ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਗਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ—ਰੇਤ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੱਕ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਖਰਾਬ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਵਾਂ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਅਤੇ ਵਿਅਪਕ ਰਸਤੇ। ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਬਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਟਾਈ ਤੇ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਨਿਵਾਸ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ—ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੁੱਕੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਵਾਂ, ਧੂੜ ਅਤੇ ਧੁੰਦ, ਜੁਠੀਆਂ ਅਤੇ ਜੁਥੀਆਂ ਜਮੀਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ—ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਝੜਨ ਵਾਲਾ, ਉਖਾੜਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵੱਜਣ ਵਾਲਾ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਕੰਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੀਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਖੇਰਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਖੋਜਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਜੇਯ—ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਰੀਬ, ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੋ; ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੱਜੋ ਨਾ, ਸਾਨੂੰ ਥਪੜ ਨਾ ਮਾਰੋ। ਰੁਦ੍ਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸੂਰਤਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਕਿ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸੁਖੀ, ਪਾਲਤੂ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਰਵ-ਰੋਗ-ਨਾਸਕ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ—ਉਸ ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਮਿਸ਼ਲ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਚੰਡਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਦਾਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ; ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਮੜੀ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਿਨਾਕਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਹੇ ਵਿਖੇਰਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਪਏ ਰਹਿਣ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਮੀਲ ਦੂਰ ਪਏ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਮੀਲ ਦੂਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਪਏ ਰਹਿਣ। ਨੀਲੇ ਗਲ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਗਲ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਮੀਲ ਦੂਰ ਪਏ ਰਹਿਣ। ਪૃਥਵੀ ਉੱਤੇ ਹਿਲਦੇ ਨੀਲੇ ਗਲ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਗਲ ਵਾਲੇ ਸ਼ਰਵਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੀਲ ਦੂਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਪਏ ਰਹਿਣ। ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਪੀਲੇ, ਨੀਲੇ ਗਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੀਲ ਦੂਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਪਏ ਰਹਿਣ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੀਰ-ਧਾਰੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੀਲ ਦੂਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਪਏ ਰਹਿਣ। ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੀਲ ਦੂਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਪਏ ਰਹਿਣ। ਪਾਰਾਂ ‘ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਗੱਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਤੀਰ-ਕੁੰਡੀ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੀਲ ਦੂਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਪਏ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਖਾ ਰਹੇ, ਪਤ੍ਰਾਂ ‘ਤੇ ਪੀ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੀਲ ਦੂਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਪਏ ਰਹਿਣ। ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੀਲ ਦੂਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਪਏ ਰਹਿਣ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਮੀਂਹ ਹਨ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਉਪਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਸ-ਦਸ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇਣ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਹਵਾ ਹਨ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਉਪਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਸ-ਦਸ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇਣ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਭੋਜਨ ਹਨ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਉਪਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਸ-ਦਸ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇਣ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਜੋ ਪੱਥਰ, ਪਹਾੜ, ਪਾਣੀ, ਪੌਦੇ ਅਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਮਰੁਤਾਂ, ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ। ਪੱਥਰ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਵਜਰ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮੇਰੇ ਇਹ ਇੱਟਾਂ ਗਾਂ ਬਣ ਜਾਣ—ਇੱਕ, ਦਸ, ਦਸ ਸੌ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਲੱਖ, ਦਸ ਦਸ-ਲੱਖ, ਦਸ ਕਰੋੜ, ਦਸ ਦਸ-ਕਰੋੜ, ਦਸ ਅਰਬ, ਦਸ ਦਸ-ਅਰਬ, ਦਸ ਖਰਬ, ਦਸ ਸਮੁੰਦਰ, ਵਿਚਕਾਰ, ਅੰਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਟਾਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਬਣ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਰੁਤੂਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਰੁਤੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਰੁਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਰੁਤੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ। ਘੀ ਵਿੱਚ ਵਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਹਿਦ ਵਿੱਚ ਵਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਮ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ, ਅਖੰਡ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਝਾਗ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ। ਤੂੰ ਬਰਫ਼ ਦੀ ਝਿਲੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ। ਕੰਡੀ ਵੱਲ ਆ, ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਕਰ, ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਿਤ ਹੈ। ਡੱਡੂ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆ; ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਉਤਰਨਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ। ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਦਿਵਯ ਜੀਭ ਦੁਆਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਪਹੁੰਚਾ। ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਗਨੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉ। ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਭੋਗ ਲਿਆਉ। ਪਵਿਤ੍ਰ, ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਦੁਆਰਾ, ਧਰਤੀ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ; ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਦੀ ਚਲਣ ਵਾਂਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਤਲਬ ਵਾਲਾ, ਅਜਰ। ਤੇਰੀ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਸਾੜਨ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਮੀ, ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਸਵਾਮੀ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਮੀ, ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਸਵਾਮੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਯਜਨਾ-ਯੋਗ, ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ—ਉਹ, ਬਿਨਾ ਸੱਦੇ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਦ ਅਤੇ ਘੀ ਪੀ ਲੈਣ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਬਣੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕੁਝ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ। ਸਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਉਤਸ਼ਵਾਸ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਲਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਥਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਸਾੜ ਦੇ। ਅਗਨੀ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਯਾਚਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੁਆਰਾ ਸੁਖ, ਪਾਲਣ, ਅਤੇ ਨਿਰਭੈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।