ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਤੇਜ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤਾਪ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ ਨਾਲ, ਹਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਰਨ ਦੇਵਤਾ ਵਰਨ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ, "ਹੇ ਵਰਨ, ਤੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਾ ਲੈ ਜਾਈਂ।" ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਤਾਪ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸੂਰਜ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਜੋਤ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਲ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ, ਪੰਖ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸੁਰਗ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਣ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੋ ਅਟੱਲ, ਉੱਡਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਭੀ ਉਹਨਾਂ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਉੱਡੀਏ, ਜਿਥੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗਏ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਦਕ੍ਸ਼, ਸ਼ੇਨ, ਧਰਮੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਭੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਪਾਣੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈਂ। ਅਸਮਾਨ, ਮੀਂਹ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਵਰਖਾ ਦੇ।" ਉਹ ਯਜਨਾ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਵਸੁ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਾਲਾ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਛਿਤ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ, ਦਿਲ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਜਾਵੇ, ਜਿਥੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਸਨ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਖਜਾਨੇ ਵਾਂਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਯਜਮਾਨ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਗੇ—ਉਹਨੂੰ ਉੱਚੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਆਸਨ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ; ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਉਠ, ਅੱਗੀ, ਇੱਛਤ ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਆਸਨ ਤੇ, ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਬੈਠਣ।" ਅੱਗੀ ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਢੋਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਅੱਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਜਿੱਥੇ ਮਧੁ ਅਤੇ ਘਿਉ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਥੇ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਅੱਗੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹਾਂ; ਘਿਉ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਹੈ, ਅਮਰਤ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਹੈ; ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਤਹਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਅਖੁੱਟ ਤਾਪ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਹਵਨ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਰਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਯਜੁਸ ਮੰਤ੍ਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਾਮ ਗੀਤ ਹਾਂ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਨਮੇ ਸਾਰੇ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈਂ—ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਭਲਾ ਦੇ।" ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਬਹੁਤ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ, ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਪੈਰ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੀਵੀਂ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ। "ਤੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਦੂਰ ਦੇ ਅਤੇ ਪਾਰਲੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣਾ ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ ਤਾਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ।" ਜਿਵੇਂ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅੱਗ ਦੂਰੋਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਵੀਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਅੱਗੀ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅੱਗ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। "ਹੇ ਅੱਗੀ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ; ਧਨ, ਬਹੁਤਾਈ, ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ; ਇਨਾਮ ਪਿੱਛੋਂ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ, ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।" "ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ; ਸਭ ਤੋਂ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ।" "ਅੱਗੀ, ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਵਧਾਨ ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦਿਣ।" "ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਸੁਣ; ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪ ਰੱਖ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸੋਮ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਿੱਠਾਸ, ਤਾਕਤ, ਅਮਰਤਾ, ਅਤੇ ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੋਮਾ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਕਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਪੀਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭੇਟ ਹੈ, ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਾਯੂ ਦੇ ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੋਮਾ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਹੀ ਸੋਮਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵੀ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੀ ਸਦੀਵੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਗਦੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸੁੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਣ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰ ਦੀ ਵੀ ਸੋਧ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਪੀਟਿਆ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਨਸ਼ੇ ਲਈ; ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਭੋਜਨ ਰੱਖ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜੌ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜੋ ਕੁਸ਼ ਗਾਹਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੁਤ੍ਰਮਾਨ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—ਤੇਜ, ਵੀਰਤਾ, ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ। ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਵੀਰਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—ਆਨੰਦ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ। "ਤੂੰ ਚਮਕ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕ ਵਸਾ; ਤੂੰ ਵੀਰਤਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀਰਤਾ ਵਸਾ; ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤਾਕਤ ਵਸਾ; ਤੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਸਾ; ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਿਸ਼ਚਯ ਵਸਾ; ਤੂੰ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਵਸਾ।" ਜੋ ਵਾਘ, ਭੇਡੀਆ, ਗਿੱਧ, ਬਾਜ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਕਰਜ਼ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਮੈਨੂੰ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ; ਮੈਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਸਰਸਵਤੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੌਂਸਲੇ, ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਤੇਜ, ਤਾਕਤ, ਚਮਕ, ਆਨੰਦ, ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਚੰਗਿਆਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਸਕਣ।