ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਰੁਖ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਮੋੜ ਦੇ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅਣਗਿਣਤ ਰੁਦ੍ਰਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਕੋਸ ਦੂਰ ਰੱਖਣ। ਤੇਰਾ ਵਾਸ਼ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਥੇ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਹਜ਼ਾਰ ਕੋਸ ਦੂਰ ਰੱਖਣ। ਉਹ ਨੀਲੇ ਗਲ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਕੰਠ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ। ਐਸੇ ਹੀ, ਨੀਲੇ ਗਲ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੰਠ ਵਾਲੇ ਸ਼ਰਵਾ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੂਰ ਰੱਖਣ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਪੀਲੇ, ਨੀਲੇ ਗਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ। ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਹਜ਼ਾਰ ਕੋਸ ਦੂਰ ਰੱਖਣ। ਜਿਹੜੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਕ ਹਨ, ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਾਹਣਾਂ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤਰਕਸ਼ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ। ਜੋ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ। ਜਿਹੜੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਇੱਥੇ ਦਰਸਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਹਜ਼ਾਰ ਕੋਸ ਦੂਰ ਰੱਖਣ। ਅਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਉਹਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਵਰਖਾ ਹਨ। ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਉਪਰ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੱਸ-ਦੱਸ ਰੁਦ੍ਰਾ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਹਵਾ ਹਨ। ਪੰਜ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸ-ਦੱਸ ਰੁਦ੍ਰਾ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਭੋਜਨ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੱਸ-ਦੱਸ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਣੀ, ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਰੁਤ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ। ਪੱਥਰ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਕਤ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਵਜਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਹੇ ਅੱਗ, ਮੇਰੀਆਂ ਇਹ ਇੱਟਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਣ। ਇੱਕ, ਦਸ, ਦਸ ਸੌ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਲੱਖ, ਦਸ ਦਸ-ਲੱਖ, ਦਸ ਕਰੋੜ, ਦਸ ਦਸ-ਕਰੋੜ, ਦਸ ਅਰਬ, ਦਸ ਦਸ-ਅਰਬ, ਦਸ ਖਰਬ, ਦਸ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੱਧ, ਅੰਤ, ਉੱਚਾ—ਇਹ ਇੱਟਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਣ। ਤੂੰ ਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈਂ, ਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਘੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਨ-ਚਾਹੀ, ਅਥਾਹ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਫੇਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਪਾਲੇ ਦੀ ਝਿਲੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਨੇੜੇ ਆ, ਬਾਂਸ ਵਾਂਗ ਆ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤ ਹੈਂ। ਮੇਡਕ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆ; ਸਾਡਾ ਇਹ ਯਜਨ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਉਤਰਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਆਰਾਮ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਮਿਠੀ ਦੇਵੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਭੇਟ ਲਿਆ। ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ, ਦਇਆਵਾਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ, ਹਵਾ ਦੀ ਚਾਲ ਵਾਂਗ, ਸਦੀਵੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ। ਤੇਰੀ ਲਪਟ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੀ ਜਲਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ। ਘਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ। ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਸੱਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘੀ ਪੀ ਲੈਣ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਪਾਈ, ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਸਾਂਸ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਉਚਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪਰਚਲਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਤਿੱਖੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਸਾੜ ਦੇ। ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੁਨਿ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਬੈਠਿਆ; ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਅਸਲ ਅਧਾਰ ਕੀ ਸੀ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀ ਸੀ, ਕਹਾਣੀ ਕੀ ਸੀ? ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਕਿੱਥੋਂ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ? ਜਿਸ ਦੇ ਅੱਖ, ਚਿਹਰਾ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪੈਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਫੂਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਕਿਹੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਕਿਹੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣੇ? ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ। ਤੇਰੇ ਉੱਚੇ ਆਸਥਾਨ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਤੇ ਇੱਥੇ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ, ਹੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧਾ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ; ਹੋਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਉਲਝਾ ਦੇ—ਇੱਥੇ ਮਘਵਾਨ ਸਾਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦਾਤਾ ਬਣੇ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ, ਬੋਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਜ਼ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਬੁਲਾਈਏ; ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸਭ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਵੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਭੇਟ ਵਧਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਜੇਯ ਰੱਖਿਆ; ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਯੋਗ ਅਰਾਧਨਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਘੀ ਬਣਾਇਆ; ਜਦੋਂ ਹੱਦਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਰਚਨਹਾਰ, ਵਿਵਸਥਾਪਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦਰਸ਼ਕ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਗੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਕ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।