ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਆਹੁਤੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਚੌਥੇ ਯਜਨਾ-ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੋਂ ਵਚਨ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਲਟਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿਰਣ—ਸਵਿਤਾ—ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਸਾਹਮਣੇ ਉਭਰੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸੁਰੱਖਿਅਕ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਪਣ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਘੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਲਾਲ-ਰੰਗਾ, ਉੱਕਾ-ਬੁੱਕਾ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ, ਪੂਰਬੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਭਜਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਰਾਜ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ; ਉਹ ਰਥਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਵਾਨ, ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਆਹਵਾਨ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਆਹਵਾਨ ਵੀ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਉਠੀ ਹੋਈ ਹਥ ਦੀ ਪਕੜ ਨਾਲ ਤੇਜ ਦਾ ਸਰੋਤ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਹਥ ਦੀ ਪਕੜ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਪਕੜ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਡਾ ਦੇਵੋ। ਅੱਗ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ। ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ। ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੁਰੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ ਰਹੋ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕੋ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਓ, ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦਿਓ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਤੋਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਫੈਲਾਈ। ਅੱਗ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਖ। ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ, ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੱਕ ਹੀ ਬੱਚੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਅੰਦਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ, ਦਾਤਾ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਟਿਕਾਓਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂਆਂ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਲਈ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਸਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ ਹੈਂ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਦੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ। ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਅੱਗ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਸਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਬੈਠਣ। ਮੈਂ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਪਾ, ਲਾਲਚਣੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਸੀਸ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਣਵਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਾਂ ਤੋਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਦੁੱਧਿਆ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਉੱਚੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ, ਹੇਠਲੇ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਗਰਭ ਤੋਂ ਤੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਚਮਕ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਵਾਨ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਸਾਰੇ ਇਨਾਮ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਘੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਆਏ, ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਖਵਾਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸੱਤ ਪ੍ਰਜਵਲਨ ਹਨ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀਆਂ ਸੱਤ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਤ ਪਿਆਰੇ ਆਸਨ। ਸੱਤ ਪੁਜਾਰੀ, ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸੱਤ ਗਰਭਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ। ਸਵਾਹਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਸੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤੇ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲੀ; ਚਮਕਦਾਰ, ਸੱਚ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਮਹਾਨ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ, ਵੱਖਰੀ, ਮਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ, ਤੇ ਅਨੁਕੂਲ; ਮਾਪੀ ਹੋਈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਪੀ, ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ। ਕ੍ਰਮ, ਸੱਚ, ਅਡੋਲਤਾ, ਤੇ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ; ਧਾਰਕ, ਵਿਵਸਥਾਕਾਰ, ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ। ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨਾਲ; ਸੀਮਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰ, ਦੂਰ ਵੈਰੀ, ਸੈਨਾ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ, ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ, ਅਨੁਕੂਲ—ਉਹ ਆਉਣ। ਜੋ ਮਾਪੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਪੇ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ। ਧਨ ਵਾਲਾ, ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸੜਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ; ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ, ਟਹਿਣੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਉਤਸ਼ਾਹਕ। ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣਾ, ਕਾਲਾ, ਕੰਬਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਮਲਾਵਰ, ਸੁੱਟਣ ਵਾਲਾ—ਸਵਾਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਰੁਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਦੇਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੈਨਾ ਇਸ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੇ। ਇਹ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਛਾਤੀ ਪੀ ਲੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਮਿੱਠੀ, ਵਹਿੰਦੀ ਧਾਰ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਆਸਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਆ। ਘੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਘੀ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈ; ਘੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਘੀ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਆਹੁਤੀ ਚੁੱਕ ਲੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲਹਿਰ ਉੱਠੀ; ਬੜੀ ਸੁਕਸ਼ਮਤਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। ਘੀ ਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਮ, ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਜਿਹੜੀ ਜੀਭ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਾਭੀ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਘੀ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਪੁਜਾਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਚਾਰ-ਸਿੰਗਾ ਬਲਦ ਹੈ ਜੋ ਉਤਰੇਆ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਚਾਰ ਸਿੰਗ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ, ਦੋ ਸਿਰ, ਤੇ ਸੱਤ ਹੱਥ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਬਲਦ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਇਆ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਇੱਕ, ਤੇ ਇੱਕ ਵੇਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਿਕਾਲਿਆ। ਇਹ ਧਾਰਾਂ ਦਿਲ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਸੌ-ਗੁਣਾ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੈਰੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਝਾੜ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਾਂਆਂ ਵਾਂਗ, ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ। ਇਹ ਘੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਮਹਾਨ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੀਆਂ, ਅੱਗ ਵੱਲ। ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਾਤਵੇਦਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।