ਹੇ ਭਗਤੋ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਅਨੇਕ ਹਨ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਹਜ਼ਾਰ ਕੋਸ ਦੂਰ ਰੱਖਣ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਵਰਖਾ ਹਨ—ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਉਪਰ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੱਸ-ਦੱਸ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਹਵਾ ਹਨ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸ-ਦੱਸ, ਉਪਰ ਵੀ ਦੱਸ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ। ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਅਨਾਜ ਹਨ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰੀ, ਤੇ ਉਪਰ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੱਸ-ਦੱਸ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ। ਵੈਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਪੱਥਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਕਤ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਦਿਊਤ ਚਲੇ। ਅਗਲੇ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਗਨਿਦੇ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਗਾਇਾਂ ਬਣ ਜਾਣ, ਇੱਕ, ਦੱਸ, ਸੋ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਦੱਸ ਲੱਖ, ਦੱਸ ਕਰੋੜ, ਦੱਸ ਅਰਬ, ਦੱਸ ਖਰਬ, ਦੱਸ ਨੀਲ, ਸਮੁੰਦਰ, ਮੱਧ, ਅੰਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਇਹ ਇੱਟਾਂ, ਅੱਗਨਿ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਾਂ ਹੋਣ। ਤੂੰ ਰੁਤਾਂ ਦੀ ਹੈਂ, ਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀ, ਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ। ਤੂੰ ਘਿਉ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ, ਅਖੁੱਟ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਝਾਗ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਪਾਲੇ ਦੀ ਝਿੱਲੀ ਨਾਲ ਵੀ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਅੱਗਨਿ, ਆ ਜਾ, ਕਿੰਨੀ ਪਤਲੇ ਕੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੀਤ ਹੈਂ। ਮੇਡਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆ; ਇਹ ਯਜਨਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ। ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਅੱਗਨਿ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਜਿਹੀ ਜ਼ਬਾਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗਨਿ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾ। ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ; ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਤਰਸ ਵਾਲਾ, ਅਜਰ। ਤੇਰੀ ਲਪਟ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੀ ਜਲਣ ਨੂੰ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਘਾਹ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਦੇਵ ਹਨ, ਯੋਗ ਭੇਟ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਯੋਗ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਆਪ ਹੀ, ਬਿਨਾਂ ਸੱਦੇ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘਿਉ ਪੀਣ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਦੇਵਤਾ ਬਣੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਨਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਸਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਚਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਅੱਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸਭ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਸਾੜ ਦੇ। ਅੱਗਨਿ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੇਟ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਬੈਠੇ; ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਵਾਂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਕੀ ਆਧਾਰ ਸੀ, ਕੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ, ਕੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ? ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਕਿੱਥੋਂ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਧਾਇਆ? ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਚਿਹਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਫੂਕਦਾ ਹੈ; ਇਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਰਚਣ ਵਾਲਾ। ਕਿਹੜਾ ਜੰਗਲ, ਕਿਹੜਾ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣੀ? ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਮੱਧਲੇ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਵਾਲੇ ਆਸਰੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ; ਆਪ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਭੇਟ ਨਾਲ ਵਧਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ; ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਉਲਝਣ, ਇੱਥੇ ਮਘਵਾਨ ਸਾਡਾ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ, ਬੋਲੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸਭ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਭੇਟ ਵਧਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਖਿਆਕਰਤਾ, ਅਜੇਤੂ ਬਣਾਇਆ; ਲੋਕ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਸੱਦੋ। ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਮਨ ਨਾਲ, ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਰਚਿਆ; ਜਦੋਂ ਅੰਤ ਠੀਕ ਹੋਏ, ਤਦ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਫੈਲ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਮਨ ਨਾਲ, ਇਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ; ਰਚਨਹਾਰ, ਵਿਵਸਥਾਪਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਵਾਨ; ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੋ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਤ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਵਿਵਸਥਾਪਕ, ਜੋ ਆਸਰੇ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ—ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਲ ਕੇ ਧਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ; ਚਾਨਣ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਲੋਕ ਬਣਾਏ। ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ; ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਧਾਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਤਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਖਿਆ? ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਧਾਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਅਜਨਮੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਇਕ ਰਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਬਣਾਇਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬੋਲਦੇ, ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਜਨ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹੋ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ; ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਦੂਜਾ ਬਣਿਆ; ਤੀਜੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਬੀਜ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਰੱਖਿਆ। ਤੇਜ਼, ਗੂੰਜਦਾਰ, ਬਲਵਾਨ, ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ; ਜਿੱਤੂ, ਅਖੰਡ, ਇਕੱਲਾ ਵੀਰ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ। ਜਿੱਤੂ, ਅਖੰਡ, ਭਿਆਨਕ, ਤੇਜ਼, ਹਿਲਣ-ਅਣਯੋਗ, ਨਿਡਰ; ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤੋ, ਓ ਪੁਰਸ਼ੋ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੀਰਧਾਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੋ। ਉਹ, ਤੀਰ-ਧਾਰੀ, ਤਲਵਾਰ-ਧਾਰੀ, ਮਾਲਕ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨਾਲ; ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤੂ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ, ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਡਟਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਚਲਾਓ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਧੱਕੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੋੜੋ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲੋ, ਜਿੱਤੂ, ਸਾਡੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਵਾਧੂ ਬਣੋ।