ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜੇ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਅੱਗੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਦਿਵਯ ਜੀਭ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਤੇ ਭੋਗ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵੇ। ਇਹ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿੱਚ ਅਜਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਅੱਗ, ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਅੱਗੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਘਾਹ ਵਿੱਚ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਯਹ ਆਰਾਧਨਾ ਦੇ ਯੋਗ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਅਣਬੁਲਾਏ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਮਧੂ ਤੇ ਘੀ ਪੀਣ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਦਿਵਤਾ ਬਣੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਾ ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਹ, ਪ੍ਰਾਣ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗਤੀ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੋਣ। ਅੱਗੀ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਵਾਂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਸੀ ਆਧਾਰ, ਕੀ ਸੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਕੀ ਸੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ? ਕਿੱਥੋਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ? ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਚਿਹਰੇ, ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਖਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਕੋ ਰੱਬ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਹਨ—ਕਿਹੜਾ ਸੀ ਉਹ ਜੰਗਲ, ਕਿਹੜਾ ਸੀ ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣੀ? ਉਹ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਉਹ ਉੱਚੇ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਆਸਥਾਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਏ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਯਜਨ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦੇਵੇ, ਇੱਥੇ ਮਘਵਾਨ ਸਾਡਾ ਗਿਆਨੀ ਮਿਤਰ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਜ਼ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਬੁਲਾਵਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਰਾਧਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਵੇ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਯਜਨ ਵਧਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਜੇਯ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਬਣਾਇਆ; ਜਦੋ ਸਭ ਕੁਝ ਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਰਚਨਹਾਰ, ਵਿਵਸਥਾਪਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਵਾਨ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਆਰਪਣਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਭੋਗੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਇੱਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਸਾਡਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਾਡਾ ਵਿਵਸਥਾਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਆਸਥਾਨ ਤੇ ਲੋਕ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਇਕੋ ਹੈ—ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗਾਇਕ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਧਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਏ। ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ; ਜਲਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਹਿਲਾ ਅੰਡਾ ਧਾਰਿਆ, ਜਿਥੇ ਪੁਰਾਤਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਿਆ? ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਅੰਡਾ, ਜੋ ਜਲਾਂ ਨੇ ਧਾਰਿਆ, ਜਿਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਅਜਨਮੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਇਕ ਰਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਬਣਾਇਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਭਜਨ ਗਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ; ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਦੂਜਾ ਬਣਿਆ; ਤੀਜਾ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੜੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਅਤੇ ਜਲਾਂ ਦੇ ਅੰਡੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰਖੇ। ਉਹ ਤੇਜ਼, ਗੂੰਜਦਾਰ, ਬਲਵਾਨ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਜੇਤੂ, ਬਿਨਾ ਝਪਕਣ ਵਾਲਾ, ਇਕਲਾ ਵੀਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੇਤੂ, ਬਿਨਾ ਝਪਕਣ ਵਾਲਾ, ਤਿੱਖਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਿਚ ਔਖਾ, ਨਿਡਰ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤੋ, ਇਕੱਠੇ ਖੜੋ, ਹੇ ਮਰਦੋ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੋ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਹਨ, ਤਲਵਾਰਧਾਰੀ, ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਦਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ; ਮਿਲ ਕੇ ਜੇਤੂ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੱਖੀ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਧੱਕੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੋੜੋ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲੋ, ਜੇਤੂ ਬਣੋ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਵੋ। ਜੋ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਡਿਗਣ-ਨਾ-ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵੀਰ, ਬਲਵਾਨ, ਤੇਜ਼, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ, ਤਿੱਖਾ; ਬਹਾਦਰੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜਨਮੇ—ਇੰਦਰ, ਜੇਤੂ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਧਨ-ਦਾਤਾ ਬਣੋ। ਜੋ ਬੰਧਨ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ, ਜੇਤੂ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ; ਹੇ ਸਾਥੀਓ, ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਅਪਣਾਓ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਤਨ ਕਰੋ। ਇੰਦਰ, ਉਹ ਵੀਰ, ਸੌ-ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਬਰ ਨਾਲ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਿਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਜੇਯ—ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਚੀ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਆਗੂ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸੱਜਾ ਹੱਥ, ਯਜਨ ਆਧਾਰ, ਸੋਮਾ ਅੱਗੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤ ਜੇਤੂਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ, ਵਰਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਭੀੜ, ਮਹਾਨ-ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ—ਜਿੱਤੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉੱਠੇ। ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਹਥਿਆਰ ਉਠਾ; ਮੇਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਉੱਚੇ ਕਰ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਸਕ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਚੱਕ; ਜਿੱਤੂ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋਣ। ਇੰਦਰ ਸਾਡੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੇ ਤੀਰ ਜੇਤੂ ਹੋਣ; ਸਾਡੇ ਵੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋਣ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਲੈ ਜਾ; ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਸਾੜ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦੇ। ਛੁਟ ਕੇ, ਉੱਡ ਜਾ, ਹੇ ਤੀਰ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਤਿੱਖਾ ਹੋਇਆ; ਜਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ। ਜਾ, ਜੇਤੂ ਹੋ, ਹੇ ਮਰਦੋ; ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਤਿੱਖੇ, ਅਜੇਯ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।