ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, “ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਮਿਲਣ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਮਿਲਣ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਮਿਲਣ, ਰੁੱਤਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਮਿਲਣ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਮਿਲਣ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਸੋਮਲਤਾ, ਰੇਖਾ, ਅਟੱਲਤਾ, ਪ੍ਰਭੂਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ, ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਇੰਦਰ-ਵਾਯੂ ਹੋਮ, ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਸਥਾਨ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਅਤੇ ਮੰਥੀ—ਇਹ ਸਭ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ।” ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, “ਆਗ੍ਰਯਣ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ, ਧ੍ਰੁਵ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਇੰਦ੍ਰਾਗਨੀ, ਮਹਾਵੈਸ਼ਵਦੇਵ, ਮਾਰੁਤਵਤੀਆ, ਨਿਸ਼ਕੇਵਲਯ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਸਾਰਸਵਤ, ਪਤਨੀਵਤ ਅਤੇ ਹਾਰਿਯੋਜਨ—ਇਹ ਵੀ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ।” ਫਿਰ ਉਹ ਯਾਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਯਜਨਾ ਦੇ ਚਮਚੇ, ਪਾਤਰ, ਵਾਯਵਯ ਪਾਤਰ, ਦ੍ਰੋਣਕਲਸ਼, ਸੋਟੇ, ਅਧਿਸ਼ਵਣ, ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਆਧਵਨੀਯ, ਵੇਦਿਕਾ, ਕੁਸ਼ਾ, ਅਵਭ੍ਰਿਥ ਅਤੇ ਸਵਗਾਕਾਰਾ—ਇਹ ਸਭ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਅੱਗ, ਘਰਮਾ, ਅਰਕ, ਸੂਰਜ, ਸਾਹ, ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ, ਧਰਤੀ, ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਉਂਗਲਾਂ, ਸ਼ਕਵਰੀ ਰਿਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਣ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਨਿਯਮ, ਰੁੱਤਾਂ, ਤਪ, ਸਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਉਰਵਸ਼ਠੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਦਰਥੰਤਰਾ ਗੀਤ—ਇਹ ਵੀ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।” ਉਹ ਗਿਣਤੀ ਕਰ ਕੇ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, “ਇੱਕ, ਤਿੰਨ, ਤਿੰਨ, ਪੰਜ, ਪੰਜ, ਸੱਤ, ਸੱਤ, ਨੌ, ਨੌ, ਗਿਆਰਾਂ, ਗਿਆਰਾਂ, ਤੇਰਾਂ, ਤੇਰਾਂ, ਪੰਦਰਾਂ, ਪੰਦਰਾਂ, ਸਤਾਰਾਂ, ਸਤਾਰਾਂ, ਉੱਨੀ, ਉੱਨੀ, ਇਕੀ, ਇਕੀ, ਤੇਈ, ਤੇਈ, ਪੱਚੀ, ਪੱਚੀ, ਸਤਾਈ, ਸਤਾਈ, ਉਣਤੀ, ਉਣਤੀ, ਇਕੱਤੀ, ਇਕੱਤੀ, ਤੇੱਤੀ, ਤੇੱਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।” ਫਿਰ, “ਚਾਰ, ਅੱਠ, ਅੱਠ, ਬਾਰਾਂ, ਬਾਰਾਂ, ਸੋਲਾਂ, ਸੋਲਾਂ, ਵੀਹ, ਵੀਹ, ਚੌਵੀ, ਚੌਵੀ, ਅਠਾਈ, ਅਠਾਈ, ਬਤੀ, ਬਤੀ, ਛੱਤੀ, ਛੱਤੀ, ਚਾਲੀ, ਚਾਲੀ, ਚੁਆਲੀ, ਚੁਆਲੀ, ਅੜਤਾਲੀ, ਅੜਤਾਲੀ—ਇਹ ਵੀ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।” ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, “ਤਿੰਨ ਸਾਲਾ ਨਰ-ਮਾਦਾ, ਦੋ ਸਾਲਾ ਨਰ-ਮਾਦਾ, ਪੰਜ ਸਾਲਾ ਨਰ-ਮਾਦਾ, ਤਿੰਨ-ਵਾਰ ਦੂਧ ਪੀਤੇ ਨਰ-ਮਾਦਾ, ਚਾਰ ਸਾਲਾ ਨਰ-ਮਾਦਾ—ਇਹ ਸਭ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋਣ।” ਫਿਰ, “ਛੇ ਸਾਲਾ ਨਰ-ਮਾਦਾ, ਬਲਦ, ਗਾਂ, ਵੱਛਾ, ਜੋੜੀ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ—ਇਹ ਵੀ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋਣ।” ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਬਲ ਲਈ, ਵਾਧੂ ਲਈ, ਸੰਤਾਨ ਲਈ, ਕਰਮ ਲਈ, ਧਨ ਲਈ, ਦਿਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਦਿਨ ਲਈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲਈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲਈ, ਨਾਸਕ ਲਈ, ਨਾਸਕ ਲਈ, ਅੰਤਕ ਲਈ, ਅੰਤ ਲਈ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਲਈ, ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ। ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤਾਕਤ, ਵਰਖਾ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, “ਸਾਹ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਬੋਲੀ, ਮਨ, ਆਤਮਾ, ਗਿਆਨ, ਜੋਤ, ਸਵਰਗ, ਪਿਠ, ਅਤੇ ਆਪ ਯਜਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣ। ਚੰਦ, ਯਜੁਸ, ਰਿਕ, ਸਾਮ, ਬ੍ਰਹਤ ਅਤੇ ਰਥੰਤਰਾ ਇੱਥੇ ਹੋਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਅਸੀਂ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ; ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਬਣ ਗਏ। ਸ੍ਵਾਹਾ!” ਉਹ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਬਲ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਉਸ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਰਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰਣ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਸਾਰੇ ਮਾਰੁਤ, ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਲਾਈਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਣ; ਸਾਰਾ ਧਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, “ਸੱਤ ਖੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ; ਤਾਕਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਧਨ ਦੇਵੇ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਅੱਜ ਤਾਕਤ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਉਪਹਾਰ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਤਾਕਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੋਮ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤਾਕਤ ਨੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਮੈਂ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਤਾਕਤ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ; ਤਾਕਤ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਕਤ ਨੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣਾਂ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਜਲਾਂ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ, ਅਕਾਸ਼-ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ—ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਹੋਣ।” ਫਿਰ, “ਦੇਵੀ ਸਾਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੇ ਸਵਾਮਿਤਵ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਅੱਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸਤ ਹੈ, ਗੰਧਰਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੌਦੇ ਤੇ ਜਲਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਆਨੰਦ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਸਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਆਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ।” ਫਿਰ, “ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਧਰਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਤੇ ਜਲਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਜੀਵਨ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਸਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਆਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਸੁਸ਼ੁਮਣਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਗੰਧਰਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਾਰੇ ਤੇ ਜਲਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਸਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਆਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ।” ਫਿਰ, “ਇਸ਼ਿਰਾ, ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਵਾਤਾਵਰਨ, ਗੰਧਰਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜਲਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਸਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਆਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਭੁਜਯੂ, ਗਰੁੜ, ਯਜਨਾ, ਗੰਧਰਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਉਪਹਾਰ ਤੇ ਜਲਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਸਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਆਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ।” ਫਿਰ, “ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਮਨ, ਗੰਧਰਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਭਜਨ ਤੇ ਧੁਨੀਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਆਹੁਤੀ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਸਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਆਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੱਥੇ ਹੈ—ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਇਸ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਸ੍ਵਾਹਾ।” ਫਿਰ, “ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈਂ, ਅਕਾਸ਼ ਹੈਂ, ਨਮੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੰਗਲਮਈ, ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ—ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ। ਸ੍ਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਵਾਤਾਵਰਨ ਹੈਂ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈਂ, ਮੰਗਲਮਈ, ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ—ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ। ਸ੍ਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਸਹਾਇਕ ਹੈਂ, ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੰਗਲਮਈ, ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ—ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ। ਸ੍ਵਾਹਾ।” ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀਆਂ ਉਹ ਕਿਰਨਾਂ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜੋਤਾਂ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾ ਦੇਣ।” ਫਿਰ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਜੋਤਾਂ ਜੋ ਸੂਰਜ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗੀ, ਉਹਨਾਂ ਜੋਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਮਿਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਮਿਲੇ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਮਿਲੇ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਮਿਲੇ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਆ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਨਾਲ, ਯਜਮਾਨ ਤੈਨੂੰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੀ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਆਯੁ ਨਾ ਲੈ ਜਾ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਾਪ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੂਰਜ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੋਤ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੂਰਜ, ਸ੍ਵਾਹਾ।” ਫਿਰ, “ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ, ਪਰਾਂਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਪਰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਉਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਡੀਏ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਤਨ, ਪਹਿਲਾ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗਏ ਹਨ।” ਫਿਰ, “ਇੰਦੁ, ਦਕਸ਼, ਸ਼੍ਯੇਨ, ਧਰਮੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੰਛੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਵੱਡੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋਇਆ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਭੀ ਹੈਂ, ਜਲ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ; ਸਾਰਵਭੌਮ ਆਸਰਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਫੈਲਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਫਿਰ, “ਤੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ; ਅਕਾਸ਼, ਵਰਖਾ, ਵਾਤਾਵਰਨ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ—ਸਾਨੂੰ ਵਰਖਾ ਦੇ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ ਯਜਨਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਵਸੁ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਚਾਹੀਦੇ ਧਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।” ਫਿਰ, “ਚਾਹੀਦਾ ਅੱਗ, ਜਿਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਵੇ; ਚਾਹੀਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਹਰ ਤੱਤ, ਹਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਹਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਹਰ ਚਮਕ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ।