਂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਗੋਡੀਆਂ, ਆਕ੍ਰਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿੰਡੀਆਂ, ਸਥੂਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਕੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ।
ਪੂषਣਂ ਵਨਿष੍ਠੁਨਾਨ੍ਧਾਹੀਨ੍ਤ੍ ਸ੍ਥੂਲਗੁਦਯਾ ਸਰ੍ਪਾਨ੍ ਗੁਦਾਭਿਰ੍ ਵਿਹ੍ਰੁਤ ऽ ਆਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਪੋ ਵਸ੍ਤਿਨਾ ਵृषਣਮ੍ ਆਣ੍ਡਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਜਿਨꣳ ਸ਼ੇਪੇਨ ਪ੍ਰਜਾꣳ ਰੇਤਸਾ ਚਾषਾਨ੍ ਪਿਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਦਰਾਨ੍ ਪਾਯੁਨਾ ਕੂਸ਼੍ਮਾਞ੍ਛਕਪਿਣ੍ਡੈਃ
ਪੂਸ਼ਨ ਅਨੁਸ ਨਾਲ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਵੱਡੀ ਆਂਤ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਗੁਦਾ ਨਾਲ, ਭਟਕਦੇ ਆਂਤਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਮੂਤਰਾ ਨਾਲ, ਵਿਰਲੇ ਵਿਰਯ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਪੁਰਖ ਲਿੰਗ ਨਾਲ, ਸੰਤਾਨ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਕਾਂ ਪਿੱਤ ਨਾਲ, ਰਸ ਪਾਖਾਨ ਨਾਲ, ਉਲੂ ਮਲ ਨਾਲ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਡੋ ऽਦਿਤ੍ਯੈ ਪਾਜਸ੍ਯਂ ਦਿਸ਼ਾਂ ਜਤ੍ਰਵੋ ऽਦਿਤ੍ਯੈ ਭਸਜ੍ ਜੀਮੂਤਾਨ੍ ਹृਦਯੌਪਸ਼ੇਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰੀਤਤਾ ਨਭ ऽ ਉਦਰ੍ਯੇਣ ਚਕ੍ਰਵਾਕੌ ਮਤਸ੍ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਦਿਵਂ ਵृਕ੍ਕਾਭ੍ਯਾਂ ਗਿਰੀਨ੍ ਪ੍ਲਾਸ਼ਿਭਿਰ੍ ਉਪਲਾਨ੍ ਪ੍ਲੀਹ੍ਨਾ ਵਲ੍ਮੀਕਾਨ੍ ਕ੍ਲੋਮਭਿਰ੍ ਗ੍ਲੌਭਿਰ੍ ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ ਹਿਰਾਭਿਃ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀਰ੍ ਹ੍ਰਦਾਨ੍ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਭ੍ਯਾꣳ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਉਦਰੇਣ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਭਸ੍ਮਨਾ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੋਦ, ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੰਧੇ, ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਣੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਦਿਲ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਫੇਫੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਪੇਟ ਨਾਲ, ਚਕਰਵਾਕ ਕਿਡਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਪਲੀਹ ਨਾਲ, ਪੱਥਰ ਪੈਂਕ੍ਰਿਆਸ ਨਾਲ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਗੁਆਂਡ, ਨਦੀਆਂ ਪਿੱਤ ਨਾਲ, ਝੀਲਾਂ ਜਿਗਰ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੇਟ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਰਾਖ ਨਾਲ।
ਵਿਧृਤਿਂ ਨਾਭ੍ਯਾ ਧृਤꣳ ਰਸੇਨਾਪੋ ਯੂष੍ਣਾ ਮਰੀਚੀਰ੍ ਵਿਪ੍ਰੁਡ੍ਭਿਰ੍ ਨੀਹਾਰਮੂष੍ਮਣਾ ਸ਼ੀਨਂ ਵਸਯਾ ਪ੍ਰੁष੍ਵਾ ऽ ਅਸ਼੍ਰੁਭਿਰ੍ ਹ੍ਰਾਦੁਨੀਰ੍ ਦੂषੀਕਾਭਿਰ੍ ਅਸ੍ਨਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾꣳਸਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗੈਰ੍ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਰੂਪੇਣ ਪृਥਿਵੀਂ ਤ੍ਵਚਾ ਜੁਮ੍ਬਕਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਨਾਭੀ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ, ਰਸ ਨਾਲ ਥਿਰਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਕਿਰਣਾਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਧੁੰਦ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਠੰਡ ਚਰਬੀ ਨਾਲ, ਝਾੜ ਪਾਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਗੂੰਜ ਹਾਰਮੋਨ ਨਾਲ, ਅਸਨੀਆਂ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਰੰਗੀਨ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਰੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ; ਜੁੰਬਕਾ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਃ ਸਮ੍ ਅਵਰ੍ਤਤਾਗ੍ਰੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਜਾਤਃ ਪਤਿਰ੍ ਏਕ ऽ ਆਸੀਤ੍ । ਸ ਦਾਧਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮ੍ ਉਤੇਮਾਂ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਰਭ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਣਮਿਆਂ ਦਾ ਇਕ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਬਣਾਇਆ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ?
ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਤੋ ਨਿਮਿषਤੋ ਮਹਿਤ੍ਵੈਕ ऽ ਇਦ੍ ਰਾਜਾ ਜਗਤੋ ਬਭੂਵ । ਯ ऽ ਈਸ਼ੇ ऽ ਅਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਪਦਸ਼੍ ਚਤੁष੍ਪਦਃ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇ ਪਲਕਾਂ ਦਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ?
ਯਸ੍ਯੇਮੇ ਹਿਮਵਨ੍ਤੋ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰꣳ ਰਸਯਾ ਸਹਾਹੁਃ । ਯਸ੍ਯੇਮਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਿਮਾਲੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਇਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ?
ਯ ऽ ਆਤ੍ਮਦਾ ਬਲਦਾ ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵ ऽ ਉਪਾਸਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਿषਂ ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ । ਯਸ੍ਯ ਛਾਯਾਮृਤਂ ਯਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਅਮਰਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਮੌਤ ਹੈ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ?
ਆ ਨੋ ਭਦ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰਤਵੋ ਯਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਦਬ੍ਧਾਸੋ ऽ ਅਪਰੀਤਾਸ ऽ ਉਦ੍ਭਿਦਃ । ਦੇਵਾ ਨੋ ਯਥਾ ਸਦਮ੍ ਇਦ੍ ਵृਧੇ ऽ ਅਸਨ੍ਨ੍ ਅਪ੍ਰਾਯੁਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੋ ਦਿਵੇ-ਦਿਵੇ
ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਆਉਣ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕ। ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਾਧਾ ਦੇਣ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਵਣ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਦ੍ਰਾ ਸੁਮਤਿਰ੍ ऋਜੂਯਤਾਂ ਦੇਵਾਨਾꣳ ਰਾਤਿਰ੍ ਅਭਿ ਨੋ ਨਿ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾꣳ ਸਖ੍ਯਮ੍ ਉਪ ਸੇਦਿਮਾ ਵਯਂ ਦੇਵਾ ਨ ऽ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰ ਤਿਰਨ੍ਤੁ ਜੀਵਸੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਾਤ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ; ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ।
ਤਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਯਾ ਨਿਵਿਦਾ ਹੂਮਹੇ ਵਯਂ ਭਗਂ ਮਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਦਿਤਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਸ੍ਰਿਧਮ੍ । ਅਰ੍ਯਮਣਂ ਵਰੁਣꣳ ਸੋਮਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਨਃ ਸੁਭਗਾ ਮਯਸ੍ ਕਰਤ੍
ਪੁਰਾਣੀ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਭਗਾ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਦਿਤੀ, ਥੱਕਣ ਰਹਿਤ ਦਕਸ਼, ਅਰਯਮਨ, ਵਰੁਣ, ਸੋਮ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ।
ਤਨ੍ ਨੋ ਵਾਤੋ ਮਯੋਭੁ ਵਾਤੁ ਭੇषਜਂ ਤਨ੍ ਮਾਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਤਤ੍ ਪਿਤਾ ਦ੍ਯੌਃ । ਤਦ੍ ਗ੍ਰਾਵਾਣਃ ਸੋਮਸੁਤੋ ਮਯੋਭੁਵਸ੍ ਤਦ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸ਼ृਣੁਤਂ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾ ਯੁਵਮ੍
ਵਾਤਾ, ਜੋ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰੇ; ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ। ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੱਥਰ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ; ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਵੱਡੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਸੁਣੋ।
ਤਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਂ ਜਗਤਸ੍ ਤਸ੍ਥੁषਸ੍ ਪਤਿਂ ਧਿਯਂਜਿਨ੍ਵਮ੍ ਅਵਸੇ ਹੂਮਹੇ ਵਯਮ੍ । ਪੂषਾ ਨੋ ਯਥਾ ਵੇਦਸਾਮ੍ ਅਸਦ੍ ਵृਧੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਪਾਯੁਰ੍ ਅਦਬ੍ਧਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ
ਅਸੀਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਨ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਏ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਲਈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨਃ ਪੂषਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਾਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨਸ੍ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ऽ ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਦਧਾਤੁ
ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦੇਵੇ; ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪੂਸ਼ਨ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦੇਵੇ; ਤਾਰਕਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਪਹੀਆ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦੇਵੇ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦੇਵੇ।
ਪृषਦਸ਼੍ਵਾ ਮਰੁਤਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰਃ ਸ਼ੁਭਂਯਾਵਾਨੋ ਵਿਦਥੇषੁ ਜਗ੍ਮਯਃ । ਅਗ੍ਨਿਜਿਹ੍ਵਾ ਮਨਵਃ ਸੂਰਚਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਨੋ ਦੇਵਾ ऽ ਅਵਸਾ ਗਮਨ੍ਨ੍ ਇਹ
ਮਰੁਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਅਗਨੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਸੂਰਜ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਣ।
ਭਦ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣੇਭਿਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਮ ਦੇਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਕ੍ਸ਼ਭਿਰ੍ ਯਜਤ੍ਰਾਃ । ਸ੍ਥਿਰੈਰ੍ ਅਙ੍ਗੈਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵਾꣳਸਸ੍ ਤਨੂਭਿਰ੍ ਵ੍ਯਸ਼ੇਮਹਿ ਦੇਵਹਿਤਂ ਯਦ੍ ਆਯੁਃ
ਹੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਸੁਣੀਏ; ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਵੇਖੀਏ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕਰੀਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਉਮਰ ਜੀਵੀਏ।
ਸ਼ਤਮ੍ ਇਨ੍ ਨੁ ਸ਼ਰਦੋ ऽ ਅਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਯਤ੍ਰਾ ਨਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਾ ਜਰਸਂ ਤਨੂਨਾਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਸੋ ਯਤ੍ਰ ਪਿਤਰੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮਾ ਨੋ ਮਧ੍ਯਾ ਰੀਰਿषਤਾਯੁਰ੍ ਗਨ੍ਤੋਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁਢਾਪਾ ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਨਾ ਘਿਸੇ। ਜਿੱਥੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰਾਹ ਵਿਚੋਂ ਨਾ ਮੁੱਕੇ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਮਾਤਾ ਸ ਪਿਤਾ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ऽ ਅਦਿਤਿਃ ਪਞ੍ਚ ਜਨਾ ऽ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਜਾਤਮ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਜਨਿਤ੍ਵਮ੍
ਅਦਿਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਅਦਿਤੀ ਹੀ ਹੈ।
ਮਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ऽ ਅਰ੍ਯਮਾਯੁਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऽ ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਮਰੁਤਃ ਪਰਿ ਖ੍ਯਨ੍ । ਯਦ੍ ਵਾਜਿਨੋ ਦੇਵਜਾਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਿਦਥੇ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ
ਮਿੱਤਰ, ਵਰੁਣ, ਅਰਯਮਾਨ, ਇੰਦਰ, ਰਭੂ ਤੇ ਮਰੁਤ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਨਾ ਘਟਾਉਣ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤੱਬ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਆਨ ਕਰੀਏ।
ਯਨ੍ ਨਿਰ੍ਣਿਜਾ ਰੇਕ੍ਣਸਾ ਪ੍ਰਾਵृਤਸ੍ਯ ਰਾਤਿਂ ਗृਭੀਤਾਂ ਮੁਖਤੋ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਸੁਪ੍ਰਾਙ੍ ਅਜੋ ਮੇਮ੍ਯਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ऽ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਪੂष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤਿ ਪਾਥਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ, ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦੀ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਬੱਕਰਾ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਾਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਛਾਗਃ ਪੁਰੋ ऽ ਅਸ਼੍ਵੇਨ ਵਾਜਿਨਾ ਪੂष੍ਣੋ ਭਾਗੋ ਨੀਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਿਯਂ ਯਤ੍ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਮ੍ ਅਰ੍ਵਤਾ ਤ੍ਵष੍ਟੇਦ੍ ਏਨꣳ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸਾਯ ਜਿਨ੍ਵਤਿ
ਇਹ ਬੱਕਰਾ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਪੂੜੀ ਘੋੜੇ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਟਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੌਸ਼ਰਵਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਧਵਿष੍ਯਮ੍ ऋਤੁਸ਼ੋ ਦੇਵਯਾਨਂ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਮਾਨੁषਾਃ ਪਰ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵਂ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਅਤ੍ਰਾ ਪੂष੍ਣਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭਾਗ ऽ ਏਤਿ ਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਯਨ੍ਨ੍ ਅਜਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ-ਸਿਰ, ਲੋਕ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੱਕਰਾ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹੋਤਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰ੍ ਆਵਯਾ ऽ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧੋ ਗ੍ਰਾਵਗ੍ਰਾਭ ऽ ਉਤ ਸ਼ꣳਸ੍ਤਾ ਸੁਵਿਪ੍ਰਃ । ਤੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸ੍ਵਰਂਕृਤੇਨ ਸ੍ਵਿष੍ਟੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਆ ਪृਣਧ੍ਵਮ੍
ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ, ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਚਾਰਕ—ਇਹ ਸਭ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਚੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ, ਭੰਡਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੂਪਵ੍ਰਸ੍ਕਾ ऽ ਉਤ ਯੇ ਯੂਪਵਾਹਾਸ਼੍ ਚषਾਲਂ ਯੇ ऽ ਅਸ਼੍ਵਯੂਪਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਯੇ ਚਾਰ੍ਵਤੇ ਪਚਨꣳ ਸਮ੍ਭਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਤੋ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭਿਗੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਨ ऽ ਇਨ੍ਵਤੁ
ਜੋ ਯੂਪ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੂਪ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਲਈ ਯੂਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਘੋੜੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਸੁਮਨ੍ ਮੇ ਧਾਯਿ ਮਨ੍ਮ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਆਸ਼ਾ ऽ ਉਪ ਵੀਤਪृष੍ਠਃ । ਅਨ੍ਵ੍ ਏਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ऽ ऋषਯੋ ਮਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁष੍ਟੇ ਚਕृਮਾ ਸੁਬਨ੍ਧੁਮ੍
ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੁਣੀ ਹੋਈ ਬੈਠਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਾਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਵਾਜਿਨੋ ਦਾਮ ਸਂਦਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਵਤੋ ਯਾ ਸ਼ੀਰ੍षਣ੍ਯਾ ਰਸ਼ਨਾ ਰਜ੍ਜੁਰ੍ ਅਸ੍ਯ । ਯਦ੍ ਵਾ ਘਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਮ੍ ਆਸ੍ਯੇ ਤृਣꣳ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ऽ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਰੱਸਾ, ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਸੀ, ਲੀਸ਼, ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਘਾਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰਵਿषੋ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਸ਼ ਯਦ੍ ਵਾ ਸ੍ਵਰੌ ਸ੍ਵਧਿਤੌ ਰਿਪ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ । ਯਦ੍ਧਸ੍ਤਯੋਃ ਸ਼ਮਿਤੁਰ੍ ਯਨ੍ ਨਖੇषੁ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ऽ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਉੱਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਜੋ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਹਾੜੀ ਜਾਂ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਜੋ ਉਖੜਿਆ, ਜੋ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ ਊਵਧ੍ਯਮ੍ ਉਦਰਸ੍ਯਾਪਵਾਤਿ ਯ ऽ ਆਮਸ੍ਯ ਕ੍ਰਵਿषੋ ਗਨ੍ਧੋ ऽ ਅਸ੍ਤਿ । ਸੁਕृਤਾ ਤਚ੍ਛਮਿਤਾਰਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੂਤ ਮੇਧꣳ ਸ਼ृਤਪਾਕਂ ਪਚਨ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਸ ਦੀ ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਆਣੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੰਭਾਲਣ, ਤੇ ਉਹ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਉਣ।
ਯਤ੍ ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਪਚ੍ਯਮਾਨਾਦ੍ ਅਭਿ ਸ਼ੂਲਂ ਨਿਹਤਸ੍ਯਾਵਧਾਵਤਿ । ਮਾ ਤਦ੍ ਭੂਮ੍ਯਾਮ੍ ਆ ਸ਼੍ਰਿषਨ੍ ਮਾ ਤृਣੇषੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਦ੍ ਉਸ਼ਦ੍ਭ੍ਯੋ ਰਾਤਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਕਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜੋ ਦਰਦ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਚੋਟ ਲੱਗੀ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਨਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਯੇ ਵਾਜਿਨਂ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਕ੍ਵਂ ਯ ऽ ਈਮ੍ ਆਹੁਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ ਨਿਰ੍ ਹਰੇਤਿ । ਯੇ ਚਾਰ੍ਵਤੋ ਮਾꣳਸਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ ਉਪਾਸਤ ऽ ਉਤੋ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭਿਗੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਨ ऽ ਇਨ੍ਵਤੁ
ਜੋ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੁਗੰਧੀ ਹੈ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਮਾਸ ਮੰਗਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।