ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਹਸ੍ਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤਰਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ! ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਥੱਲੇ ਰੱਖੋ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿਰੇ ਤੋੜ ਦਿਓ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੋ।” ਉਹ ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ! ਨਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਨਾਂ ਛੋਟਿਆਂ ਨੂੰ; ਨਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ; ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਾਂ ਮਾਰੋ, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਆਘਾਤ ਦਿਓ।” ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾਂ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਸਾਡੀ ਆਯੁ ਨੂੰ ਨਾਂ ਘਟਾਓ, ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾਂ ਦਿਓ; ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਉਜਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਮਾਰੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਸਿਮਰਦੇ ਹਾਂ।” ਭਗਤ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਸੁਵਰਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਅਤੇ ਹਰੀ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪੀਲੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਭਾਵਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਥਵਾਨ, ਵਿਨਾਸਕਾਰੀ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਲਾਲ ਰੰਗੀ, ਮਿਸ਼ਤਰੀ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਜਲ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੰਤਰੀ, ਵਪਾਰੀ, ਬਾੜੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ, ਰੋਣ ਵਾਲੇ, ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਦੌੜਨ ਵਾਲੇ, ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤੀਖ਼ੇ, ਤਰਕਸ਼ਧਾਰੀ, ਚੌਕਸ, ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਠੱਗ, ਘੇਰਨ ਵਾਲੇ, ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰ-ਧਾਰੀ, ਤੀਰ-ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਲਵਾਰਧਾਰੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਕੱਟਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੱਗ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰ-ਧਾਰੀ, ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਤੰਦ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ, ਸੁੱਤੇ, ਜਾਗਦੇ, ਲੇਟੇ, ਬੈਠੇ, ਖੜ੍ਹੇ, ਦੌੜਦੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਥਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਤੀਖ਼ੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੈਨਿਕਾਂ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ, ਸਮੂਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਾਂ, ਹੋਸ਼ਿਆਰਾਂ, ਵਿਅੰਗਾਂ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ, ਫੌਜਾਂ, ਸਰਦਾਰਾਂ, ਰਥਵਾਨਾਂ, ਗੈਰ-ਰਥਵਾਨਾਂ, ਚਲਾਕਾਂ, ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਛੋਟਿਆਂ, ਬੜਈਆਂ, ਰਥ-ਸਾਜ਼ਾਂ, ਕੁੰਭਕਾਰਾਂ, ਹਥਿਆਰਬੰਦਾਂ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ, ਢੇਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਕੁੱਤਿਆਂ, ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਵਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਰਵਾ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਗਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮੁੰਡਿਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਾਨੀ, ਤੇਜ਼-ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਛੋਟੇ, ਬੌਨੇ, ਵੱਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਵਧਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗੇ, ਪਹਿਲੇ, ਤੇਜ਼, ਦੌੜਦੇ, ਲਹਿਰ, ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਗੂੰਜਦਾਰ, ਟਾਪੂ-ਵਾਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮੇ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ, ਅਧੂਰੇ, ਹੇਠਾਂ, ਜੜ੍ਹ, ਚਮਕਦਾਰ, ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੱਖਣ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅੰਤ, ਉਪਜਾਊ, ਥ੍ਰੈਸ਼ਿੰਗ ਗ੍ਰਾਊਂਡ, ਜੰਗਲੀ, ਸਰਹੱਦ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਫੌਜ, ਤੇਜ਼ ਰਥ, ਵੀਰ, ਵਿਆਪਕ, ਗੁਫਾ-ਵਾਸੀ, ਬਕਤਰਬੰਦ, ਢਾਲ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਫੌਜ, ਡੰਮ, ਅਜੇਤ, ਨਿਡਰ, ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ, ਤਰਕਸ਼ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਤੀਖ਼ੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਰਸਤੇ, ਖੱਡ, ਢੇਰ, ਨਾਲਾ, ਝੀਲ, ਗੂੰਜਦਾਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਖੂਹ, ਖੱਡਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਗਰਮ, ਸ਼ੁੱਧ, ਬਿਜਲੀ, ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ, ਹਵਾ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਵਸਣ ਵਾਲੇ, ਘਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸੋਮ, ਰੁਦ੍ਰ, ਤਮਬੇ ਰੰਗੇ, ਲਾਲ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ, ਅੱਗੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੂਰੋਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਾਤਲ, ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਦਰਖ਼ਤ, ਹਰੀ ਜਟਾਂ, ਤਾਰੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸੁਖ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਮੰਗਲਮਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ, ਸਰਹੱਦ ਤੇ, ਪਾਰ, ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਘਾਟ, ਨਾਲਾ, ਘਾਹੀਲੇ, ਫੇਨਦਾਰ, ਰੇਤਲੇ, ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰੀਲੇ, ਨਾਸ਼ਵਾਨ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਪੁਲਸਤਿਆ ਵੰਸ਼ਜ, ਰੇਤ, ਚੌੜਾ ਰਸਤਾ, ਚਰਾਗਾਹ, ਪਸ਼ੂ-ਸ਼ਾਲਾ, ਚਟਾਈ ਤੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਗੁਫਾ-ਵਾਸੀ, ਸੁੱਕੇ, ਹਰੇ, ਧੂੜੀਲੇ, ਧੁੰਦਲੇ, ਜੋਤੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ੀਯੋਗ, ਧਰਤੀ, ਧੁੱਪ ਵਾਲੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਤੇ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਉਖਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਹਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਕੰਬਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੀਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਧਨੁਸ਼ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਖੇਰਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਖੋਜਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਨਾਸਕਾਰੀ, ਅਜੇਤ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਵਿਨਾਸਕਾਰੀ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾਂ ਪਹੁੰਚਾਓ; ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾਂ ਦਿਓ।” ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਰੁਦ੍ਰ, ਮਹਾਬਲੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚੌਪਾਇਆ ਜੰਤੂਆਂ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਖ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ! ਤੇਰਾ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਰਵਰੋਗ ਨਿਵਾਰਕ, ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ—ਉਸ ਰੂਪ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦਿਓ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਅਸਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਤੀਖ਼ੀ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਇੱਛਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਂ ਆਵੇ; ਉਹ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਵਰਸਾਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸਭ ਤੋਂ ਦਾਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ! ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੋ; ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਮੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ।” ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਵਿਖੇਰਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸਤਰ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹੀ ਪੈਣ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾਂ ਆਉਣ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।